Ο Γιάννης Κουβόπουλος γράφει για το διπλό του Παναθηναϊκού στο Παρίσι που του δίνει άλλον αέρα και το ονειρικό ντεμπούτο του Κένεθ Φαρίντ που του δίνει τη δυνατότητα να παίξει και πάλι κανονικό μπάσκετ.
Ο Παναθηναϊκός, χθες το βράδυ, στο Πάλε Ντε Μπερσί, στο εξοχικό του επί γαλλικού εδάφους, έκανε απλά το χρέος του. Έναν αυτό που έπρεπε να κάνει ανεξαρτήτως δεδομένων και αμέτρητων αγωνιστικών προβλημάτων.
Πήρε την νίκη κόντρα σε μια εξαιρετική και τελείως… ανώμαλη μπασκετικά ομάδα όπως είναι η Παρί, έβαλε τέλος στα άσχημα αποτελέσματα και τις προβληματικές εμφανίσεις και πλέον οδεύει προς την Μαδρίτη με άλλον αέρα και άλλη ψυχολογία.
Ο βασικότερος λόγος που ο Παναθηναϊκός κατάφερε να πάρει την νίκη κόντρα στους Παριζιάνους είναι γιατί, μετά από καιρό, έπαιξε κανονικό μπάσκετ. Με πέντε παίκτες. Εκ των οποίων ο ένας ήταν σέντερ. Και τι… σέντερ!
Ντεμπούτο που… έγραψε: 6 πόντους, 8 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα και 5 τάπες…
Όχι. Λάθος. Αυτά ήταν τα στατιστικά του Ουένιεν Γκέιμπριελ στον πρώτο του αγώνα με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στη EuroLeague, την περσινή σεζόν, κόντρα στη Μπάγερν στο Μόναχο.
Το… αστειάκι έγινε για να καταδείξουμε το γεγονός πως για μία ακόμα φορά ο Παναθηναϊκός δείχνει να βρίσκει αυτό που του λείπει και να φαίνεται με το “καλησπέρα”. Σαφώς και με μια εμφάνιση δε μπορείς να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα αλλά είναι ξεκάθαρο ότι ο Κένεθ Φαρίντ, παρά τα 36 του χρόνια, παρά το γεγονός ότι λείπει καιρό από το υψηλό επίπεδο είναι ένας κανονικός μπασκετμπολίστας, ένας κανονικός σέντερ που μπορεί να βοηθήσει άμεσα τους “πράσινους”. Χθες. Κυριολεκτικά χθες.
Το να έχεις έρθει από την Ταϊβάν, να έχεις κάνει μία προπόνηση με την καινούρια σου ομάδα, τον καινούριο σου προπονητή, τους καινούριους συμπαίκτες και να βγαίνεις στο παρκέ και να εντυπωσιάζεις με τόσο… οργιαστικό τρόπο, μόνο τυχαίο δε μπορεί να είναι. Ο Φαρίντ υπέγραψε την μεγάλη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Παρί, όχι μόνο γιατί είχε 17 πόντους και 10 ριμπάουντ, όχι μόνο γιατί οι τάπες που μοίραζαν “σφύριζαν” ανελέητα στον Παριζιάνικο αέρα, αλλά γιατί έδωσε και πάλι το δικαίωμα στους συμπαίκτες του να παίξουν κανονικό μπάσκετ.
Έδωσε το δικαίωμα στους περιφερειακούς να “ανοίξουν” το παιχνίδι τους, να μπορέσουν να συνεργαστούν με ένα κανονικό πεντάρι και να “χτυπήσουν” και από μέσα προς τα έξω. Έδωσε το δικαίωμα στον Μήτογλου να παίξει στη θέση του και να παίξει το κανονικό του παιχνίδι. Και είδαμε τα αποτελέσματα. Έδωσε το δικαίωμα στον Αταμάν να “χτυπήσει” από το “ζωγραφιστό”. Το σημαντικότερο όμως, είναι ότι έδωσε το δικαίωμα στην ομάδα και τον κόσμο του Παναθηναϊκού να… ελπίζει. Ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να ξεπεράσει και αυτόν τον σκόπελο και να βρει τον πραγματικό του εαυτό.
Ναι. Ο Φαρίντ τα έκανε όλα αυτά. Γιατί ο τύπος αυτός από την πρώτη ημέρα που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα έδειξε δύο πράγματα. Ότι είναι ένας άκρως θετικός άνθρωπος και ένας άνθρωπος που είναι ερωτευμένος με τη δουλειά. Είναι ερωτευμένος με το μπάσκετ.
Όμως, ουδείς θα πρέπει να προτρέξει. Ουδείς θα πρέπει να θεωρήσει τίποτα δεδομένο. Με μία εμφάνιση παικταράς δεν έγινε κανείς. Όπως και με μία εμφάνιση κανείς δεν ήταν για… πέταμα. Ο Φαρίντ θα πρέπει να δείξει, θα πρέπει να επιδείξει συνέπεια και να ακολουθήσει τον δρόμο του Παναθηναϊκού.
Ο Κένεθ Φαρίντ δεν ήταν ο μόνος πρωταγωνιστής του Παναθηναϊκού. Κώστας Σλούκας, Κέντρικ Ναν, Ντίνος Μήτογλου ήταν και αυτοί εξαιρετικοί, ο Τζέριαν Γκραντ ανεβάζει στροφές, αλλά αυτός που σήμερα έκανε τη διαφορά στον Παναθηναϊκό ήταν ο Τι Τζέι Σορτς.
Όλοι στα αποδυτήρια του “τριφυλλιού” περιμένουν τη στιγμή που ο Σορτς θα πατήσει το πόδι του στο γκάζι. Και κόντρα στην παλιά του ομάδα ο Σορτς ήταν άκρως ουσιαστικός. Η μπάλα περνούσε από τα χέρια του, έπαιρνε τις αποφάσεις που απαιτούσαν οι συνθήκες, πήρε επιθετικές πρωτοβουλίες και μετά το παιχνίδι στο Φάληρο με τον Ολυμπιακό, ίσως να ήταν η ουσιαστικότερη εμφάνιση του. Και ίσως αυτή να ήταν η εμφάνιση που έψαχνε και ο ίδιος για να “πατήσει” πάνω της και να βρει τον δρόμο του.
Πλέον ο Παναθηναϊκός πάει στη Μαδρίτη με ένα άγχος λιγότερο. Μια μια πίεση λιγότερη. Τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά αν ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερνε να πάρει την νίκη στο Παρίσι. Γκρίνια, μουρμούρα και κακή ψυχολογία θα συνέθεταν ένα παζλ που δε θα ήταν εύκολα διαχειρίσιμο, αλλά τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο Παναθηναϊκός πάει στη Μαδρίτη για ένα ακόμα διπλό που θα τον “φτιάξει” ακόμα περισσότερο. Πάει να παίξει ένα παιχνίδι που δεν είναι από τα… κυκλωμένα και απλά πάει να το… κερδίσει. Παναθηναϊκός είναι….
ΥΓ1: Καλός και ο Φαρίντ, καλός και ο Σλούκας, καλός και ο Ναν, καλοί όλοι. Αλλά ο κόσμος έκανε και πάλι τη διαφορά. Αυτό που γίνεται με τον κόσμο της ομάδας σε όλα τα γήπεδα της Ευρώπης δεν έχει προηγούμενο. Και είναι μοναδικό. Ακόμα και παίκτες που είναι στην ομάδα από την πρώτη ημέρα της… αναγέννησης της ακόμα δε μπορούν να συνειδητοποιήσουν τη δύναμη και την ενέργεια που παίρνουν από αυτούς τους τύπους με τις πράσινες φανέλες και τις κλειστές φωνές.
ΥΓ2: Το θετικότερο όλων στην εμφάνιση του Φαρίντ είναι ότι μιλάμε για έναν αθλητή ο οποίος γουστάρει να παίζει μπάσκετ. Είναι ερωτευμένος με το άθλημα και αυτό του δίνει δύναμη. Αν δεν είσαι ληξίαρχος, αν δεν είσαι ο Τόλης ο Κοτζιάς να ξέρεις όλες τις ηλικίες, τότε δε μπορείς να φανταστείς ότι ο τύπος με το 35 στη φανέλα του Παναθηναϊκού είναι 36 χρονών. Και η τρέλα του για το μπάσκετ “νικάει” τα πάντα και τον κάνει να δίνει κάθε βράδυ και την ψυχή του. Όπως φάνηκε στην πρώτη προπόνηση, όπως φάνηκε στον πρώτο αγώνα.
ΥΓ3: Πάλε Ντε Μπερσί (σχεδόν) 30 χρόνια μετά… Απίστευτο, αδιανόητο, αξέχαστο!
