Από την πεντάρα στο «Ανφιλντ», στην... ψυχρολουσία της La Liga. Η Ρεάλ παρουσιάζει δυο πρόσωπα σε Ισπανία κι Ευρώπη, καταδικασμένη να ψάχνει μια χαμένη ισορροπία.
Η καταιγίδα θαυμασμού από τον ιστορικό θρίαμβο στο «Ανφιλντ» δεν είχε ακόμα κοπάσει. Πώς θα μπορούσε άλλωστε από τη στιγμή που οι ποδοσφαιριστές του Κάρλο Αντσελότι είχαν πετύχει κάτι ανεπανάληπτο στον θεσμό: Να ισοπεδώσουν τη Λίβερπουλ με πέντε γκολ μέσα στο δικό της «οχυρό» και να την υποχρεώσουν στην πιο βαριά εντός έδρας ήττα της στη διοργάνωση...
Και μπορεί πράγματι οι Reds να μην βρίσκονται στο καλύτερο φεγγάρι τους τη φετινή σεζόν, όμως η ουσία δεν αλλάζει! Για ακόμα μια ευρωπαϊκή βραδιά, η Ρεάλ ήταν Βασίλισσα, σκόρπισε τον τρόμο σε μια από τις πιο απόρθητες έδρες της Ευρώπης κι έκανε την πιο ηχηρή δήλωση προθέσεων για τις... ορέξεις της στο Champions League.
Λίγες μέρες αργότερα ωστόσο και η πεντάρα στο «Ανφιλντ» μοιάζει περισσότερο με μια μακρινή ανάμνηση... Στην επιστροφή της στα εγχώρια η Ρεάλ γειώθηκε απότομα, καθώς έμεινε στο 1-1 απέναντι στην Ατλέτικο Μαδρίτης με μοναδική χαραμάδα φωτός τον 18χρονο επιθετικό, Αλβάρο Ροντρίγκες, που σε μόλις δυο συμμετοχές στο πρωτάθλημα έχει αφήσει πολλά υποσχόμενα δείγματα για το μέλλον.
Από εκεί και πέρα ωστόσο η Ρεάλ πέταξε ξανά βαθμούς, απέτυχε να ενθουσιάσει με το αργό ποδόσφαιρο που παρουσίασε στο «Μπερναμπέου» και μοιραία πλέον βλέπει την πλάτη της Μπαρτσελόνα από το -7. Ο Κάρλο Αντσελότι μετά το φινάλε του αγώνα δεν έδωσε σαφή εξήγηση για αυτή τη διπροσωπία που παρουσιάζουν οι Μαδριλένοι σε Ισπανία και Ευρώπη, με τη La Liga φέτος να παρουσιάζεται σαν «κρυπτονίτης» για τους Μερένγκες.
Ο παράγοντας Μπαρτσελόνα
Προτού βέβαια προχωρήσουμε σε μια ανάλυση των προβλημάτων της Ρεάλ, ας βγάλουμε από τη μέση την προφανή διαπίστευση: Πως κύρια ευθύνη δηλαδή για την πτώση της από την κορυφή έχει η Μπαρτσελόνα! Το σύνολο του Κάρλο Αντσελότι άλλωστε έχει μόλις έναν βαθμό λιγότερο σε σχέση με την αντίστοιχη αγωνιστική της περσινής περιόδου, όποτε και έκανε... βόλτα στο πρωτάθλημα το οποίο και κατέκτησε τυπικά πριν καλά - καλά προλάβει να εκπνεύσει ο Απρίλιος.
Η βαθμολογική συγκομιδή λοιπόν μας δείχνει πως η Ρεάλ ουσιαστικά βρίσκεται στα ίδια επίπεδα σε σχέση με πέρσι που σάρωσε στη La Liga, όμως η ειδοποιός διαφορά φέτος ακούει στο όνομα Μπαρτσελόνα! Με τον Τσάβι να οδηγεί το άρμα, οι Μπλαουγκράνα σε αυτό το στάδιο της σεζόν έχουν 21 βαθμούς περισσότερους σε σχέση με το αντίστοιχο την περίοδο 2021-2022, απόδειξη της βελτίωσης αλλά και της αποτελεσματικότητας που χαρακτηρίζει φέτος τους Καταλανούς.
Η διαφορά μάλιστα μεταξύ των δυο ομάδων έχει εκτοξευτεί μετά το Μουντιάλ, καθώς η Μπαρτσελόνα κατάφερε να ανοίξει την ψαλίδα στους επτά βαθμούς σε σύγκριση με τους δυο που τις χώριζαν πριν από το ταξίδι των εθνικών ομάδων στο Κατάρ. Ένα γερό ντεφορμάρισμα ωστόσο, αλλά και η κατακόρυφη άνοδος της Μπάρτσα δεν είναι αρκετά για να εξηγήσουν αυτή την αδυναμία που παρουσιάζει η Ρεάλ στη La Liga.
Ίσα - ίσα που αν επαναπαυτεί μονάχα στη βελτίωση του αντιπάλου και αποδώσει την ευθύνη σε διαφορετικούς παράγοντες που ξεφεύγουν από τις τέσσερις γραμμές του «Σαντιάγκο Μπερναμπέου», τότε κινδυνεύει να επαναλάβει τα ίδια λάθη και στο μέλλον. Λάθη τα οποία στον μαραθώνιο του πρωταθλήματος είναι πολύ πιο πιθανό να βγουν στην επιφάνεια και να της στοιχίσουν.
Πρόβλημα στα μπακ, η αδύναμη πλευρά κι ο Μπενζεμά
Στη Μαδρίτη από την περσινή περίοδο πορεύονται με διάφορες ανισορροπίες στη βασική ενδεκάδα. Το 4-3-3 του Κάρλο Αντσελότι αποτελείται συχνά - πυκνά από τους Φεντερίκο Βαλβέρδε ή Ροντρίγκο στο δεξί άκρο της επίθεσης, δυο ποδοσφαιριστές δηλαδή που σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζονται ως δεξιοί εξτρέμ. Από τη μια ο Ουρουγουανός είναι ένας ικανότατος και ακούραστος χαφ που έχει το end product στο ενεργητικό του, όμως δεν μπορεί να κάνει τη διαφορά από τα άκρα όταν αντιμετωπίζει μια άμυνα που επενδύει στο low block.
Ίδια περίπτωση και με τον Ροντρίγκο, έναν επιθετικό που αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία πως μπορεί να κάνει τη διαφορά ως δεκάρι στο 4-2-3-1 που έχει δοκιμάσει φέτος ο Κάρλο Αντσελότι ή ως αριστερός εξτρέμ στη θέση του Βινίσιους όποτε ο συμπατριώτης του απουσιάζει. Δεξιά ωστόσο δεν έχει την ίδια ενέργεια, πρωτοβουλία, κίνηση, διείσδυση, ακόμα και συνεργασία με την υπόλοιπη επίθεση της Ρεάλ, με αποτέλεσμα να απομονώνεται στα άκρα.
Και συνεπώς η εικόνα που σχηματίζεται στον αγωνιστικό χώρο είναι μια βάρκα που...γέρνει διαρκώς προς την αριστερή πλευρά και τις ορέξεις του δαιμόνιου Βινίσιους Ζούνιορ, ο οποίος φέτος είναι κάτι παραπάνω από τον «Ρόμπιν» δίπλα στον Μπενζεμά. Το γεγονός ωστόσο πως η Ρεάλ δημιουργεί επιθέσεις σε συντριπτικό βαθμό από την αριστερή πτέρυγα την καθιστά προβλέψιμη, πόσω δε μάλλον απέναντι σε ομάδες που για 90 λεπτά θα προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να αποσυντονίσουν τον Βινίσιους.
Την ίδια στιγμή ο Βραζιλιάνος μένει αβοήθητος και από τα ανεβάσματα του (τραυματία αυτή την περίοδο) Μεντί, ο οποίος εδώ και χρόνια έχει αποδείξει πως υστερεί σημαντικά στον δημιουργικό τομέα. Η λύση με τον Καμαβινγκά να τον αναπληρώνει στο αριστερό άκρο κρίνεται απλώς παροδική, ενώ και ο έτερος μπακ, Ντάνι Καρβαχάλ, παρουσιάζει όλο και περισσότερα σημάδια του χρόνου πάνω στο κορμί του.
Αν προσθέσουμε μάλιστα στο μίξερ και τον Καρίμ Μπενζεμά που φέτος ταλαιπωρείται συνεχώς από προβλήματα τραυματισμών, τότε σχηματίζεται ο πίνακας μιας προβλέψιμης ομάδας με διάφορες ανισορροπίες στο ρόστερ της που δεν της επιτρέπουν να αποδώσει στο 100% των δυνατοτήτων της. Δυνατότητες που έχουμε αντικρίσει έστω και περιστασιακά κάθε φορά που ο Αντσελότι επιλέγει να κουρδίσει διαφορετικά την ομάδα του.
Η αλλαγή συστήματος και η επόμενη μέρα
Το γερό ντεφορμάρισμα που είχε εγκλωβίσει τη Ρεάλ (κυρίως) τον Γενάρη ανάγκασε τον Κάρλο Αντσελότι να ανακατέψει την τράπουλα και να δοκιμάσει το 4-2-3-1, με τους Βινίσιους - Βαλβέρδε στα άκρα, τον Ροντρίγκο σε ελεύθερο ρόλο και τον Καρίμ Μπενζεμά στην αιχμή του δόρατος. Κι ήταν τότε που οι μηχανές της Ρεάλ λειτουργούσαν σε φουλ ρυθμούς.
Η ανάπτυξη και η κυκλοφορία έγινε πολύ πιο γρήγορη και οργανική, ο τρόπος δημιουργίας άρχισε να ποικίλει και η Βασίλισσα άρχισε να παράγει πολύ περισσότερες φάσεις, χωρίς να θυσιάζει την αμυντική της ισορροπία που φέτος κλυδωνίζεται έντονα κυρίως λόγω της κατάστασης που βρίσκονται οι Μεντί - Καρβαχάλ.
Το πρόβλημα της δεξιάς πλευράς εξακολουθεί μεν να υπάρχει, αλλά η παρουσία του Ροντρίγκο σε πιο κεντρικό ρόλο έδωσε νέα πνοή στην οργάνωση της Βασίλισσας, με τους Βινίσους - Μπενζεμά την ίδια ώρα απελευθερωμένους για να κάνουν τα «μαγικά» τους. Μια ισοπαλία απέναντι στη Σοσιεδάδ (0-0) ήταν η μοναδική γκέλα της Ρεάλ ενώ εφάρμοσε το 4-2-3-1, η οποία βέβαια εν πολλοίς ευθύνεται στον εξαιρετικό γκολκίπερ των Βάσκων, Ρεμίρο, που σταμάτησε κάθε προσπάθεια των Μαδριλένων.
Παρόλα αυτά, ο Αντσελότι συνεχίζει να ποντάρει στο καθιερωμένο πλέον 4-3-3, ένα σύστημα που παρά τις αδυναμίες του δεδομένα παρέχει περισσότερο έλεγχο στην ομάδα του, αλλά και περισσότερα αγωνιστικά λεπτά σε όλους τους χαφ που μάχονται για μια θέση στο αρχικό σχήμα (από τους βετεράνους Μόντριτς και Κρόος, μέχρι τους Τσουαμενί, Βαλβέρδε και Καμαβινγκά).
Με όποιο σχηματισμό πάντως κι αν αποφασίσει να πορευθεί στο μέλλον, η Ρεάλ οφείλει να κάνει τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις στο ρόστερ της ώστε να εξαφανίσει πλήρως αυτά τα στοιχεία ανισορροπίας που την κρατάνε πίσω. Διότι πράγματι στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση και το Champions League, η ποιότητα, η εμπειρία και η αυτοπεποίθηση των Μερένγκες είναι τέτοια που τους καθιστά ικανούς να εξολοθρεύσουν κάθε αντίπαλο που διεκδικεί τον δικό τους θρόνο.
Σε έναν «μαραθώνιο» 38 αγωνιστικών ωστόσο, με τη συγκέντρωση και τη διάθεση να μην βρίσκονται πάντα στο μάξιμουμ, τα λάθη και οι ελλείψεις στην οργάνωση του ρόστερ μπορούν να οδηγήσουν σε μια τελείως διαφορετική ιστορία...
