Κάποιοι λένε ότι πως η ήττα δεν δίνει τίποτα, end of story. Ένα πιο μαθηματικό και ισχυρά ρεαλιστικό μυαλό αυτό υποστηρίζει.
Πως όλα θα ξεχαστούν στη πάροδο του χρόνου. Και ο κόσμος στις πλατείες, η εμφάνιση στον αγωνιστικό χώρο, το 4-4-2 μες το Σεντ Γιάκομπς και η παρουσία των Ομονοιατών πίσω απ΄το κόρνερ. Πως αυτό που μετρά είναι πως σε τρία ματς, μία ομάδα συγκέντρωσε έναν βαθμό με δύο ήττες και μία ισοπαλία. Τέλος.
Βεβαία είναι κι΄αυτοί που σε αντίθεση με τους πιο πάνω, μπορούν να βρουν στον μετά - αγώνα στοχασμό τους, 3-4 πράγματα τα οποία μία ομάδα μπορεί να κρατήσει μετά από ένα 3-1 εκτός έδρας.
Που θα χουν να θυμούνται για παράδειγμα την εκδρομή στην Βασιλεία, τις στιγμές… πετάλλου στις πλατείες και μετέπειτα στην κερκίδα ή την προσπάθεια που έγινε από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας.
Προσπαθώντας να βρει ο τρίτος της παρέας, την ισορροπία ανάμεσα στους δύο λοιπόν, μπορεί να σημειώσει…
Πως η Ομόνοια μπορούσε να κάνει καλύτερη διαχείριση μετά την ισοφάριση και να προσπαθήσει να κρατήσει την μπάλα στην κατοχή της μέχρις ότου να τελειώσει το πρώτο μέρος.
Πως θα μπορούσε να μην δοθεί το πέναλτι στους Ελβετούς που έκανε το 2-1. Ή πως ο Νικόλας Παναγιώτου ήταν ΤΟΠ που λέει κι΄ο Νορβηγός.
Πως όντως η παρουσία των οπαδών της Ομόνοιας στη Βασιλεία ήταν συγκινητική και δεν θα ξεχαστεί στη πορεία του χρόνου.
Ή ότι η παρουσία συνολικά της Ομόνοιας στο Σεντ Γιάκομπς ήταν καλή και πως οι Ομονοιάτες έφυγαν από το γήπεδο ναι μεν χωρίς βαθμό αλλά με υπερηφάνεια στις backpacks.
Ή πως ο Μπεργκ ως γνήσιος master of masterminds παρέταξε την ομάδα του όπως την παρέταξε στο πρώτο μέρος και στο 2ο έκανε τέσσερις αλλαγές. Και πήγε να του βγει…
Γενικά υπάρχει η εντύπωση πως η ήττα της Ομόνοιας από την Βασιλεία δίνει θετικά πράγματα. Γιατί μετά τον Απόλλωνα πολλοί ήθελαν να δουν συνέχεια ασχέτως αποτελέσματος στην Ελβετία. Έχω την εντύπωση που είδαν αυτό που ήθελαν…
