Η αθλητική δημοσιογραφία αποχαιρετά τον Σταύρο Πετρακόπουλο, έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στη μνήμη, την ακρίβεια και την αλήθεια του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Για δεκαετίες υπήρξε κάτι παραπάνω από ρεπόρτερ. Ήταν κινητή εγκυκλοπαίδεια, ένας άνθρωπος που κρατούσε στατιστικά όταν κανείς άλλος δεν το έκανε, πολύ πριν υπάρξουν βάσεις δεδομένων, αρχεία και αυτοματισμοί. Σε τετράδια. Σπιράλ. Με το χέρι. Με υπομονή. Με εμμονή στη λεπτομέρεια. Με αγάπη.
Η σχέση του με τους αριθμούς δεν ήταν ψυχρή. Ήταν ανθρώπινη. Οι αριθμοί, για τον Σταύρο Πετρακόπουλο, είχαν μνήμη, ιστορία, συναίσθημα. Ήταν τρόπος να αφηγηθεί το ποδόσφαιρο αλλιώς — όχι μόνο ως αποτέλεσμα, αλλά ως διαδρομή.
Ξεκίνησε από την εφημερίδα «Θεσσαλονίκη», εργάστηκε επί χρόνια στον «Αγγελιοφόρο» και άφησε το αποτύπωμά του και στην ΕΡΤ3, μέσα από μεταδόσεις και εκπομπές, με φωνή χαρακτηριστική και λόγο καθαρό. Υπηρέτησε το ρεπορτάζ με συνέπεια και ήθος, σε εποχές δύσκολες, χωρίς τεχνολογικά δεκανίκια, αλλά με γνώση και μνήμη που εντυπωσίαζαν.
Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν άνθρωπο γενναιόδωρο. Για κάποιον που μοίραζε απλόχερα πληροφορίες, στοιχεία, αρχεία — χωρίς αντάλλαγμα. Που χαιρόταν να βλέπει τη γνώση να περνάει παρακάτω. Που πίστευε ότι η στατιστική δεν είναι ιδιοκτησία, αλλά παρακαταθήκη.
Δεν είναι τυχαίο ότι άνθρωποι του χώρου τον αποκάλεσαν «μάγο των αριθμών», «ζωντανή εγκυκλοπαίδεια», «άρχοντα της στατιστικής». Όχι ως υπερβολή, αλλά ως φυσική αναγνώριση μιας ζωής αφιερωμένης στην καταγραφή της αθλητικής ιστορίας. Όπως γράφτηκε γι’ αυτόν, ήταν «συνώνυμο της συλλογής αμέτρητων πληροφοριών, της υψηλής ταξινόμησης, της αδιάλειπτης παρουσίας στα γήπεδα και του σεβασμού προς όλες τις ομάδες».
Το 2016 προχώρησε και στην έκδοση βιβλίου, «ΤΑ “ΜΥΘΙΚΑ” ΤΟΥ ΠΑΟΚ», με αφορμή την συμπλήρωση 90 χρόνων του «Δικεφάλου», αποτυπώνοντας μέρος αυτής της διαδρομής. Ένα μικρό κομμάτι από έναν πολύ μεγαλύτερο πνευματικό μόχθο.
Ιδιαίτερη θέση στη ζωή του είχε η κόρη του, Ελένη. Σε εκείνη αφιέρωσε λόγια γεμάτα τρυφερότητα και πίστη, μιλώντας για τη συνέχεια, για τη γνώση που πρέπει να περνά από γενιά σε γενιά. Ήθελε το αρχείο του να σωθεί, να αξιοποιηθεί, να αποκτήσει ζωή πέρα από τον ίδιο. Και όσοι τον γνώριζαν, ελπίζουν βαθιά πως αυτό θα συμβεί.
Τα τελευταία χρόνια δοκιμάστηκε σκληρά. Η άνοια και, στη συνέχεια, ένας σοβαρός τραυματισμός στο ισχίο, τον λύγισαν σωματικά. Όχι όμως στο αποτύπωμα που άφησε πίσω του. Ένα αποτύπωμα που δεν μετριέται σε τίτλους, αλλά σε σελίδες, σε χειρόγραφα, σε μνήμες, σε ανθρώπους που έμαθαν από εκείνον.
Ο Σταύρος Πετρακόπουλος δεν ήταν απλώς ένας ακόμη δημοσιογράφος. Ήταν κομμάτι μιας εποχής όπου το ρεπορτάζ είχε βάθος, η γνώση είχε αξία και η μνήμη σεβασμό. Ένας εργάτης της πληροφορίας, που δούλευε αθόρυβα για να μη χαθεί τίποτα από όσα άξιζαν να μείνουν.
Η αθλητική δημοσιογραφία αποχαιρετά έναν από τους τελευταίους αυθεντικούς της εκπροσώπους.
Και όσοι ξέρουν, ξέρουν: χωρίς τον Σταύρο Πετρακόπουλο, τον δικό μας «κυρ-Σταύρο», η ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου θα ήταν φτωχότερη.
Καλό ταξίδι. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.
