Ταλαιπωρημένη από ιώσεις, τραυματισμούς και απογοήτευση η ΑΕΚ, αλλά παραμένει στο μεγάλο στόχο του πρωταθλήματος!
Γλυκόπικρη γεύση άφησε για την ΑΕΚ η ολοκλήρωση και της 8ης αγωνιστικής των πλέι οφ. Η ισοπαλία με τον Ολυμπιακό, σε συνδυασμό με το αντίστοιχο αποτέλεσμα στη Λεωφόρο, κράτησε την Ενωση ζωντανή στο κόλπο της κατάκτησης του πρωταθλήματος. Ωστόσο, είναι αλήθεια πως υπήρξε μοναδική ευκαιρία, που δεν αξιοποιήθηκε. Στην ΑΕΚ πάντως, δεν μπορούν να κλαίνε πάνω από το χυμένο γάλα. Μαζεύουν τα κομμάτια τους και προχωρούν για την Κυριακή, όπου φαίνεται πως θα κριθούν τα πάντα.
Τα προβλήματα δεν αφορούν μόνο τον ψυχολογικό τομέα. Είναι ξεκάθαρο, πως η ΑΕΚ ταλανίστηκε έντονα τις τελευταίες ημέρες από ιώσεις που αντιμετώπισαν αρκετοί παίκτες, αλλά και προβλήματα τραυματισμών, απότοκα των συνεχόμενων αγώνων με υψηλή ένταση. Το πρόβλημα είναι πως η διασπορά των ιώσεων δεν έχει σταματήσει. Ωστόσο, ενόψει της αναμέτρησης με τον Αρη, υπάρχουν κάποιοι παίκτες που το άφησαν ήδη πίσω τους ή το αφήνουν σιγά σιγά, αλλά υπάρχουν και κάποιοι νέοι που προστέθηκαν και είναι πιθανό να αγωνιστούν με τις συνθήκες που έπαιξαν και οι άλλοι.
Στην ΑΕΚ ελπίζουν να είναι όσο το δυνατό λιγότεροι. Το βασικό πρόβλημα είναι πως λόγω του προγράμματος με τα συνεχόμενα ματς κάθε τρεις μέρες, δεν υπήρχε περιθώριο διαχείρισης. Εκτός κι αν κάποιος ήταν τελείως χάλια και δεν μπορούσε να κινηθεί, το περισσότερο που μπορούσε να γίνει ήταν να μείνει μακριά από τα Σπάτα για μια μέρα. Ετσι, υπήρξαν παίκτες που έχασαν μια τουλάχιστον προπόνηση ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και την Λεωφόρο και ανάμεσα στην Λεωφόρο και τον Ολυμπιακό.
Ωστόσο, από την στιγμή που δήλωναν επιθυμία να είναι στην διάθεση του Αλμέιδα δεν μπορούσε ο τεχνικός της ΑΕΚ να τους αφήσει μακριά από τα Σπάτα παραπάνω από μια προπόνηση, γιατί αλλιώς εκ των πραγμάτων θα ήταν νοκ άουτ. Αν υπήρχε μια βδομάδα ανάμεσα σε κάποια ματς για παράδειγμα, θα ήταν εφικτό εξ αρχής να απομονωθούν ακόμη και για δύο σερί προπονήσεις τους πρώτους και θα πήγαινε πολύ καλύτερα. Ακόμα κι έτσι πάντως, θα πάει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, όπως είπε και ο Αλμέιδα.
