Ο Βασίλης Βέργης γράφει στο sdna.gr γιατί η κακή ποδοσφαιρικά βραδιά του Ντίνου Μαυροπάνου και η λύπη της ήττας, δεν σκιάζει το «μεγάλο» που είναι ο χαρακτήρας και η αξία της ομάδας
Κάποτε θα συνέβαινε ξανά. Η Γαλλία θα νικούσε την Ελλάδα σε… επίσημο παιχνίδι. Εξήντα πέντε ολόκληρα χρόνια είχε να συμβεί, από το 1958! Τελευταία φορά που τους είχαμε «πετύχει» σε Euro εμείς πανηγυρίσαμε. Κάτι… φιλικά είχαν νικήσει!
Όμως για να πάρεις αποτέλεσμα στο Παρίσι, κόντρα στην κορυφαία ομάδα της Ευρώπης και 2η στον κόσμο, χρειάζεται να συνωμοτήσει υπέρ σου η πλειοψηφία των ποδοσφαιρικών πλανητών. Να παλέψεις, να καταθέσεις χαρακτήρα και πλάνο, να έχεις σχεδόν άψογους όλους τους «στρατιώτες» σου και οι «απέναντι» να μη βγάλουν την τεράστια ποιότητά τους.
Συνέβαιναν όλα τούτα για 50 λεπτά. Μια χαρά κυλούσαν τα πράγματα στο Σταντ Ντε Φρανς για περισσότερο από ένα ημίχρονο. Μια σπουδαία απόκρουση του Βλαχοδήμου, ο Μπάλντοκ με τη βοήθεια-ντουμπλάρισμα του Μασούρα και την προσθήκη ενίοτε του Σιώπη είχαν βγάλει από την πρίζα το υπερόπλο Εμπαπέ. Ο Πογιέτ έτριβε τα χέρια του.
Φτάνει όμως μια στιγμή για να νικηθεί ο χρόνος. Μαζί και η λογική. Γιατί όσα έκανε ο Ντίνος Μαυροπάνος από το 50’ και μετά παραπέμπουν σε αυτό που για κάθε ποδοσφαιριστή μπορεί να τιτλοφορείται «Η χειρότερη βραδιά της καριέρας του».
Πέναλτι δίχως καμία «λογική» σε φάση «μηδενικού κινδύνου», με «καρατιά» στο κεφάλι του Γκριεζμάν! Του χαρίστηκε ο Λαόθ που δεν έβγαλε κόκκινη. Σίγουρα ήταν πολύ… περισσότερο από εκείνη που τελικά του έδειξε στο 70’.
Το μυαλό του 25χρονου στόπερ «σταμάτησε» σε εκείνο το… αεροπλανικό μαρκάρισμα. Ουδέποτε επανήλθε σε ηρεμία. Φάνηκε, δυστυχώς, στην εκτέλεση του πέναλτι. Πόσο κρίμα για τον Οδυσσέα Βλαχοδήμο που «ξέρανε» τον Κιλιάν Εμπαπέ. Αλλά ο Μαυροπάνος ήταν «αλλού». Βιάστηκε να μπει στην περιοχή πριν την εκτέλεση, κόντεψε να φτάσει μέχρι… το τέρμα, και το δυστύχημα ήταν πως αυτός έστειλε τη μπάλα κόρνερ. Τα θαύματα γίνονται μία φορά όπως και το να αποκρούσεις πέναλτι του Εμπαπέ.
Και μετά; Πόσοι δεν έψαχναν όταν έμεινε με 10 η Ελλάδα «Πόσο δίνει στο στοίχημα το 3 ή 4-0 υπέρ της Γαλλίας;» Αρκετοί!
Εκεί όμως η ομάδα και ο προπονητής έδωσαν τις εξετάσεις τους. Ο Πογέτ δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Εκανε τις αλλαγές, έβαλε άμυνα τριών, μπόλιασε αυτοπεποίθηση τους παίκτες του. Οι Ελληνες κατέθεσαν τον χαρακτήρα μιας ομάδας που φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει οικοδομηθεί σε σωστές βάσεις για να επιστρέψει κάποια στιγμή στις μεγάλες διοργανώσεις. Γι αυτό και δεν… αρκέστηκαν στην «τιμητική ήττα» αλλά ήταν τσατισμένοι στο φινάλε καθώς είδαν ότι θα μπορούσαν να φύγουν με ένα βαθμό από το σπίτι της κορυφαίας ομάδας της Ευρώπης.
Θα άξιζε να είχε συμβεί αυτό για την τεράστια προσπάθεια του Βλαχοδήμου, του Μπάλντοκ, του Μάνταλου και των άλλων παιδιών. Του Πογέτ πρωτίστως που έδειξε ξανά ότι κάνει πολύ σοβαρή δουλειά.
Δεν συνέβη. Όμως στο Παρίσι δεν έπεσε «Μαύρο», αντίθετα η Εθνική έδειξε ότι μόνο «Πάνω» μπορεί να πηγαίνει. Της αξίζει η στήριξη και τα καλά λόγια.
