Γράφει ο Λούκας Κυριάκου / Το τέλος του 2018, το UFC αναλογιζόταν αν είναι συμφέρουσα η απόφαση να διατηρεί την κατηγορία των 57 κιλών ζωντανή. Τα νούμερα έδειχναν ότι το κοινό δεν ενδιαφερόταν για τους μικρούς.
Μετά από μια περίοδο 6-7 ετών, κατά την οποία ο Demetrious Johnson κυριαρχούσε στην κατηγορία, μάλιστα με εξαιρετικές εμφανίσεις, για κάποιον περίεργο λόγο το κοινό, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν ακολουθούσε. Δεν τους συγκινούσε ο γρήγορος ρυθμός, η τέλεια τεχνική, η ταχύτητα των χτυπημάτων. Δεν το κατάλαβα ποτέ, αλλά ήταν πραγματικότητα.
Κλείνοντας τα 57 κιλά, θα άνοιγε ο δρόμος για να δημιουργηθεί νέα κατηγορία εκεί όπου υπήρχε τεχνική ανάγκη, είτε στα 75 κιλά είτε στα 102 κιλά. Μάλιστα, είχαν αρχίσει να «σπάνε» τα πρώτα συμβόλαια και κάποιοι αθλητές αφέθηκαν ελεύθεροι.
Όταν τελικά έχασε τη ζώνη ο Johnson από τον Cejudo, έστω και οριακά, το UFC το θεώρησε ως ευκαιρία για να κλείσει την κατηγορία μια και έξω. Παράλληλα, όμως, ο τότε πρωταθλητής των 61 κιλών, T.J. Dillashaw, ήθελε να κατέβει μία κατηγορία προς τα κάτω για να μπορέσει να πάρει δεύτερη ζώνη και το ζητούσε επίμονα από το UFC.
Σαφέστατα, ο Cejudo ήθελε κι αυτός δεύτερη ζώνη και επιθυμούσε να ανέβει στα 61 κιλά για να αντιμετωπίσει τον T.J. Dillashaw. Όμως, με τον φόβο ότι θα κλείσει η κατηγορία και μπορεί να χάσει και τα αυγά και τα πασχάλια, πέτυχε μια συμφωνία κυρίων με τον πρόεδρο Dana White, η οποία έλεγε:
«Θα δεχτώ να αγωνιστώ στην κατηγορία μου με τον πρωταθλητή των 61 κιλών, χάνοντας την ευκαιρία μου για δεύτερη ζώνη, αλλά αν κερδίσω, δεν θα κλείσεις την κατηγορία.»
Για όσους δεν γνωρίζουν τον Dana, παρά τα ελαττώματά του, τέτοιες τρελές αποφάσεις τις έπαιρνε. Ειδικά τότε. Έτσι κι έγινε. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε στα 57 κιλά, ο T.J. Dillashaw τα έκανε όλα μαντάρα, πιάστηκε ντοπαρισμένος, ο Cejudo κέρδισε πανηγυρικά και η κατηγορία σώθηκε.
