Η κατάρα στο κυπριακό κλάσικο “έσπασε” με εμφατικό τρόπο και αφότου οι ποδοσφαιριστές της Ομόνοιας έδειχναν τα ξεπερνούν το δικαιολογημένο άγχος των πρώτων λεπτών.
Γιατί ναι μεν είχαν στην άκρη του μυαλού τους το ματς με τον ΠΑΟΚ όμως στην άλλη άκρη ήταν ο Ερμής, η Νέα Σαλαμίνα, η Ένωση, η Δόξα και η τελευταία νίκη το 2013... Άλλωστε αυτά τα ματς ακολουθούσε το ΑΠΟΕΛ.
Τα 7,5 χρόνια αποχής ήταν υπέρ αρκετά για κάποιους ενώ κάποιοι άλλοι έδειχναν αμετανόητοι υποστηρικτές του “σβηστού χ” πριν την σέντρα. Αυτοί λοιπόν που με συγκρατημένη αισιοδοξία εκμυστηρεύτηκαν σε μιά μικρή παρέα το feeling διπλού στο ΓΣΠ, ενδεχομένως να έμειναν - όπως και οι υποστηρικτές του “χ” - με ανοικτό στόμα μετά το τέλος του αγώνα…
Ήταν σωστό αυτό που έγινε στον αγώνα ΑΠΟΕΛ - Ομόνοιας γιατί μία ομάδα κατάφερε να ξεπεράσει την πίεση της άλλης, μία ομάδα ήταν αποτελεσματική, μία ομάδα το ήθελε περισσότερο και κυρίως μία ομάδα έδειξε να μπορεί να το πάρει.
Άντεξαν συνεπώς οι Ομονοιάτες 7,5 χρόνια και παρόλο που απείχαν φυσικά από το ΓΣΠ, δεν απείχαν… γενικά. Άλλωστε ο Χένιγκ Μπεργκ μετέφερε την εικόνα που θα επικρατούσε στο ΓΣΠ μιλώντας στη διάσκεψη τύπου.
Ξεφορτώθηκε ένα βαρίδι το τριφύλλι Δευτεριάτικα και ανακουφισμένο καθώς είναι, βλέπει την επόμενη μέρα με διαφορετικό μάτι. Άντεξε και η ίδια η ομάδα όλα αυτά τα χρόνια και το 3-0 επί του ΑΠΟΕΛ ήταν μία είδους ανταμοιβή στην δουλειά που έγινε από πέρυσι μέχρι φέτος.
Άντεξε και ο Κούσουλος, άντεξε και ο Ντούρις...
