Το 43-43 με την Ανόρθωση αλλά πρώτη η Ομόνοια στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος δεν έδωσε δα και τον τίτλο στον Ματ Ντάρμπισαϊαρ για να τον σηκώσει στον ουρανό. Δεν έδωσε ούτε καν προβάδισμα ενόψει της έναρξης των πλέι οφ… Έδωσε κάτι που για την ώρα είναι πιο δυνατό. Την χαρά. Όχι ότι οι Ομονοιάτες ήταν από τον Αύγουστο μέχρι τον Μάρτη κατσουφιασμένοι, αλλά το να βλέπουν την ομάδα τους να μπαίνει στην 2η φάση ούσα πρώτη, είναι κάτι πρωτόγνωρο (τα τελευταία χρόνια). Και το πρωτόγνωρο συνήθως χαρά προσφέρει…
Οι στόχοι αναπροσαρμόστηκαν εδώ και καιρό στο “τριφύλλι” είναι ξεκάθαρο. Όποιος Ομονοιάτης πιστεύει το αντίθετο, το κάνει για να νιώσει μεγαλύτερη χαρά στο τέλος αν η ομάδα πάρει την κούπα. Είναι σχεδόν αστείο να συζητάμε για τετράδα. Θα ήταν άστοχο και πριν το ντέρμπι με το ΑΠΟΕΛ. Μετά το παιχνίδι όμως της Καθαράς Δευτέρας είναι ξεκάθαρα… αστείο!
Γιατί η Ομόνοια μπήκε στο παιχνίδι με τους “γαλαζοκίτρινους” όντας έτοιμη να απορροφήσει την φυσιολογική πίεση μιας ομάδας που καιγόταν για το τρίποντο. Και το κατάφερε… Ο Ομονοιάτης με το τέλος του πρώτου μέρους και βλέποντας το ισόπαλο αποτέλεσμα, πίστεψε στη μία σωστή ανάπτυξη και το ένα σωστό τελείωμα για το 0-1. Όσο περνούσε η ώρα το πίστευε περισσότερο, τουλάχιστον μέχρι το 70-80 του αγώνα. Εκεί ίσως να ανησύχησε λίγο και να περίμενε το ΑΠΟΕΛ να επιτεθεί. Δεν το έκανε, δεν το έκανε ούτε η ομάδα του, παρόλο που ήταν κατά γενική ομολογία πιο επικίνδυνη η Ομόνοια μέχρι το τέλος.
Οι πράσινοι κατάφεραν να “σβήσουν” σχετικά νωρίς την πίεση του αντιπάλου και έφεραν το παιχνίδι στα μέτρα τους. Το έφεραν εκεί όπου ήθελαν για να γίνει ΑΥΤΟ μετά το τέλος.
Μήπως όμως δίνει και κάτι άλλο η πρωτιά εκτός από χαρά στον κόσμο;
Βασικά οι περσινές και προπέρσινες (και ακόμα πιο πίσω) πληγές μετατράπηκαν εδώ και καιρό σε γιορτή για την Ομόνοια. Όμως όπως σε κάθε γλέντι που ξεκινάει και εξελίσσεται καλά, ελλοχεύει και ο κίνδυνος τα πράγματα να ξεφύγουν. Είναι σαν το μεθύσι. Υπάρχουν καλά, υπάρχουν και άσχημα μεθύσια λένε οι περισσότεροι... Αν το κρατήσεις στα επίπεδα που απλά κοκκινίζουν τα μάγουλα και το χαμόγελο κυριεύει μέχρι το τέλος, είσαι οκ…
Η πρωτιά λοιπόν δίνει πίστη. Γιατί η Ομόνοια κέρδισε μία φορά σχεδόν όλους τους διεκδικητές και κατάφερε να μην χάσει δύο φορές από μια ομάδα που ξέρει καλύτερα από τον καθένα πως να αντιδρά και στο τέλος να πετυχαίνει το ζητούμενο. Μια ομάδα η οποία πανηγυρίζει το πρωτάθλημα τα τελευταία αρκετά χρόνια.
Η πρωτιά έδωσε πίστη και στους παίκτες. Οι οποίοι δεν χαρακτήρισαν άσχημο το 0-0 με το ΑΠΟΕΛ. Ούτε ο προπονητής το έκανε αυτό. Γιατί αμφότερες οι πλευρές γνωρίζουν τώρα τις δυνατότητες της ίδιας της ομάδας αλλά και τον αντιπάλων.
Η πληγή των προηγούμενων ετών μετατράπηκε φέτος σε γιορτή. Και στην Ομόνοια δείχνουν ότι δύσκολα θα επιτρέψουν σε κάποιον να τους τη χαλάσει…
