Η Εθνική βρίσκεται στους «8» του Εurobasket και η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα, αφού η αναμέτρηση με τη Λιθουανία είναι το μεγαλύτερο παιχνίδι των τελευταίων 15 ετών στον δρόμο για την επιτυχία.
Γράφει ο Χρήστος Μπούκουρας...
Μία φράση που σίγουρα δεν θα αρέσει στον Βασίλη Σπανούλη, που κοιτάει κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και δεν ρίχνει το βλέμμα του μακριά. Μία ματιά όμως στις ομάδες που μας χαιρέτησαν και σε αυτές που υπάρχουν ακόμα στη διοργάνωση είναι αρκετή για να δείξει την τεράστια σημαντικότητα του ματς με τη Λιθουανία.
Έχουν περάσει 16 χρόνια από την τελευταία φορά που η Εθνική έφυγε από μία μεγάλη διοργάνωση χωρίς άδεια χέρια. Ήταν το Εurobasket του 2009 στην Πολωνία, όταν η Γαλανόλευκη αποκλείστηκε στα ημιτελικά από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Ευρώπης Ισπανία, για να κερδίσει στον μικρό τελικό την Σλοβενία και να πάρει την τρίτη θέση.
Και 16 χρόνια χωρίς επιτυχία για την Εθνική είναι πολλά. Πόσο μάλλον αν το κοντέρ συνεχίσει να γράφει 17 κλπ. Ειδικά όταν από τις 8 καλύτερες ομάδες λείπουν δυνάμεις όπως η Σερβία και η Γαλλία. Με την κοινή παραδοχή, παρότι σε αυτό το Εurobasket είναι εξαιρετικά ριψοκίνδυνος ο χαρακτηρισμός, ότι η Γερμανία πλέον είναι το απόλυτο φαβορί.
Έστω κι έτσι, λοιπόν, η Εθνική μπορεί να βρει τη Γερμανία μόνο στον τελικό. Όταν ήδη, αν έχει προκριθεί φυσικά, θα έχει το μετάλλιο στην τσέπη και θα αναζητά την υπέρβαση. Στην ας πούμε επανάληψη του τελικού του Βελιγραδίου του 2005. Αλλά πολύ μακρινό σενάριο αυτό.
Τα δεδομένα άλλαξαν πολύ στη διάρκεια του Εurobasket. Δύο από τις ομάδες που από μεγάλη μερίδα του κόσμου είχαν χρηστεί φαβορί, η Σερβία ειδικά για την κατάκτηση, βλέπουν πλέον τη διοργάνωση από το σπίτι τους. Κι αυτό από τη μία δημιουργεί την σκέψη πως το φετινό Eurobasket είναι των εκπλήξεων, αλλά την άλλη όμως το «πρέπει» γίνεται ακόμα μεγαλύτερο μπροστά σε μία ιστορική ευκαιρία.
Σαφώς και υπάρχουν πράγματα που πρέπει να βελτιώσει η Εθνική. Ριμπάουντ, αποτελεσματικότητα από την περιφέρεια, νεκρά διαστήματα, κομμάτια της άμυνας και τις καταστάσεις τρανζίσιον. Από δω και πέρα όμως θα μετρήσει και η ψυχή. Αυτός που το θέλει περισσότερο. Αυτός που είναι πιο πεινασμένος. Και η εικόνα των παικτών της Γαλανόλευκης μας κάνει να αισιοδοξούμε.
Καμαρώνουμε τον Γιάννη να μην βλέπει κανέναν, τον Σλούκα να είναι κομπιούτερ, τον Παπανικολάου να βάζει τις δικές του πινελιές και τα παιδιά που έρχονται από τον πάγκο (Καλαϊτζάκης-Σαμοντούροβ κλπ.) να δείχνουν τρομερή ωριμότητα και συγκέντρωση στο πλάνο του Σπανούλη.
Επειδή όμως έτσι είναι το μπάσκετ, τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μέσα σε 40 λεπτά. Γιατί εκεί κρίνονται τα πάντα και είναι ο καθρέφτης όλων. Και η Εθνική την Τρίτη (9/9) έχει μπροστά της το μεγαλύτερο παιχνίδι των τελευταίων 15 ετών. Απέναντι σε ακόμα μία παραδοσιακή δύναμη του παγκοσμίου μπάσκετ. Που κι εκείνη δεν μπήκε ως κάποιο μεγάλο φαβορί, που κι εκείνη έχει τις αδυναμίες της και που πάνω-κάτω είναι στην ίδια κατάσταση με την Ελλάδα. Αναζητά μία επιτυχία μετά από 10 χρόνια και το 2015.
Και τα σημάδια υπάρχουν και είναι ενθαρρυντικά. Πως να είναι αλλιώς όταν ακούς έναν παίκτη σαν τον Σαμοντούροβ μόλις στα 20 του, στην πρώτη του μεγάλη διοργάνωση με την Εθνική, μετά από μία τρομερή εμφάνιση το πρώτο πράγμα που δηλώνει να είναι: «Να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα». Οι λεπτομέρειες κάνουν πάντα τη διαφορά...
Το αύριο είναι μεγάλη μέρα. Η μεγαλύτερη τα τελευταία 15 χρόνια σε επίπεδο εθνικών ομάδων. Μία ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Γιατί αν καταφέρει η Εθνική κι εξασφαλίσει την πρόκριση στη ζώνη των μεταλλίων στη χειρότερη θα παίξει την τρίτη θέση με μία εκ των Φινλανδίας και Γεωργίας. Εύκολες; Προφανώς κι όχι και Σερβία και Γαλλία μπορούν να μας το απαντήσουν από πρώτο χέρι. Δεν παύει όμως να είναι η μεγάλη μας ευκαιρία. Ένα ματς. 40 λεπτά.
