Παραδοσιακά ο Ολυμπιακός είχε μετρημένους αλλά πιστούς φίλους οι οποίοι τον ακολουθούσαν στα δύσκολα. Ένας τέτοιος Ολυμπιακός όπως ο Ανδρέας Παρπόττας,… περήφανος, μαχητής με τη σημασία της λέξης αποχαιρέτησε χθες τα εγκόσμια.
Δεν χρειαζόταν τα ακουστεί ο επικήδειος λόγος στο ύστατο χαίρε συγγενών και φίλων για να καταλάβει ο κόσμος το ποιόν του… και ότι ο σωστός φίλαθλος είναι ο άνθρωπος που ακολουθεί πιστά την ομάδα του στις χαρές και στις λύπες χωρίς κατ’ ανάγκην να θέλει το κακό του αντίπαλου.
Πολλές φορές οι φίλαθλοι των μικρότερων ομάδων αποτελούν και πηγή έμπνευσης σωστής συμπόρευσης με την ομάδα, στα καλά και τα άσχημα, στις λίγες χαρές και στις πολλές λύπες. Το θέμα είναι να αντικρύζεις πάντα τις λύπες με χαμόγελο και αισιοδοξία και να κρατάς το ανάστημά σου ψηλά και περήφανα.
«Δεν είναι πάντα ωραίο να δέχεσαι την ήττα μου είπε κάποτε γιατί θα έρθουν και οι στιγμές χαράς κι εκεί θα είναι πιο ωραίο το συναίσθημα. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με την ήττα, αλλά θέλουμε να βλέπουμε την ομάδα να παλεύει για να τη χαιρόμαστε κι ας χάνουμε» είπε κάποτε και είχε δίκαιο 100%.
Αυτή είναι η σωστή νοοτροπία και το ήθος που πρέπει να έχει ένας φίλαθλος και χθες έφυγε για το «αιώνιο» ταξίδι, ένας «μαυροπράσινος» φίλαθλος μα πάνω από όλα ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ με τα όλα του.
Αντίο Ανδρέα Παρπόττα μας, ήσουν πάντα ένας ΛΕΒΕΝΤΗΣ… στο επανιδείν.
