Πέντε χρόνια μετά το…κάζο στα γήπεδα της Γαλλίας, ο πρωταθλητής Ιταλίας Ρομέλου Λουκάκου καλείται να αποδείξει πως ο ημιτελικός του Μουντιάλ δεν είναι το ταβάνι της «χρυσής γενιάς» των Βέλγων
«Αν μπορείς, σταμάτησε τον». Αυτή ήταν η ατάκα που ταξίδευε σε κάθε άκρη της Ιταλίας φέτος, όταν η ομάδα του Αντόνιο Κόντε έπαιρνε θέση μάχης στον αγωνιστικό χώρο. Μια συμπαγής ομάδα με ξεκάθαρο πλάνο και στόχους μέσα στο γήπεδο, μα κυρίως, επιθετικούς που ξέρουν πώς να επιτύχουν. Ο Λαουτάρο Μαρτίνεζ άφησε πίσω του το σίριαλ με την Μπαρτσελόνα και εντυπωσίασε, όμως η αλήθεια είναι πως ο τίτλος του MVP πηγαίνει στον συνοδοιπόρο του.
Ο Ρουμέλου Λουκάκου έφυγε από την Τσέλσι σαν «λίγος» κι από την Γιουνάιτεντ ως «μη αρκετός». Εν τέλει, στο Μιλάνο ήταν κάτι παραπάνω από κομβικός, καθώς τα 29 γκολ που πέτυχε στην Serie A καθόρισαν εν πολλοίς την τύχη της ομάδας του. Ακόμα κι αν δεν τον θεωρείς τον κορυφαίο της γενιάς του, οφείλεις να αναγνωρίσεις τα χρόνια ξηρασίας για την Ίντερ τελείωσαν με εκείνο σε ρόλο πρωταγωνιστή.
Ο Βέλγος έκανε… μπούλινγκ στις ιταλικές άμυνες, ολοκλήρωσε μια άκρως αποτελεσματική σεζόν και τώρα ετοιμάζει το σώμα και την ψυχή του για μια πρόκληση που δεν έχει ακόμα ικανοποιήσει.
Η χρυσή γενιά του Βελγίου έφτασε το 2018 κοντά σε έναν τελικό για πρώτη φορά από το ξεπέταγμα της το 2014. Οι απαιτήσεις είναι υψηλές και το σύνολο του Μαρτίνεθ δεν θα ήθελε σίγουρα να επαναλάβει το κάζο του 2016, όταν και έμεινε εκτός τετράδας από την Ουαλία του Ρόμπσον-Κανού.
Ο όμιλος αλλά και οι μετέπειτα διασταυρώσεις δίνουν περιθώρια αισιοδοξίας για μια ομάδα που βλέπει τους αστέρες της στην καλύτερη ηλικία τους. Ίσως, σε αντίθεση με τις προηγούμενες απόπειρες της, να βρει αυτή την φορά το εύκολο γκολ στα κρίσιμα ματς. Αν δε, ο Λουκάκου έχει καταφέρει να μεταφέρει με επιτυχία τις αμυντικές τακτικές του Κόντε στην προετοιμασία της εθνικής του ομάδας, αναζητήστε θέση για τον τελικό…
