Η Ρεάλ Μαδρίτης ξεκίνησε τη νέα εποχή του Πέδρο Μαρτίνεθ με τον χειρότερο δυνατό τρόπο στην Euroleague. Τρεις αγώνες, τρεις ήττες και μια εικόνα που δημιουργεί πολύ περισσότερα ερωτήματα από όσα απαντά.
Ένα κακό ξεκίνημα μπορεί εύκολα να εξηγηθεί, μια ομάδα μπορεί να χρειάζεται χρόνο για να αφομοιώσει τις αλλαγές στο ρόστερ, ένας νέος προπονητής μπορεί να χρειάζεται χρόνο για να περάσει τη φιλοσοφία του και οι ήττες των πρώτων αγωνιστικών μπορούν να αντιμετωπιστούν ως μέρος της διαδικασίας.
Στην περίπτωση της Ρεάλ Μαδρίτης, όμως, το 0-3 στο ξεκίνημα της Euroleague δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί. Όχι επειδή τρεις ήττες αρκούν για να κρίνουν τους Μαδριλένους, αλλά επειδή οι τρεις εμφανίσεις αποκαλύπτουν μια ομάδα που μέχρι στιγμής δυσκολεύεται να βρει την αγωνιστική της ταυτότητα.
Η πρεμιέρα απέναντι στο Ντουμπάι έφερε την ήττα (78-77), η Αναντολού Εφές επικράτησε στη συνέχεια (94-84) και στο τρίτο παιχνίδι η Χάποελ Τελ Αβίβ έφτασε στους 102 πόντους, με τη Ρεάλ να σκοράρει 98 και τελικά να φεύγει ξανά ηττημένη. Σε τρία παιχνίδια, η ισπανική ομάδα δέχθηκε συνολικά 274 πόντους, δηλαδή 91.3 ανά αγώνα. Για μια ομάδα που παραδοσιακά έχει στηρίξει σημαντικό μέρος της επιτυχίας της στην αμυντική της συνέπεια, στον έλεγχο του ρυθμού και στην ικανότητά της να επιβάλλει το δικό της παιχνίδι, ο αριθμός αυτός είναι από μόνος του ένα ηχηρό μήνυμα.
Το ακόμη πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η Ρεάλ δεν έχει παρουσιάσει αντίστοιχη πτώση της παραγωγικότητας της στην επίθεση. Σκόραρε 77 πόντους στο Ντουμπάι, 84 απέναντι στην Αναντολού Εφές και 98 με την Χάποελ στη Σόφια. Επομένως, δεν πρόκειται για μια ομάδα που αδυνατεί να βρει λύσεις στο επιθετικό κομμάτι ή που περιμένει απλώς να επιστρέψει η αποτελεσματικότητα των σουτέρ της. Το βασικό πρόβλημα είναι ότι η επίθεσή της δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη αμυντική ασφάλεια, με αποτέλεσμα να χρειάζεται διαρκώς να σκοράρει σε πολύ υψηλό επίπεδο για να παραμένει μέσα στα παιχνίδια.
Και αυτό είναι ίσως το πρώτο μεγάλο παράδοξο της φετινής Ρεάλ. Διαθέτει παίκτες με τεράστια ποιότητα και εμπειρία, έναν από τους κορυφαίους ψηλούς της Ευρώπης στο πρόσωπο του Γουόλτερ Ταβάρες και έχει πλέον έναν Τεό Μαλεντόν που δείχνει ότι μπορεί να εξελιχθεί σε σημαντικό επιθετικό σημείο αναφοράς. Παρ' όλα αυτά, η ομάδα δεν έχει καταφέρει να μετατρέψει αυτή την ατομική ποιότητα σε συνολική αγωνιστική σταθερότητα.
Η άμυνα που δεν θυμίζει Ρεάλ
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ρεάλ μέχρι τώρα είναι η αμυντική της λειτουργία και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο επιτρέπει στους αντιπάλους να δημιουργούν πλεονέκτημα.
Ο Ταβάρες μπορεί να προστατεύσει τη ρακέτα, να αλλοιώσει σουτ και να λειτουργήσει ως ασφαλές καταφύγιο της άμυνας, όμως δεν είναι δυνατόν να καλύπτει κάθε λάθος. Όταν η πρώτη γραμμή άμυνας χάνει εύκολα τις μονομαχίες της, ο ψηλός της Ρεάλ αναγκάζεται να βγει περισσότερο από τη θέση του, να καλύψει μεγαλύτερες αποστάσεις και να πάρει αποφάσεις που κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να πάρει.
Αυτό δημιουργεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Ένας παίκτης αναγκάζεται να βοηθήσει, ένας δεύτερος πρέπει στην περιστροφή να καλύψει το κενό και τελικά ο αντίπαλος βρίσκει την έξτρα πάσα που οδηγεί σε ελεύθερο σουτ ή σε νέα επίθεση προς τη ρακέτα. Η Ρεάλ δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα μόνο στις ατομικές άμυνες, αλλά στη συνολική συνεργασία των παικτών της.
Το γεγονός ότι οι Μαδριλένοι έχουν δεχθεί 94 πόντους από την Αναντολού Εφές και 102 από τη Χάποελ είναι ενδεικτικό. Ακόμη και αν δεχθούμε ότι το σύγχρονο μπάσκετ βασίζεται κατά κύριο λόγο στην επίθεση και ότι οι υψηλοί δείκτες παραγωγικότητας δεν αποτελούν εξαίρεση, οι αριθμοί αυτοί δείχνουν ότι η Ρεάλ δεν έχει βρει ακόμη τρόπο να περιορίσει τον αντίπαλο όταν το παιχνίδι φεύγει από τον δικό της έλεγχο.
Η Ρεάλ δεν ελέγχει τον ρυθμό, απλώς προσπαθεί να ακολουθήσει
Επίσης, η Ρεάλ δεν έχει καταφέρει να ελέγξει τον ρυθμό των αγώνων της και αυτό δημιουργεί προβλήματα και στις δύο πλευρές του παρκέ. Μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Euroleague δεν χρειάζεται απαραίτητα να παίζει αργά ή γρήγορα, αλλά πρέπει να μπορεί να επιβάλλει τον ρυθμό που την εξυπηρετεί. Η Ρεάλ μέχρι στιγμής μοιάζει περισσότερο να προσαρμόζεται στον ρυθμό του αντιπάλου παρά να τον καθορίζει.
Όταν η άμυνα δεν λειτουργεί, η επίθεση πιέζεται να απαντήσει αμέσως. Ένα δύσκολο σουτ μπορεί να οδηγήσει σε κακή ισορροπία, ένα λάθος μπορεί να δώσει στον αντίπαλο εύκολο transition και ξαφνικά η ομάδα βρίσκεται σε έναν φαύλο κύκλο στον οποίο κάθε κατοχή αποκτά υπερβολική σημασία. Αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει στη Ρεάλ, η οποία πολλές φορές παίζει σαν να κυνηγά το παιχνίδι αντί να το ελέγχει.
Τα 21 λάθη απέναντι στην Αναντολού Εφές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μια ομάδα με την ποιότητα της Ρεάλ δεν μπορεί να χαρίζει τόσο μεγάλο αριθμό κατοχών, ιδιαίτερα όταν απέναντί της έχει αντιπάλους που διαθέτουν την ικανότητα να μετατρέψουν αμέσως ένα λάθος σε εύκολο καλάθι.
Στα άλλα δύο παιχνίδια τα λάθη ήταν 8 απέναντι στο Ντουμπάι και 12 απέναντι στη Χάποελ, κάτι που δείχνει ότι το πρόβλημα δεν είναι σταθερά στον ίδιο βαθμό, αλλά εμφανίζεται όταν η πίεση του αγώνα μεγαλώνει.
Ο Καμπάτσο χρειάζεται βοήθεια και ο Μαλεντόν δεν μπορεί να κάνει τα πάντα
Σε αυτό το σημείο μπαίνει στην εξίσωση και ο Φακούντο Καμπάτσο.
Ο Αργεντινός πόιντ γκαρντ παραμένει ο βασικός οργανωτής και ένας από τους παίκτες που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο κινείται η Ρεάλ στο παρκέ, όμως αυτή τη στιγμή φαίνεται να ζητούνται από εκείνον περισσότερα από όσα μπορεί να δώσει ένας παίκτης σε σταθερή βάση. Η ανάγκη να οργανώσει, να δημιουργήσει, να ελέγξει τον ρυθμό, να πιέσει αμυντικά και ταυτόχρονα να δώσει λύσεις στο σκοράρισμα δημιουργεί ένα τεράστιο βάρος.
Η Ρεάλ χρειάζεται περισσότερους παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν πλεονέκτημα και να αναλάβουν την ευθύνη όταν η «μπάλα καίει», ώστε ο Καμπάτσο να μην είναι υποχρεωμένος να λειτουργεί ως λύση για κάθε πρόβλημα που εμφανίζεται μέσα στο παιχνίδι.
Το ίδιο ισχύει και για τον Τεό Μαλεντόν, ο οποίος απέναντι στη Χάποελ πραγματοποίησε μια εξαιρετική εμφάνιση με 26 πόντους, 8/11 δίποντα, 1/3 τρίποντα και 7/7 βολές, συγκεντρώνοντας στο PIR 40. Το γεγονός ότι μια τέτοια ατομική εμφάνιση δεν ήταν αρκετή για να οδηγήσει τη Ρεάλ στη νίκη είναι αποκαλυπτικό.
Ο Μαλεντόν έχει όλα τα στοιχεία για να αποτελέσει έναν από τους σημαντικότερους επιθετικούς πυλώνες της ομάδας, αλλά δεν μπορεί να γίνει ταυτόχρονα ο πρώτος σκόρερ, ο δημιουργός και ο παίκτης που θα βγάζει τη Ρεάλ από κάθε δύσκολη κατάσταση.
Χρειάζεται δίπλα του μια σταθερή επιθετική βάση από τους την υπόλοιπη ομάδα, ώστε η παραγωγικότητα του να αποτελεί μέρος ενός συστήματος και όχι αποτέλεσμα της ανάγκης να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες επειδή η ομάδα δυσκολεύεται να φτάσει στο καλάθι.
Το τρίποντο δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία
Ένα από τα εύκολα συμπεράσματα μετά από ένα κακό ξεκίνημα είναι να αποδοθούν όλα στην αστοχία. Τα δεδομένα, όμως, δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο. Η Ρεάλ σούταρε 33.3% από το τρίποντο απέναντι στο Ντουμπάι, 34.6% απέναντι στην Αναντολού Εφές και 36.7% απέναντι στη Χάποελ Τελ Αβίβ. Ο μέσος όρος της βρίσκεται περίπου στο 35%, ποσοστό που σίγουρα μπορεί να βελτιωθεί, αλλά δεν είναι τόσο χαμηλό ώστε να εξηγεί από μόνο του τρεις συνεχόμενες ήττες.
Άλλωστε, στη Σόφια η Ρεάλ ευστόχησε σε 11 από τα 30 τρίποντα και σκόραρε 98 πόντους. Παρ' όλα αυτά, η άμυνά της επέτρεψε να δεχθεί 102. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι το πρόβλημα βρίσκεται πολύ βαθύτερα από το αν θα μπουν δύο ή τρία σουτ περισσότερα.
Η Ρεάλ χρειάζεται καλύτερη δημιουργία, καλύτερες αποφάσεις και κυρίως καλύτερη ισορροπία μεταξύ επίθεσης και άμυνας. Όταν δεν έχεις ποιότητα, μπορείς εύκολα να εξηγήσεις γιατί χάνεις. Όταν έχεις ποιότητα αλλά δεν μπορείς να τη μετατρέψεις σε λειτουργικό σύνολο, τότε το ζήτημα είναι διαφορετικό. Εκεί είναι ένα θέμα που «ακουμπάει» στην δουλειά του προπονητή, η κατανομή των ρόλων και κυρίως η ικανότητα της ομάδας να αποκτήσει συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα.
Ο Πέδρο Μαρτίνεθ δεν χρειάζεται να δημιουργήσει μια ομάδα από το μηδέν. Χρειάστηκε απλώς να ενώσει κομμάτια που υπάρχουν ήδη στο παζλ και να τα κάνει να λειτουργούν με συνέπεια. Το 0-3 δεν ρίχνει στο... καναβάτσο τη Ρεάλ, αλλά από την άλλη πλευρά δεν μπορεί και να αγνοηθεί.
Τρεις αγωνιστικές δεν είναι αρκετές για να κρίνουν μια ολόκληρη σεζόν στην Euroleague. Η διοργάνωση είναι ένας μαραθώνιος και η Ρεάλ έχει μπροστά της πάρα πολλά παιχνίδια για να αλλάξει την εικόνα της.
Το 0-3, όμως, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως μια απλή κακή παρένθεση, γιατί πίσω από τα αποτελέσματα υπάρχουν συγκεκριμένα αγωνιστικά προβλήματα, όπως είναι η άμυνα που δέχεται υπερβολικά εύκολους πόντους, η έλλειψη ελέγχου του ρυθμού, τα λάθη που αυξάνονται όταν μεγαλώνει η πίεση που ασκείται στους Μαδριλένους, όπως επίσης και η έλλειψη ξεκάθαρων ρόλων. Και όλα αυτά οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα. Η Ρεάλ αυτή τη στιγμή δεν έχει πρόβλημα μόνο αποτελεσμάτων. Έχει πρόβλημα ταυτότητας.
Μπορεί να χάσει ένα παιχνίδι από ένα σουτ, μπορεί να χάσει ένα δεύτερο από μια κακή βραδιά, μπορεί ακόμη και να βρεθεί κάποια στιγμή με αρνητικό ρεκόρ στην αρχή μιας μεγάλης σεζόν. Αυτό που δεν ταιριάζει στη «βασίλισσα» είναι να μοιάζει για τρία συνεχόμενα παιχνίδια σαν μια ομάδα που δεν ξέρει ακόμη πώς θέλει να κερδίσει. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση του Πέδρο Μαρτίνεθ, όχι απλώς να φέρει την πρώτη νίκη, αλλά να κάνει τη Ρεάλ να θυμηθεί ξανά ποια ομάδα είναι στο οικοσύστημα της Euroleague.
