Αν έπρεπε να βρούμε έναν πρόχειρο τίτλο την επομένη της νίκης της Ομόνοιας στο Μακάρειο, ίσως να επιλέγαμε το… Job’s done.
Γιατί το τριφύλλι δεν ενθουσίασε, σκόραρε κόντρα στην ροή του ματς στο 20΄, το κλείδωσε τρία λεπτά πριν το τέλος του πρώτου μέρους και η συνέχεια ήταν διαδικαστικού χαρακτήρα.
Ο Ολυμπιακός προσπάθησε να μπει ξανά στο ματς όμως η αμυντική γραμμή των πρασίνων ήταν εκεί όταν έπρεπε.
Το 3-0 δεν έγινε ποτέ γιατί ο Βελλίδης έκανε σπουδαία επέμβαση και το 2-0 υπέγραψε μια χρήσιμη νίκη για την ομάδα του Χένινγκ Μπεργκ.
Βασικά η Ομόνοια έκανε αυτό που δεν έκανε στο ΓΣΠ απέναντι στον Ολυμπιακό. Ή απέναντι στην Πάφο πάλι στο ΓΣΠ. Να νικήσει δηλαδή ασχέτως αγωνιστικής εικόνας.
Αυτό δεν είναι άλλωστε το ζητούμενο όταν σ΄ένα ματς δεν βγαίνουν οι αυτοματισμοί, οι ντρίμπλες το… χώσιμο της μπάλας και ούτω καθεξής;
Δεν μπορεί μια ομάδα να παίζει το ίδιο καλά σε όλα τις τα παιχνίδια. Έχει δίκαιο ο Νορβηγός. Όταν δεν… παίζει όμως ας κερδίζει. Με 1-0, με 0-1, με 2-0…
Το κάνε, πάει παρακάτω...
