Η διαδρομή στα γήπεδα της Αγγλίας απέκτησε ένα από εκείνα τα πρώτα κεφάλαια που δύσκολα ξεχνιούνται.
Ένα ελληνικό «διπλό», ο Μπάμπης Κωστούλας λίγα μέτρα μακριά και, στο τέλος, μία φανέλα στα χέρια ενός οκτάχρονου που θα θυμάται εκείνη τη βραδιά πολύ περισσότερο από το σκορ.
Γιατί κάποιες αναμνήσεις δεν «γεννιούνται» όταν τελειώνει ένας αγώνας, αλλά τη στιγμή που κάποιος αποφασίζει να χαρίσει λίγη από τη δική του ιστορία σε ένα παιδί.
Μια εκδρομή που είχε στόχο ακόμη μία στάση στα γήπεδα της Αγγλίας κατέληξε να χαρίσει κάτι πολύ περισσότερο από μία απλή ποδοσφαιρική ανάμνηση.
Ο οκτάχρονος Αλέξης βρέθηκε στις εξέδρες, είδε από κοντά έναν Έλληνα να πρωταγωνιστεί και έφυγε κρατώντας στα χέρια του τη φανέλα του Μπάμπη Κωστούλα, σε μία στιγμή που ένωσε το παιχνίδι με εκείνη τη σπάνια παιδική χαρά που μένει για πάντα! Υπάρχουν βραδιές που τις θυμάσαι για το αποτέλεσμα και άλλες που τις θυμάσαι για τον άνθρωπο που σου χάρισε κάτι από αυτές.
Το βράδυ στο «Ολντ Τράφορντ» είχε ήδη όλα όσα χρειάζονταν για να μείνει αξέχαστο.
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ προηγήθηκε με 2-0, όμως η Μπράιτον γύρισε το παιχνίδι, επικράτησε με 3-2 και πήρε την πρόκριση στον τέταρτο γύρο του Λιγκ Καπ.
Εκείνος που άνοιξε τον δρόμο για την ανατροπή ήταν ο Μπάμπης Κωστούλας, μειώνοντας στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου, πριν οι Πασκάλ Γκρος και Μαξίμ Ντε Κάιπερ ολοκληρώσουν την επιστροφή των «γλάρων».
Για τη Γιουνάιτεντ, μάλιστα, ήταν η πρώτη εντός έδρας ήττα μετά από προβάδισμα δύο τερμάτων εδώ και 50 χρόνια!
Κάπου χαμηλά στις εξέδρες, όμως, υπήρχαν δύο άνθρωποι για τους οποίους εκείνο το βράδυ επρόκειτο να σημαίνει κάτι ακόμη περισσότερο.
Ο Αντώνης Παλαιολόγος και ο οκτάχρονος γιος του, Αλέξης, έχουν μετατρέψει την αγάπη τους για το αγγλικό ποδόσφαιρο σε ένα κοινό project: από το «0 στο 92», με στόχο να επισκεφθούν τα γήπεδα των 92 επαγγελματικών συλλόγων της Αγγλίας και, στην πορεία, όσα περισσότερα ακόμη μπορούν.
Η ιστορία ξεκίνησε μετά τη μετακόμιση του Αντώνη στην Αγγλία το 2019 και, όταν τα γήπεδα άνοιξαν ξανά μετά την πανδημία, άρχισε να παίρνει μαζί του τον μικρό, που ήταν τότε μόλις 3,5 ετών. Η πρώτη τους κοινή στάση ήταν το «Μολινό» της Γουλβς.
Από τότε, οι δυο τους δεν περιορίστηκαν μόνο στους «92». Στο podcast «Μια στιγμή παραφροσύνης» του Χρήστου Σωτηρακόπουλου, ο Αντώνης είχε εξηγήσει ότι είχε φτάσει περίπου στα 30 γήπεδα του συγκεκριμένου project και σε ακόμη δέκα εκτός αυτού, ενώ ο Αλέξης είχε ήδη ζήσει περισσότερες από 20 διαφορετικές γηπεδικές εμπειρίες.
Στη διαδρομή μπήκαν όχι μόνο η Αγγλία, αλλά και ταξίδια σε Ισπανία, Πορτογαλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Περισσότερο, όμως, από μία λίστα προς συμπλήρωση, το project εξελίχθηκε σε έναν ιδιαίτερο τρόπο να «χτίζουν» κοινές αναμνήσεις, πατέρας και γιος.
Και στο «Ολντ Τράφορντ», μία από αυτές τις αναμνήσεις απέκτησε… ελληνικό χρώμα. Ο Κωστούλας δεν περιορίστηκε στο γκολ που έβαλε ξανά την Μπράιτον μέσα στο παιχνίδι.
Μετά το τέλος της αναμέτρησης πλησίασε προς την εξέδρα και χάρισε τη φανέλα του στον μικρό Αλέξη, ο οποίος έφυγε από το γήπεδο κρατώντας στα χέρια του κάτι πολύ περισσότερο από ένα αναμνηστικό.
Για τον ίδιο τον Κωστούλα, άλλωστε, η βραδιά είχε ξεχωριστή σημασία και αγωνιστικά. Η Μπράιτον τον απέκτησε από τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 2025 με πενταετές συμβόλαιο και ο νεαρός επιθετικός έχει πλέον αρχίσει να βρίσκει ουσιαστικό χώρο στην πρώτη ομάδα.
Το γκολ ήρθε λίγες ημέρες μετά το τέρμα του στο 5-0 επί της Κόβεντρι στην Premier League, σε ένα ξεκίνημα της σεζόν στο οποίο ο Έλληνας φορ έχει ήδη αφήσει το στίγμα του.
Η συγκεκριμένη βραδιά, όμως, δύσκολα θα μείνει στη μνήμη του μικρού Αλέξη μόνο για το αποτέλεσμα ή για ένα γκολ. Για ένα παιδί που μεγαλώνει μετρώντας γήπεδα, ταξίδια, εξέδρες και καινούργιες εμπειρίες δίπλα στον πατέρα του, το να βλέπει έναν Έλληνα να σκοράρει στο «Ολντ Τράφορντ» και λίγη ώρα αργότερα να κρατά τη φανέλα του στα χέρια του είναι από εκείνες τις συμπτώσεις που μοιάζουν σχεδόν… γραμμένες.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το ωραιότερο κομμάτι του ταξιδιού από το 0 ως το 92.
Όχι πόσα γήπεδα έχουν απομείνει, ούτε πόσα έχουν ήδη τσεκαριστεί στη λίστα. Αλλά ότι, ανάμεσα σε όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες στάσεις που παύουν να είναι αριθμοί και γίνονται ιστορίες που ένας πατέρας και ένα παιδί θα λένε για χρόνια!
