Η Πάφος είχε μια αρχοντική εμφάνιση ψες στο ΓΣΠ.
Από το πρώτο σφύριγμα έδειξε τις προθέσεις της, το πόσο πολύ το ήθελε και το πόσο πίστευε ότι το τρόπαιο θα ταξιδέψει στην Πάφο.
Το έβλεπες στα μάτια των παικτών, στις κινήσεις τους με ή χωρίς την μπάλα. Τους είδαμε με βλέμμα αγριεμένο να πανηγυρίζουν ακόμα και το κερδισμένο πλάγιο. Να κάνουν νεύμα στον κόσμο να ξεσηκωθεί μετά από ένα κερδισμένο κόρνερ. Να τρέχουν χιλιόμετρα λες και θα έφταναν στην Πάφο με τα πόδια...
Το ήθελαν πολύ. Είχαν τους παίκτες, το πλάνο, τον κόσμο και ναι είχαν και την νοοτροπία. Ήταν ερωτηματικό πως θα παρουσιάζονταν οι Παφίτες στην παρθενική τους εμφάνιση σε τελικό. Και ψες έκλεισαν στόματα, απέδειξαν ότι μπορούν. Μπήκαν στο γήπεδο για να παίξουν το ποδόσφαιρο που ξέρουν, χωρίς άγχος αλλά με πάθος. Ο τελικός ήταν ήδη κάτι μεγάλο για αυτούς και απλά ήθελαν να βάλουν και το κερασάκι στην τούρτα τους.
Το ήθελαν πολύ.... Πως να το έχαναν;
Φυτούλα Μωυσέως
