Στην μετα- Μέσι και Ρονάλντο - εποχή όπως ξεκινάει δειλά δειλά να ξεπροβάλλει, φαίνεται ότι θα δούμε μερικούς ποδοσφαιριστές (που η παρουσία των δύο τους επισκίαζαν) να ξεχωρίζουν και να διακρίνονται.
Καλύτερο παράδειγμα ο ίδιος ο Καρίμ Μπενζεμά. Πρόκειται για μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή περίπτωση, όπως κι’ αν το δει κανείς. Κατ’ αρχάς, αν και οι αριθμοί του (θα αναφερθούμε αργότερα σε αυτούς) τον τοποθετούν στους κορυφαίους επιθετικούς των τελευταίων χρόνων, εάν ρωτήσεις εννέα στους δέκα ποδοσφαιρόφιλους ποιοι είναι οι καλύτεροι σέντερ φορ στον κόσμο, πιθανό να μην τοποθετήσουν τον Γάλλο στράικερ στην πρώτη πεντάδα.
Μην μου πεις δηλαδή ότι δεν θα ακούσεις ονόματα όπως αυτά των Αγκούερο, Λεβαντόφκσι, Εμπαπέ, Κέιν, Σαλάχ αλλά και του Σουάρες να είναι πρώτα στην λίστα. Ακολούθως αν θυμηθεί κανείς και τον Μπενζεμά, τότε ίσως αναφερθεί κι’ αυτός στην κουβέντα.
Ο λόγος που συμβαίνει βέβαια αυτό, δεν έχει να κάνει τόσο με το τι έχει πετύχει μέχρι στιγμής στην καριέρα του, αλλά πολύ περισσότερο με το γεγονός ότι δεν είναι τόσο «εμπορικός» όπως οι υπόλοιποι που αναφέραμε, την ίδια στιγμή που και ο ίδιος επιλέγει συνειδητά να βρίσκεται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τη φετινή σεζόν ήταν ο πρώτος σκόρερ στο Τσάμπιονς Λιγκ με 15 τέρματα, (έχει πετύχει 83 συνολικά στον συγκεκριμένο θεσμό και 44 τη φετινή σεζόν), ενώ έχει φτάσει τα 323 γκολ σε όλες τις διοργανώσεις με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης, πιάνοντας τον Ραούλ στη δεύτερη θέση των σκόρερ όλων των εποχών για τη «Βασίλισσα». Ποιος βρίσκεται στην πρώτη θέση νομίζω όλοι το ξέρετε.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι μιλάμε για αριθμούς top class επιθετικού και ας μην ξεχνάμε επίσης πως για αρκετά χρόνια «θυσιαζόταν» για χάρη του Ρονάλντο, όσο οι δύο τους ήταν συμπαίκτες στην Ρεάλ Μαδρίτης.
Η ειρωνεία της υπόθεσης βέβαια με τους αριθμούς που αναφέρουμε πολλές φορές για να επιδείξουμε τα κατορθώματα κάποιου είναι ότι στον ίδιο δεν αρέσουν.
«Πλέον δεν ασχολούμαστε με ένα ματς για όλα όσα γίνονται στα 90 λεπτά, αλλά με τους αριθμούς και τα γκολ. Με τους παίκτες που σκοράρουν. Μου έχει συμβεί. Αν παίξω ένα κακό ματς και απλά πετύχω γκολ τότε είμαι ο καλύτερος για τον κόσμο. Δεν μου αρέσει αυτό το ποδόσφαιρο. Δεν είναι μόνο αριθμοί αυτό το άθλημα και καλό θα ήταν να σταματήσουμε να το βλέπουμε μόνο με την στατιστική» ανέφερε πρόσφατα σε δηλώσεις του και μπορεί να πει κανείς πως υπάρχει λογική πίσω από αυτό.
Ο λόγος έχει να κάνει ασφαλώς με το γεγονός ότι ο Μπενζεμά είναι ένας πολυδιάστατος ποδοσφαιριστής μεσοεπιθετικά που δεν αρέσκεται μόνο στο να σκοράρει. Αν χρειαστεί συγκλίνει στα άκρα ενώ κάποιες φορές λειτουργεί και σαν 10αρι, παρασύροντας τον αμυντικό που τον μαρκάρει στο σημείο όπου κινείται, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο κενούς χώρους τους οποίους μπορούν πολύ εύκολα να εκμεταλλευτούν οι συμπαίκτες του.
Παρόμοια δουλειά άλλωστε έκανε και στη φετινή σεζόν, με αποτέλεσμα ο Βινίσιους Τζούνιορ να βρίσκει άπλετο χώρο για να εκμεταλλευτεί την απίστευτη ταχύτητα του.
Ζώντας στην σκιά του Ρονάλντο
Το πόσο πολύ άλλαξαν τα πράγματα (προς το καλύτερο) μετά τη φυγή του Ρονάλντο από την Ρεάλ Μαδρίτης είναι απίστευτο. Στο διάστημα λοιπόν που οι δύο τους ήταν συμπαίκτες, ο Μπενζεμά είχε σκοράρει 192 τέρματα σε 412 συμμετοχές. Σε 191 αγώνες πλέον χωρίς να είναι ο Πορτογάλος σταρ στην ομάδα, ο Γάλλος φορ έχει πετύχει 131 τέρματα σε 191 συμμετοχές, σημειώνοντας πάνω από 30 τέρματα κάθε σεζόν από το 2018 και έπειτα.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς εύκολα πόσο διαφορετικοί πιθανό να ήταν οι αριθμοί του υπό άλλες συνθήκες.
Βεβαίως από την άλλη, το γεγονός ότι ο χαρακτήρας του είναι τέτοιος που βάζει το γενικό καλό πάνω από τις ατομικές του αποδόσεις, ίσως να ήταν και ο λόγος που μπόρεσε να συνυπάρξει με τον Κριστιάνο, δημιουργώντας για χρόνια μια «εκρηκτική» επίθεση για την Ρεάλ Μαδρίτης.
Ένας ταπεινός ηγέτης
Ο Κάρλο Αντσελότι παραμονές του τελικού με την Λίβερπουλ για το Τσάμπιονς Λιγκ είχε πει για τον Γάλλο φορ: «Ο Μπενζεμά έχει μεγάλη προσωπικότητα και ηγετικό ρόλο τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδου. Αυτό που παραμένει αναλλοίωτο είναι η ποιότητά του, η οποία συνεχίζει να είναι τεράστια, όπως και η ταπεινοφροσύνη του».
Τα λόγια ενός προπονητή όπως ο Αντσελότι έχουν μεγάλη βαρύτητα και για να φτάσει να αναφερθεί με αυτό τον τρόπο στον Γάλλο φορ αποδεικνύει πολλά όσο αφορά την αναγνώριση της ποιότητας του. Άλλωστε και ο Ζιντάν μιλώντας για τον ίδιο, τον χαρακτήρισε ως τον κορυφαίο Γάλλο επιθετικό της ιστορίας.
Σαν να το γνώριζε από πριν
Αιτία μάλιστα να γραφτεί το συγκεκριμένο άρθρο αποτέλεσε - πέρα από την αδυναμία του υποφαινόμενου για τον συγκεκριμένο ποδοσφαιριστή - η εικόνα που είχε ο Μπενζεμά λίγο πριν την έναρξη του αγώνα Ρεάλ Μαδρίτης-Λίβερπουλ.
Δευτερόλεπτα πριν από την σέντρα του τελικού, η κάμερα εστίαζε στους ποδοσφαιριστές και τις ενέργειες τους πριν εισέλθουν στον αγωνιστικό χώρο. Μέσα από τις κινήσεις του καθενός, μπορείς να δεις και να βγάλεις κάποια μικρά συμπεράσματα, τα οποία αναμένεις να δεις κατά πόσο θα επιβεβαιωθούν και εντός γηπέδου.
Όταν η κάμερα γύρισε λοιπόν προς το μέρος του Μπενζεμά, έβλεπες διάχυτα τη «δίψα» και την αποφασιστικότητα «ζωγραφισμένη» στο πρόσωπο του. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος άγχους. Αντιθέτως, διέκρινε κανείς μια ηρεμία λες και ήταν έτοιμος να αγωνιστεί σε ένα ακόμη παιχνίδι όπως άλλα τόσα και όχι στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Μπενζεμά αν παρατηρούσε κανείς προσεκτικά έμοιαζε με «λιοντάρι» έτοιμο να αφεθεί από το κλουβί του και να κατασπαράξει το θήραμα του. Περίμενε ωστόσο υπομονετικά μέχρι να δοθεί το σήμα.
Είναι αυτό που λέμε νοοτροπία και dna νικητή, το οποίο δεν υπάρχει τρόπος να κρυφτεί. Στον Γάλλο επιθετικό φαίνεται μάλιστα να είναι και πολύ βαθιά «ριζωμένο». Δεν εξηγείται διαφορετικά το βλέμμα το οποίο είχε και η αύρα που φαινόταν να εκπέμπει.
Θα πει κανείς ότι δεν είναι ο μοναδικός που διέθετε μια τόσο «δολοφονική» ψυχραιμία πριν από ένα τέτοιο αγώνα και θα έχει και δίκαιο. Παρόμοια ψυχραιμία θα συναντήσει κανείς στους πλείστους ποδοσφαιριστές της Ρεάλ Μαδρίτης, ιδιαίτερα σε αυτούς που βρίσκονται για χρόνια στο ρόστερ. Γι’ αυτό δεν ήταν αυτό το αξιοσημείωτο που θα μπορούσε κάποιος να κρατήσει από την παρουσία του Μπενζεμά στον τελικό.
Η ενέργεια για την οποία αξίζει όχι μια, αλλά πολύ περισσότερες «χρυσές μπάλες», αποτελεί η απόφαση του να αφήσει τον Μαρσέλο στο τελευταίο του παιχνίδι με τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης να σηκώσει το βαρύτιμο τρόπαιο στον αέρα σαν αρχηγός της ομάδας.
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεται κάποιος την κίνηση του γι' αυτό θα την αναφέρω ξανά. Ουσιαστικά στην κορυφαία του σεζόν, σε μια χρονιά που άξιζε και δικαιούτο να σηκώσει την κούπα με τα μεγάλα αυτιά, όντας μάλιστα ο αρχηγός και ο πρώτος σκόρερ του Τσάμπιονς Λιγκ, παρέδωσε το σπουδαίο αυτό προνόμιο σε ένα συμπαίκτη του.
Πόση ταπεινοφροσύνη, διαύγεια και ανιδιοτέλεια χρειάζεται να έχει ένας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται στο ψηλότερο δυνατό επίπεδο, στην κορυφαία ομάδα των τελευταίων χρόνων για να προβεί σε μια τέτοια κίνηση; Τόση όση ο Μπενζεμά μάλλον αλλά και ο Πουγιόλ όταν προχώρησε σε παρόμοια χειρονομία με τον Αμπιντάλ!
Θεωρούμε ότι το ποιος αξίζει την χρυσή μπάλα είναι άνευ συζήτησης και οποιοσδήποτε άλλος- πέρα από τον 34χρονο φορ - φωτογραφηθεί μαζί της θα είναι το λιγότερο ντροπιαστικό μέχρι σκανδαλώδες.
Το γεγονός βεβαίως ότι όπως όλα δείχνουν θα τη κατακτήσει στα 34 του χρόνια, τον κάνουν όντως να μοιάζει σαν το παλιό καλό κρασί, αφού όσο μεγαλώνει τόσο καλύτερος γίνεται.
Ο ιστορικός επίδεσμος
Όσο για τον επίδεσμο που φοράει στο χέρι έχει γίνει πλέον προέκταση του χαρακτήρα του, όπως είναι και το σκοράρισμα. Πιστεύεται μάλιστα από πολλούς ότι ο Μπενζεμά έχει δεμένο το χέρι του για γούρι. Αμ δε!
Η ιστορία ξεκινά από ένα παιχνίδι με αντίπαλο την Μπέτις εκτός έδρας, όταν ο Γάλλος στράικερ έσπασε το δάχτυλο του μετά από σύγκρουση με αντίπαλο ποδοσφαιριστή. Όπως ήταν επόμενο έπρεπε να χειρουργηθεί. Το έκανε βέβαια αφού ολοκληρώθηκε η σεζόν και όχι όταν έπρεπε.
Η θέση στην οποία αγωνίζεται ωστόσο είναι τέτοια, που ο μόνος τρόπος να μην έχει επαφές με αντίπαλους ποδοσφαιριστές είναι να μην παίζει. Μπενζεμά είναι αυτός, οπότε αντιλαμβάνεστε. Πριν ακόμη θεραπευτεί πλήρως το δάχτυλο του, χτύπησε ξανά. Επέλεξε λοιπόν την προστασία του επιδέσμου από τον πάγκο, κάνοντας τον άθελα του σήμα κατατεθέν του.
Ο Καρίμ Μπενζεμά λοιπόν αποτελεί μια πάστα ποδοσφαιριστή άλλης εποχής. Της παλαιότερης, αυτής που αγαπήσαμε οι γεννημένοι στα 90s. Χωρίς τα τατουάζ, το φτιαγμένο μαλλί ή την φινέτσα που τόσο πολύ «πουλά» στα μέσα και θαυμάζουν μικροί και μεγάλοι.
Ο Γάλλος φορ είναι ο αντιήρωας του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Πρόκειται για ένα παίκτη ο οποίος αν και αγωνίζεται στην θέση που λατρεύει να αγαπά ο κόσμος, ποτέ δεν εκτιμήθηκε όσο του άξιζε. Ποτέ δεν ξέσπασε τρέλα από την άφιξη του. Ποτέ οι φανέλες του δεν έγιναν το ίδιο ανάρπαστες όσο άλλων ποδοσφαιριστών.
Ποτέ όμως δεν είχε ως σκοπό κάτι τέτοιο. Στόχος του ήταν να γίνει σπουδαίος επιθετικός και τα κατάφερε. Το ταλέντο του αστείρευτο, η προσωπικότητα του ιδιαίτερη και παρεξηγημένη.
Το βέβαιο είναι πως όταν πάρει την απόφαση να αποχωρήσει θα μας λείψει. Και όπως γίνεται συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, μόνο με την απουσία του ίσως αντιληφθούμε την «πολυπλοκότητα» που διέθετε στον τρόπο παιχνιδιού του. Ίσως έτσι εκτιμήσουμε και την προσφορά του στο επιθετικό ποδόσφαιρο που τόσο πολύ απολαμβάνουμε να βλέπουμε...
Σάββας Πηλακούτας
