Μετά το ενθαρρυντικό ξεκίνημα με τις νίκες και τις καλές εμφανίσεις, ήρθαν τα ανεπιτυχή αποτελέσματα και η πρώτη... γκρίνια.
Αναμενόμενα και τα δύο πιο πάνω, ιδίως αν αναλογιστούμε πόσο κόσμο εκπροσωπεί η Ομόνοια. Πόσο... διψασμένο κόσμο εκπροσωπεί καλύτερα.
Τρία σερί παιχνίδια χωρίς νίκη μετρά αισίως η ομάδα του Χένινγκ Μπεργκ, μετά το 1-1 με τον Ολυμπιακό και αυτό που αξίζει αναφοράς και χρίζει βελτίωσης, είναι ο τρόπος που διαχειρίζεται τα λεπτά μετά από γκολ που πετυχαίνει.
Με εξαίρεση τα δύο πρώτα παιχνίδια με Δόξα και Νέα Σαλαμίνα που δεν είχε πρόβλημα, στα υπόλοιπα είχε... θέμα.
Με την ΑΕΚ αν και προηγήθηκε με 1-2 και είχε φάσεις να το τελειώσει, δεν τα κατάφερε και δέχθηκε την ισοφάριση στο τελευταίο δευτερόλεπτο. Με τον Απόλλωνα σκόραρε στο 50' με τον Τιάγκο ωστόσο οπισθοχώρησε αδικαιολόγητα νωρίς, δίνοντας την ευκαιρία σε έναν ακίνδυνο αντίπαλο να απειλήσει, αλλά ο Ουζόχο κράτησε το μηδέν.
Με την Πάφο, μέχρι το 64' όταν ο Ματ έκανε το 1-0, η Παφιακή ομάδα δεν απείλησε ιδιαίτερα. Μετά το γκολ τους, οι "πράσινοι" άρχιζαν να μαζεύονται πίσω και δέχθηκαν τα δύο γκολ της ήττας.
Με την Ανόρθωση ήταν το μοναδικό παιχνίδι που δεν σκόραρε και με τον Ολυμπιακό, ενώ σκόραρε στο 47' με τον Τιάγκο και είχε το μομέντουμ με το μέρος της, η Ομόνοια δεν έφτιαξε ούτε μία καλή ευκαιρία στο υπόλοιπο του αγώνα, παρά το ότι ισοφαρίστηκε απ' το 60'.
