Αγνοεί το βάδισμα τούτη τη χρονιά, κάθε φορά που έπεφτε κατάφερε να τρέξει μονομιάς. Κι΄όταν ξανάπεσε, τα ίδια Τορναρίτη μου, τα ίδια Ολυμπιακέ μου…
Θύμισε 14χρονο σε χωμάτινη με πέτρες επιφάνεια γηπέδου σε γυμνάσιο. Που αγνοώντας τα ματωμένα γόνατα, με άγνοια κινδύνου σηκώθηκε και έτρεξε προς την ελαφρώς ξεφούσκωτη μπάλα με σκοπό να περάσει την γραμμή τέρματος. Δεν τα παράτησε, έτρεξε, περιόρισε τον πόνο και την δυσκολία έναντι της θέλησης και τα κατάφερε.
Άλλωστε βάση της απόδοσης, των δυσκολιών - αναμενόμενων και μη - αυτός άξιζε να στείλει την μπάλα στο πλεκτό την υστάτη. Ο Ολυμπιακός πλαισίωσε τους μεγάλους γιατί ήταν το ορθότερο να γίνει.
Κατάφερε να τρέξει μετά τον Πετράκη, μετά τον κορωνοϊό και τον Βόκολο. Με τον Σεραφείμ ή τον Γιανέφσκι, έτρεξε, πρόλαβε, πανηγύρισε, μπράβο του…
Καμία σημασία δεν έχει η βαθμολογική διαφορά που χωρίζει τον Τακτακαλά από τους από πάνω. Καμία απολύτως. Η είσοδος του στην εξάδα αποτελεί από μόνο του ένα μεγάλο επίτευγμα, βάσει συνθηκών, το επαναλαμβάνουμε.
Διότι η ίσια γραμμή που κατά περιόδους είχε δεν ήταν τόσο μεγάλη. Πάντοτε κάτι συνέβαινε και παρέκλεινε, έβγαινε εκτός πορείας μέχρι όμως να ξαναβρεί την άκρη.
Η προσπάθεια σχεδόν πάντα ανταμείβεται ενώ στις περιπτώσεις που αυτό δεν γίνεται, έρχεται το πείσμα να σπρώξει για να ‘ρθει η ανταμοιβή. Είχε λοιπόν και το πείσμα, επιδίωξε την ανταμοιβή, την πήρε, μπράβο του.
