Όταν έκανα την ερώτηση στον Μπεργκ η οποία “γέννησε” την πιο κάτω φωτογραφία, η Ομόνοια έφερε ισοπαλία με τον Ερμή…
Δεν είχε καμία σημασία η χρήση μαθηματικών από τον Νορβηγό. Γιατί προφανώς αυτός έβλεπε το δάσος και όχι το δέντρο. Γενικά το δάσος έβλεπε απ΄όταν ήρθε στην Κύπρο.
Με λίγα λόγια έβλεπε αυτό…
Για κάθε Ομονοιάτη και κάθε μαθηματικό υπολογισμό που έγινε μετά την ήττα από τον Απόλλωνα στο Τσίρειο, υπάρχει αυτό…
Για κάθε πικραμένο που πολύ μέσα του ένιωθε πως η λύτρωση πλησιάζει κι΄ας την έθαβε μέρα με την μέρα πιο βαθιά, λόγω των απανωτών χτυπημάτων είναι αυτή η φωτογραφία…
Για κάθε Ομονοιάτη που το απόγευμα της Τρίτης πήγε βόλτα στην παραλία ή χάζευε την τηλεόραση από τις 07:00 μέχρι τις 19:00 και το βράδυ σκαρφάλωνε στους τσίγκους του “Ηλίας Πούλλος” είναι αυτό…
Γιατί πλέον θυμήθηκαν όλοι οι πιο πάνω πως είναι να εξωτερικεύεις τα συναισθήματα σου, πως να βγάζεις πλέον σιγουριά ακόμα και στις μαύρες μέρες.
A new era is born για κάθε έναν από τους πιο πάνω μα κυρίως για ολόκληρο το κλαμπ που πλέον σβήνει τη μία μετά την άλλη τις κηλίδες που τόσα χρόνια έδειχναν καλοχτυπημένο τατουάζ που θέλεις να αφαιρεθεί από το κορμί.
Μία νέα εποχή ξεκινά για μία ομάδα που δεχόταν το ένα χτύπημα μετά το άλλο ακόμα κι΄αν ήταν κάτω στο έδαφος.
Αλλά κατάφερε να σηκωθεί…
Να περπατήσει, να τρέξει και να πανηγυρίσει. Χωρίς μαθηματικά, χωρίς πίκρα.
