O Λιονέλ Μέσι μέσα από ένα συγκινητικό μακροσκελές κείμενο αποχαιρέτησε τον πατέρα του, Χόρχε, που έφυγε από τη ζωή...
"Μπαμπά, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω ή, καλύτερα, δεν θέλω να το συνειδητοποιήσω. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ, ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε. Ξέρω ότι υπέφερες και ότι αυτό είναι το καλύτερο για σένα, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα τόσα πολλά να απολαύσουμε μαζί.
Μου ζητούσες τόσο πολύ να παίξω στο τελευταίο Μουντιάλ και λίγες μέρες πριν ξεκινήσει ήταν η περίοδος που χειροτέρεψες περισσότερο. Ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν σε μια διοργάνωση, αλλά η μαμά μου έλεγε ότι θα γινόσουν καλύτερα και ότι θα ήσουν καλά ώστε να μπορέσεις να ταξιδέψεις. Εγώ σου έλεγα ότι θα φτάναμε στον τελικό, για να μπορέσεις να ταξιδέψεις.
Κάθε φορά που τελείωνε ένας αγώνας, περίμενα και μου έλειπε το μήνυμά σου. Τότε κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν πραγματικά άσχημη. Παρ' όλα αυτά, δεν σταμάτησα να σκέφτομαι να φτάσουμε όσο πιο μακριά γινόταν, για να σου δώσω χρόνο και να μπορέσεις να δεις έναν αγώνα. Φτάσαμε στον τελικό και δεν μπόρεσες να είσαι εκεί.
Ήθελα να τον κερδίσω για να σου τον αφιερώσω και να σου δείξω ένα καινούργιο τρόπαιο. Δεν τα κατάφερα, τα πόδια μου δεν άντεχαν άλλο. Αυτή τη φορά προσπάθησα να πάω κόντρα στο σώμα μου, αλλά δεν μπόρεσα. Ποτέ δεν κατάφερα να νιώσω καλά.
Όταν έφτασα, νόμιζες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν προλάβαμε να μιλήσουμε για τίποτα από όλα όσα συνέβησαν. Δεν μπόρεσες να χαρείς τίποτα. Δεν γίναμε πρωταθλητές, αλλά δεν ξέρεις πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για άλλη μια φορά είχες δίκιο: έπρεπε να είμαι εκεί και να το παίξω.
Σου τα λέω αυτά γιατί ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο δεν προλάβαμε να μιλήσουμε, γιατί όλα τα υπόλοιπα τα ξέρεις ήδη. Μιλούσαμε κάθε μέρα και βλεπόμασταν όποτε μπορούσαμε, ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου.
Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Εγώ απλώς έπαιζα ποδόσφαιρο και τώρα έχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα. Ήσουν δίπλα μου από την αρχή, και μας έλειπε τόσο λίγο για να φτάσουμε στο τέλος. Γιατί δεν άντεξες λίγο ακόμα, για να το τελειώναμε μαζί;
Ξέρω ότι η ευτυχία σου ήταν να βλέπεις καλά την οικογένειά σου, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου και, πάνω απ' όλα —χωρίς να το ξέρουν οι άλλοι— να με βλέπεις να παίζω…
Από μικρό παιδί έτσι ήταν πάντα. Με πήγαινες σε όλες τις προπονήσεις μόλις γυρνούσες από τη δουλειά. Σε πολλές με πήγαινε η μαμά, γιατί εσύ δούλευες.
Φυσικά, από τους αγώνες δεν έλειπες ούτε έναν. Πόσο υπέφερες βλέποντάς με και πόσο χαιρόσουν, παρόλο που ποτέ δεν μου έδινες πολλούς επαίνους.
Ήσουν πατέρας, φίλος και εκπρόσωπός μου.
Ήσουν πάντα ο άνθρωπος που έπρεπε να είσαι σε κάθε στιγμή και δεν έκανες ποτέ λάθος σε τίποτα. Πέρα από κάποιες παρατηρήσεις ή καβγάδες, πάντα είχες δίκιο. Στο τέλος, πάντα γινόταν όπως έλεγες.
Θα μου λείψεις πολύ, αλλά θα είσαι πάντα παρών, και πάνω απ' όλα στην ανατροφή των παιδιών μου, γιατί τους διδάσκω και τους μεγαλώνω όπως κάνατε εσείς με εμένα.
Αναπαύσου εν ειρήνη και να μας προσέχεις από εκεί ψηλά, όπως έκανες κι εδώ. Σε ευχαριστώ για όλα.
Σ' αγαπώ, μπαμπά".
