Το SDNA καταγράφει γιατί η καλύτερη ομάδα δεν επιβραβεύτηκε, αλλά το πρόσημο είναι παραπάνω από θετικό για τον Ολυμπιακό.
Η ιστορία δεν γράφεται με «αν». Ο Ολυμπιακός βρήκε μια Ρεάλ αποδεκατισμένη, χωρίς δεύτερο σέντερ, χωρίς βασικό 4αρι, χωρίς το βασικό 3άρι, με 8.000 κόσμο μαζί του να έχει βάψει κόκκινο το Κάουνας, με αυτοπεποίθηση, ρυθμό, διαιτησία που θέλει να έχει οποιαδήποτε απέναντι στην πολυνίκη Ρεάλ, προπονητικό πλάνο. Τι άλλο μπορούσε να ζητήσει;
Το τρόπαιο το έχασε. Όπως και πέρυσι που επίσης μπορούσε να το πάρει. Και στην χρυσή του διετία, όπου χρειαζόταν τριπλό scroll για να βρεις τον Παναθηναϊκό στη βαθμολογία, έφυγε με άδεια χέρια και θα «αρκεστεί» στο double. Ωστόσο, κάπου εδώ τελειώνουν τα αρνητικά για τον Ολυμπιακό. Διότι…
Ο φετινός Ολυμπιακός υποχρέωσε τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο σε μια μοναδική επίδειξη fair play να αναγνωρίσει δημόσια, κάτι που οι αντίπαλοι του πιθανόν δεν θα έκαναν, ότι το άξιζε περισσότερο από τη Ρεάλ. Κι αυτό αν μη τι άλλο είναι ένας καλός οιωνός ενόψει της επόμενης χρονιάς, του υψηλού ανταγωνισμού ανάμεσα τους.
Ο φετινός Ολυμπιακός ανάγκασε όσους έπαιζαν μαζί του κάθε εβδομάδα να παραδεχθούν ότι στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν ήταν η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης.
Ο φετινός Ολυμπιακός υποχρέωσε το ποδοσφαιρικό κοινό του να γεμίσει ξανά και ξανά το ΣΕΦ, να ταξιδέψει μαζικά για το Κάουνας, να στηρίξει, να ταυτιστεί, να μάθει το παιχνίδι, να αντιληφθεί ακόμα και γιατί ένας παίκτης με 0 πόντους μπορεί να είναι τόσο χρήσιμος. Κι αυτό είναι προσωπική επιτυχία του Γιώργου Μπαρτζώκα.
Ο φετινός Ολυμπιακός «ταξίδεψε» τον κόσμο του για 8 μήνες, αδιάκοπα. Κι αυτό είναι το κορυφαίο μήνυμα του αθλητισμού. Με ακραία συναισθήματα να εναλλάσσονται. Από την ηδονή στο σουτ του Σλούκα δυο εβδομάδες πριν, στο άδειασμα στο σουτ του Γιουλ.
Το «αντικείμενο του πόθου» δεν θα το έχει στις αποσκευές του, το λάβαρο στο ΣΕΦ δεν θα υψωθεί αλλά ο Ολυμπιακός κέρδισε κάτι σαν τη δική του Ευρωλίγκα.
Οι αποτυχίες σκληραγωγούν τις ομάδες. Η δυσκολία για τον Ολυμπιακό είναι η σκέψη του «αν όχι τώρα, πότε;», καθώς η διαφαινόμενη φυγή του Βεζένκοφ, το άγνωστο μέλλον του Σλούκα και ο ένας παραπάνω χρόνος στις πλάτες κάποιων, σίγουρα διαφοροποιούν ορισμένα δεδομένα για την επόμενη σεζόν, ενώ μάλιστα κι ο αιώνιος αντίπαλος του ανασυντάσσεται και αντεπιτίθεται.
Παρόλα αυτά, ο Ολυμπιακός πέτυχε ένα μικρό θαύμα που απλά δεν ολοκληρώθηκε. Δημιούργησε ένα μοντέλο. Έφτιαξε κάτι που όποιος θέλει να προοδεύσει, πρέπει να πάρει τα σημαντικά του κομμάτια και να τα αντιγράψει.
Προφανώς και υπήρχαν και παραφωνίες. Οι selfies, το show που στήθηκε, οι δημοσιογραφικές υπερβολές, αλαζονικές τοποθετήσεις τύπου Κλέιζα, πριν ακόμα κερδίσει ο Ολυμπιακός το πολυπόθητο τρόπαιο, ίσως αν εξέλειπαν να βοηθούσαν, ειδικά από τη στιγμή που όλα κρίθηκαν σε μια λεπτομέρεια. Την ίδια ώρα μάλιστα που οι παίκτες του Ολυμπιακού έδειχναν σεβασμό σε όλους, χωρίς υπερφίαλες δηλώσεις ή «εκδηλώσεις». Ήταν μετρημένοι σε όλα, υπηρετώντας στο έπακρο την αποστολή τους. Και για αυτό ήταν πρώτοι από την 1η αγωνιστική μέχρι 3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος.
Οι απόψεις για την ομάδα που άξιζε το τρόπαιο μπορεί να διίστανται. Άλλος θα πει τη Ρεάλ λόγω των… cojones των βετεράνων της, άλλος τον Ολυμπιακό λόγω συνέχειας κι άλλος ίσως να πει ότι η Παρτιζάν με τη φόρα που είχε, με τον Ομπράντοβιτς στον πάγκο και χιλιάδες Σέρβους στην εξέδρα, μπορούσε να τους κερδίσει όλους στο Final 4.
Ίσως πράγματι η Ρεάλ που ήταν μέτρια όλη τη σεζόν και «απούσα» στα δυο πρώτα ματς των πλέι οφ, να μην άξιζε καν να βρίσκεται στο F4. Ίσως πάλι ένας τελικός Ολυμπιακός-Παρτιζάν να απέδιδε περισσότερη δικαιοσύνη αλλά η εμπειρία της Ρεάλ αποφάσισε. Εξετέλεσε το σχέδιο της όταν βρέθηκε στο καναβάτσο και ο διαιτητής είχε μετρήσει ως το 9, και στο τέλος έκανε το απόλυτο ριφιφί με μισή ομάδα.
Η γεύση σήμερα είναι πικρή για τον Ολυμπιακό αλλά πρέπει να κρατήσει τη μεγάλη εικόνα: Έκανε ανθρώπους να δακρύσουν, να νιώσουν, να ταξιδέψουν, να βρουν τον δρόμο για το ΣΕΦ, να εξαντλήσουν εισιτήρια, να προαγοράσουν διαρκείας της επόμενης σεζόν, να εκτιμήσουν τη χαρά για τη νίκη με το σπαθί τους. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο; Ίσως το τρόπαιο, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Κι όταν έχεις τη βάση, το σχέδιο και τα πόδια στο έδαφος, δικαιούσαι να ονειρεύεσαι…
