Η γρήγορη αντίδραση στο γκολ της ΑΕΛ, το “κλείδωμα” της μεσαίας γραμμής, η κατοχή της μπάλας, οι λίγες ευκαιρίες, το 1-1.
Όλα φαίνονται να συμβαίνουν πολύ γρήγορα για τον Νιλ Λένον με τον Βορειοιρλανδό πάντως να μην δείχνει δείγμα άγχους. Είναι άλλωστε πολλοί οι τελικοί στο παλμαρέ του, είτε αυτοί ήταν επίσημοι ή απλά είχαν τον χαρακτήρα ως τέτοιοι όπως τα πρώτα ματς με την ΑΕΛ.
Ο πρώτος λοιπόν τελικός με την ΑΕΛ βρήκε την Ομόνοια στο 1-1 και τον Λένον ευχαριστημένο. Η αλήθεια είναι πως έγιναν τα βασικά σ΄ένα παιχνίδι με λίγες φάσεις και μέτριο ρυθμό. Δηλαδή οι πράσινοι κατάφεραν να αντιδράσουν νωρίς στο γκολ και να απορροφήσουν την δύναμη της έδρας της ΑΕΛ, εκμεταλλεύτηκαν τα δικά τους ατού, περιορίζοντας στα μέτρα του δυνατού, αυτά του αντιπάλου.
Κράτησε την μπάλα στην μεσαία γραμμή η Ομόνοια και το γκολ της ήρθε από αριστερά. Από εκεί που έγιναν και τα περισσότερα περσινά για παράδειγμα. Δεν ήταν ο Λέτσιακς που πάτησε περιοχή, ήταν ο Μποτεάκ. Εκεί όπου ήταν ο Παπουλής ο οποίος έβαλε στην πλάτη άλλο ένα γκολ από τα τόσα που σκόραρε κάπως έτσι…
Ο Λένον δεν “ενόχλησε” πολύ ακόμα την Ομόνοια και πολύ καλά έκανε. Ανέβασε την ψυχολογία, κράτησε την μπάλα, αντέδρασε άμεσα, το κράτησε και πάει παρακάτω. Τα βασικά δηλαδή που μπορεί να κάνει ένας νέος προπονητής.
Σ΄ένα μήνα παρά κάτι μπορεί να δούμε κάτι διαφορετικό ποιος ξέρει. Ίσως δούμε 1-2 δικές του πινελιές, ίσως και όχι. Αυτό που είδαμε να συνεχίζεται στην Ομόνοια πάντως και είναι καλό, είναι το ρίξιμο στην μάχη νεαρών. Ποιος ξέρει, αν ο Μιξ ήταν διαθέσιμος, ο Χάμπος μπορεί να έμενε στον πάγκο. Ποιος ξέρει επίσης πότε θα ξαναβγεί από την εντεκάδα ο Κύπριος χαφ μετά το χθεσινό παιχνίδι…
Βήμα - βήμα λοιπόν το πάει ο Λένον, το πρώτο έγινε, το επόμενο αργεί αλλά μέχρι να έρθει, η Ομόνοια έχει χρόνο.
