Η συσσώρευση ποιότητας και φιλοδοξίας στην Εθνική ομάδα είναι η καλύτερη… μαγιά για να μπορέσει να φτιάξει κάτι εξαιρετικό ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς, που μοιάζει να είναι ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη ώρα.
Η Ελλάδα ως ποδοσφαιρική «σχολή» (αν μπορούμε να πούμε πως είμαστε τέτοια) ανέκαθεν είχε ως βασικά της χαρακτηριστικά τον ηρωισμό, την ψυχή, την ομαδικότητα, την άμυνα. Το ταλέντο και η ατομική ποιότητα περνούσε σε δεύτερη μοίρα, ακόμη κι εκεί που υπήρχε. Γιατί προφανώς το 2004 για παράδειγμα, ήταν μεγάλη η ποιότητα των περισσότερων παιδιών του ρόστερ, αλλά και πάλι η ομαδικότητα βγήκε μπροστά για να έρθει ο θρίαμβος.
Στο σήμερα της Εθνικής, προφανώς δεν αναζητά κανείς την επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης ή του κόσμου. Αυτό που ψάχνει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, είναι τα ποδοσφαιρικά του πατήματα. Έχει βρει ξανά το βήμα της η ομάδα, αλλά πρέπει να μάθει να πατάει γερά. Σε αυτό φαίνεται πως υπάρχει εξαιρετική… μαγιά. Το υλικό ακόμη κι εκεί που δεν το φανταζόμασταν, είναι ποιοτικότατο. Σε ποσοστά του παρελθόντος, ίσως κι ακόμη περισσότερο καθώς ακόμη δεν ξέρει κανείς ποιο είναι το ταβάνι πολλών παιδιών.
Οι ποιοτικές λύσεις ξεπετάγονται σα… μανιτάρια, ακόμη και εκεί που κανείς δεν τις περίμενε. Ή κανείς δεν γνώριζε πως υπάρχει Έλληνας που μπορεί να βοηθήσει την Εθνική. Όπως ο Ζαφείρης που… χάζεψε τους πάντες με αυτά που έκανε κόντρα στη Λιλ. Αν έβλεπε κανείς το ματς χωρίς να ακούει την περιγραφή, θα νόμιζε πως πρόκειται για τεράστιο ταλέντο απ’ την Τσεχία που θα κάνει μεγάλα πράγματα.
Αυτό το παιδί είναι Έλληνας και έχουμε την ευτυχία λόγω των χειρισμών της ΕΠΟ και προσωπικά του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, να επιλέξει εμάς για να αγωνιστεί. Επειδή θα μπορούσε να παίξει και στη Νορβηγία, μια Εθνική που επίσης έχει μια εξαιρετική φουρνιά παικτών με κορυφή όλων φυσικά τον Χάαλαντ.
Στην ίδια κατηγορία είναι και ο Καρέτσας, ο οποίος ακόμη είναι μικρός αλλά άκρως ταλαντούχος και με προοπτική για μεγάλα πράγματα. Συν φυσικά τα παιδιά που τα περνάμε στο… έτσι, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνουμε πανευρωπαϊκά τι διαθέτει η χώρα μας.
Ο Ιωαννίδης είναι στράικερ που έδιναν ομάδες της Premier League 30 εκατ. ευρώ για να τον αποκτήσουν. Στην επίθεση της Ελλάδας, υπάρχει ο Παυλίδης που τον απέκτησε με πολλά εκατομμύρια η Μπενφίκα απ’ την Αλκμάαρ. Απ’ αυτούς θα επιλέγει η Εθνική για το "9".
Πίσω τους παίκτες όπως ο Ζαφείρης και ο Καρέτσας που αναφέραμε, συν φυσικά τον Κωνσταντέλια (ήδη… χορός εκατομμυρίων στην Ευρώπη γι’ αυτόν), τον Τζόλη της Κλαμπ Μπριζ, τον έμπειρο και με σημαντική πορεία Μπακασέτα και όποιες άλλες επιλογές προκύψουν. Ποδοσφαιριστές δημιουργικοί τους οποίους ψάχναμε με τα… κιάλια ακόμη και σε καλές εποχές της Εθνικής.
Στόπερ υπάρχει ένα δίδυμο που μπορεί να αφήσει εποχή, με τον Μαυροπάνο και τον Κουλιεράκη. Ο πρώτος βασικός στην Γουέστ Χαμ ο δεύτερος στην Bundesliga πλέον, ενώ πρόλαβε να κάνει πράγματα που θα ζήλευαν χαφ ή επιθετικοί πριν φύγει απ’ τον ΠΑΟΚ. Συν τους Ρέτσο, Ντόη, Χατζηδιάκο να ακολουθούν ως εξαιρετικές λύσεις με μεγάλη εμπειρία παρά την μικρή ηλικία τους.
Για τα άκρα της άμυνας δεν χρειάζεται συζήτηση, Βαγιαννίδης με όλο το μέλλον μπροστά του και σπάνια χαρακτηριστικά στα δεξιά, συν τον «μαχητή» και πάντα υπολογίσιμο Ρότα. Αριστερά Τσιμίκας, Γιαννούλης, Κυριακόπουλος, διαλέγει και παίρνει ο προπονητής.
Θέλετε και τερματοφύλακες; Βλαχοδήμος, Μανδάς, Τζολάκης, μια τριπλέτα με προοπτική που ούτε φανταζόμαστε και με εμπειρίες που έχει συγκεντρώσει, τις οποίες ζηλεύουν γκολκίπερ που έχουν αρκετά χρόνια περισσότερα στα γήπεδα.
Το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Αλλά είναι σπουδαίο για το ελληνικό ποδόσφαιρο πως το έχει συγκεντρώσει και κυρίως πως αυτό αναπτύσσεται πανευρωπαϊκά πλέον. Οπότε γίνεται με σωστό τρόπο τόσο ποδοσφαιρικά όσο και πνευματικά. Συν τις ελληνικές ομάδες που έστω και με αργά βήματα ακολουθούν αυτά τα χνάρια και δεν διακρίνουμε τα φαινόμενα των… αιώνιων ταλέντων.
Το υλικό είναι εξαιρετικό. Ακόμη καλύτερο είναι η εποχή που αυτό συγκεντρώθηκε στην Εθνική ομάδα. Γιατί θα μπορούσε να υπάρχει ταλέντο και να έχουμε προπονητές… μαθητευόμενους μάγους ή μια ΕΠΟ επιπέδου Σαρρή ή Γκιρτζίκη με όσα αυτό συνεπάγεται.
Τώρα και η Ομοσπονδία δείχνει να λειτουργεί σωστά και οργανωτικά γύρω απ’ την αξιοποίηση και τις παροχές προς το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα -κορωνίδα θα είναι το προπονητικό κέντρο φυσικά- χωρίς να περνά αυτό σε δεύτερη μοίρα. Αντίθετα, είναι στην κορυφή όλων όπως πρέπει.
Τρανή απόδειξη ο ίδιος ο προπονητής που ήρθε για να αναλάβει αυτή τη… μαγιά. Να την πλάσει με τον τρόπο που εκείνος θέλει. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι ένας εξαιρετικός προπονητής και χαρακτήρας, όπως αρμόζει στην Εθνική ομάδα. Σοβαρότατος επαγγελματίας, με δόγμα του αυτό που πάντα ήταν η βάση των επιτυχιών της Ελλάδας. Το ταλέντο υπάρχει για να εξυπηρετεί την ομάδα.
Ο Γιοβάνοβιτς ως επιλογή είναι η ενδεδειγμένη, γιατί κοιτά να πάρει απ’ τους παίκτες το 100%, να έχει ισχυρά αποδυτήρια και σχέσεις εντός ομάδας, με μοναδικό στόχο την αξιοποίηση κάθε ποδοσφαιριστή για το καλό του συνόλου.
Αυτά πάντα ήταν η βάση, τα θεμέλια για να φτάσει η Εθνική Ελλάδας στις επιτυχίες της. Τα υλικά σούπερ για τα δεδομένα της χώρας μας, ο… μάγειρας εξαιρετικός για να φτιάξει κάτι θεσπέσιο. Πάντα με βάση την… ελληνική κουζίνα.
Η Εθνική ομάδα με όλα αυτά γύρω και μέσα της, αξίζει κάτι περισσότερο απ’ τη στήριξη όλων. Από όποιο μετερίζι κι αν βρίσκονται εκεί. Μακριά από κάθε τοξικότητα συλλογική, κάθε μικροπολιτική που δεν έχει θέση στη γαλανόλευκη. Για να ξαναζήσουμε μεγαλεία τα οποία κανείς δεν μπορεί να σκεφτεί μέχρι που μπορεί να φτάνουν.
