Όσοι ποδοσφαιριστές είναι νεαροί, σε διαδικασία – ποδοσφαιρικού – χτισίματος και αγωνίζονται στην μεσαία γραμμή, επιβάλλεται να έχουν ένα χαρακτηριστικό που απουσίαζε πριν από 10-15 χρόνια.
Όχι ότι δεν το είχαν κάποιοι κεντρικοί χαφ, απλά δεν ήταν ανάμεσα στα βασικά ζητούμενα της θέσης τους.
Η πιο πάνω αναφορά έχει να κάνει με το «πατά περιοχή». Μια φράση που χρόνο με το χρόνο γίνεται όλο και πιο… απαραίτητη για τις ομάδες που ψάχνουν ενίσχυση στον κεντρικό τους άξονα. Για να βρεις μέσο που να τρέχει, να μαρκάρει, να κόβει, να μοιράζει και να πατάει περιοχή, συνήθως θα πρέπει να πληρώσεις ένα σεβαστό ποσό.
Γι’ αυτό και η Ομόνοια είναι… ευλογημένη, που έχει έναν τέτοιο στις τάξεις της, ο οποίος προέρχεται από τα τμήματα υποδομής της!
Ο λόγος για τον Χαράλαμπο Χαραλάμπους, τον νεαρό χαφ ο οποίος… άνοιξε τον δρόμο προς το μεγάλο διπλό στο Βέλγιο με το γκολ που πέτυχε. Δεν ήταν τόσο η εκτέλεση, όσο η κίνηση που προηγήθηκε στον κενό χώρο, στην αντίπαλη περιοχή. Τέτοιες κινήσεις, με παίκτες που έρχονται απ’ την πιο πίσω γραμμή, δημιουργούν ανισορροπία στην αντίπαλη άμυνα η οποία κατά βάση είναι προσαρμοσμένη στους επιθετικούς.
Σε ένα εξαιρετικά σημαντικό παιχνίδι, με τον βαθμό δυσκολίας να είναι πολύ ψηλός, ο Χάμπος έδειξε για μια ακόμη φορά την ποιότητά του, κάνοντας την διαφορά με μια κίνηση που θύμισε περισσότερο… Φώτη Παπουλή παρά Χαράλαμπο Χαραλάμπους!
