Σε δύο αναμετρήσεις ο Βόλος έκανε μία φάση κι έβαλε ένα γκολ. Θα ήταν κρίμα κι άδικο να τεθεί θέμα πρόκρισης, για έναν Παναθηναϊκό που έχει κάνει το δύσκολο μέχρι τώρα. Γράφει ο Λ. Μπακολιάς.
Λαμίες, Γιάννινα, ο κάθε… πικραμένος έχει αποκλείσει τον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια. Πικραμένος ως προς τη διαφορά που έπρεπε να έχει με το Τριφύλλι. Αυτοί τη δουλειά τους έκαναν και καλά την έκαναν. Οι Πράσινοι είχαν κατακτήσει ο φτωχός συγγενής του Κυπέλλου Ελλάδος. Αυτό είναι απόλυτα λογικό να τους κάνει φοβικούς. Ειδικά όταν δεν «καθαρίζουν» τις προκρίσεις όπως θα άξιζαν.
Τον Βόλο ο Παναθηναϊκός έπρεπε να τον έχει αποκλείσει απ’ τη Λεωφόρο. Μία φάση έκαναν, ένα γκολ έβαλαν οι φιλοξενούμενοι. Κι έμειναν ζωντανοί στη διεκδίκηση της πρόκρισης. Η ρεβάνς δε σηκώνει κουβέντα. Έπρεπε να έχει κριθεί όχι μόνο το ποιος θα περάσει, αλλά και η νίκη στο ματς, απ’ το 20λεπτο.
Οι ευκαιρίες δεν έγιναν γκολ, αυτό ήταν λογικό να φέρει άγχος. Στην ουσία ποιο ακριβώς ήταν το άγχος; Μην «κάτσει» η στραβή από καμιά στημένη φάση και απ’ το πουθενά δεχτεί η ομάδα του Γιοβάνοβιτς γκολ και μετά τρέχει και δε φτάνει.
Περισσότερο το άγχος και ο φόβος προερχόταν απ’ όσα έχει τραβήξει τα προηγούμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός. Τα βιώματα έκαναν τον κόσμο του να σκέφτεται «κοίτα να δεις που θα το φάμε στο τέλος». Η αλήθεια και η ποδοσφαιρική πραγματικότητα του ζευγαριού, ήταν χιλιόμετρα μακριά απ’ τη φοβική διαδικασία για τους Πράσινους.
Το συνολικό 2-1, είναι μαγική εικόνα. Ο Βόλος σε δύο αναμετρήσεις έκανε μία φάση. Αυτή του γκολ που σημείωσε στη Λεωφόρο. Ο Παναθηναϊκός μόνο στη ρεβάνς, είχε τρεις καθαρές ευκαιρίες στην αρχή του ματς, είχε δοκάρι, είχε τη φάση του Μακέντα στο τέλος. Κι όμως το παιχνίδι έληξε 0-0. Με τον Βόλο να μην κάνει σουτ! Έστω στα 30 μέτρα απ’ την εστία, έστω απ’ αυτά που γελάς όταν τα δεις. Ούτε καν τέτοια φάση δεν έκαναν οι Βολιώτες.
Η πρόκριση λοιπόν, ήρθε εύκολα. Άνετα. Ο καλύτερος και ποιοτικότερος προκρίθηκε. Όχι απλά η πιο «βαριά» φανέλα δηλαδή. Εκεί ακριβώς είναι το κέρδος των Πράσινων. Διότι τις περισσότερες φορές με την ελεύθερη πτώση των τελευταίων ετών, υπερτιμά ο Παναθηναϊκός αντιπάλους του. Φοβάται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Κάτι που μεταφέρεται και στο αγωνιστικό κομμάτι.
Το έχει πληρώσει αρκετές φορές το Τριφύλλι. Τώρα πρέπει σιγά-σιγά να βάλει βάσεις για να αποτινάξει αυτή τη λανθασμένη λογική. Που κακώς έχει γίνει βίωμα. Όμως ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζονται οι Πράσινοι, βοηθά στο να αφήσουν στην άκρη αυτές τις τόσο κακές συνήθειες.
Τέλος το ημερολογιακό πρώτο μισό της σεζόν λοιπόν. Με τον Παναθηναϊκό 4ο και στα προημιτελικά του Κυπέλλου, δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για επιτυχία. Το αντίθετο. Όμως πάντα πρέπει να εξετάζουμε ξεχωριστά τα δεδομένα. Δηλαδή την ίδια την αγωνιστική άνοδο της ομάδας σε σχέση με την περασμένη σεζόν. Η οποία δεν πρέπει να είναι συγκρίσιμο μέγεθος για τα στάνταρ του Παναθηναϊκού, αλλά ήταν η αφετηρία απ’ την οποία άρχισε η τωρινή προσπάθεια.
Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς ευθέως είπε πως δεν κατάφερε τίποτα η ομάδα. Σωστά ανέφερε τον κόσμο που πικράθηκε ενώ ήταν δίπλα στο Τριφύλλι. Θα διαφωνήσουμε με τον Σέρβο. Κατάφερε πράγματα μέχρι τώρα. Κυρίως στην αγωνιστική φιλοσοφία. Στη σοβαρότητα της ομάδας. Στην ταυτότητα που επιτέλους θυμίζει Παναθηναϊκό.
Χωρίς ακόμη να είναι Παναθηναϊκός φυσικά. Το δύσκολο στο ποδόσφαιρο, είναι να βρεις τον τρόπο και να κατορθώσεις να τον βγάλεις στην πράξη. Όχι να μείνεις στη θεωρία. Στο χορτάρι φαίνεται πως οι Πράσινοι είναι αυτή τη στιγμή, η πιο συνεπής Ελληνική ομάδα. Η πιο σταθερή. Με κατοχή μπάλας, με σωστή κυκλοφορία, με επιθετική άμυνα που δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να απειλήσει.
Αυτό επιβάλλεται να συνδυαστεί πλέον, με μεγαλύτερη ποιότητα. Με περισσότερη προσωπικότητα. Δε χρειάζεται ράβε-ξήλωνε 10 παικτών σε κάθε μεταγραφική περίοδο. Κράτα αυτούς που σου κάνουν. Αντικατέστησε όσους φύγουν με παίκτες που θα κάνουν διαφορά. Όχι απλά για να έχεις λύσεις. Αντί να δώσεις 10 συμβόλαια των 200.000, δώσε δύο του εκατομμυρίου. Για να ενισχύσεις αυτό που ήδη αρχίζει να φαίνεται σε αγωνιστικό επίπεδο.
Η ομάδα που βλέπουμε στα τελευταία ματς, με έναν φορ επιπέδου θα αλλάξει επίπεδο. Με έναν κεντρικό μέσο που θα είναι Μαουρίσιο 5 χρόνια νεότερος και πριν τους τραυματισμούς. Όσο βολεύεται το Τριφύλλι στη λογική καλός ο Καρλίτος, παρότι δεν είναι φορ, καλός ο Μακέντα παρότι έχει… ταβανιάσει, τότε απλά θα αναγνωρίζουμε την προσπάθεια και τη δουλειά του προπονητή. Ζητούμενο είναι να επιστρέψει ο Παναθηναϊκός.
Για να το πετύχει, λείπουν τα κομμάτια του παζλ. Δεν υπάρχει πλέον το χάος που ανοίγεις το κουτί και πέφτουν όλα σκόρπια στο πάτωμα. Έχεις έτοιμο το μεγάλο μέρος. Πρέπει απλά να ενώσεις τα σωστά κομμάτια. Τα καλά κομμάτια. Έτσι θα περάσεις στην άλλη άκρη του ποταμού. Εκεί που επιβάλλεται να βρίσκεσαι ως μέγεθος κλαμπ.
