Dear Kobe,
δυο μέρες το σκέφτηκα αν πρέπει να γράψω αυτό το κείμενο. Αν εγώ έχω κάτι ουσιαστικό να προσθέσω στα χιλιάδες άρθρα που γράφονται για σένα. Αποφάσισα τελικά να το κάνω όχι ως "αντίο", αλλά ως "ευχαριστώ".
Ποτέ δεν πίστευα πως θα μπορούσα να νιώσω όπως νιώθω τις τελευταίες δυο μέρες για έναν άνθρωπο που δεν είδα ποτέ από κοντά. Που δεν τον ήξερα, που ζούσαμε σε δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Κ' όμως - όπως και για εκατομμύρια ανθρώπους έτσι και για μένα - ο θάνατος σου ήταν γροθιά στο στομάχι.
Βράδυ Κυριακής, βάρδια στο site. Μια συνηθισμένη νύχτα, όπως όλες τις άλλες. Μάλλον όχι όμως... 21:40 διαβάζω την είδηση από το ΤΜΖ (το οποίο παρεμπιπτόντως δικαίως κατακεραυνώθηκε στην Αμερική αφού "έβγαλε" το θέμα πριν ενημερωθεί η οικογένεια). Άρνηση στην αρχή. Μανιώδες ψάξιμο για 5-10 λεπτά, για ένα άρθρο που να λέει πως η είδηση είναι ψεύτικη. Τίποτε. Και μετά μια απότομη θλίψη.
Λίγο αργότερα το ίδιο για την Gianna. Είδηση πως ήταν μαζί σου. Ψάξιμο για λίγα λεπτά και μετά επιβεβαίωση. 13 χρονών και αυτή μέσα στο ελικόπτερο, όπως και εφτά άλλα άτομα όπως μάθαμε αργότερα. Ανάμεσα τους ακόμα δυο κοριτσάκια.
Και ύστερα, μαζί με την θλίψη, φόβος και συνειδητοποίηση του πόσο εύκολα μπορεί για τον καθένα μας να έρθει το τέλος. Αν ένας "Θεός", ένας άνθρωπος larger than life έφυγε έτσι απλά μέσα σε μερικά λεπτά, τότε εμείς οι κοινοί θνητοί;
Αυτό ήταν το τελευταίο σου μάθημα, στα πολλά που πρόλαβες να δώσεις σε όσους σε λάτρεψαν: Πως ο θάνατος είναι πάντα στην γωνία και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ. Σήμερα - όχι αύριο - πρέπει να κάνουμε αυτό που θέλουμε και πάντα στο 101%, όπως έκανες κ' εσύ από την πρώτη μέρα που πάτησες στο παρκέ.
Dear Kobe, εδώ δεν υπάρχει κανένας αποχαιρετισμός και κανένα "αντίο".
Μόνο "ευχαριστώ".
