Μπορεί να μην σκόραρε, όμως ο Λορέν Μορόν μοιάζει να έχει (πλέον) παρέα στην γραμμή κρούσης του Άρη.
Αν δει κανείς ψυχρά το χθεσινό παιχνίδι του Άρη απέναντι στη Λαμία θα βγάλει εύκολα το συμπέρασμα πως μεγάλος χαμένος ήταν ο Λορέν Μορόν.
Από την στιγμή που έφτασε για τον Άρη στη Θεσσαλονίκη ο Καρίμ Ανσαριφάρντ το σκοράρισμα του Ισπανού έχει ψαλιδιστεί. Οι δύο επιθετικοί των κιτρινόμαυρων μοιράζονται χρόνο και ημίχρονα. Με τον Μάντζιο να βρίσκει λύσεις (πλέον) από τα εξτρέμ και τα χαφ του.
Αν όμως δούμε πίσω από τις λέξεις, η μεγάλη εικόνα είναι πως ο Μορόν έχει πάψει να τραβάει μόνος το κουπί στο σκοράρισμα για την ομάδα της Θεσσαλονίκης. Απαλλάχθηκε από το βάρος των 90λεπτων και της διαρκούς πίεσης.
Εκεί που ο Μάντζιος και οι φίλοι του Άρη καρδιοχτυπούσαν σε κάθε του πτώση ή χτύπημα, πλέον ο παίκτης μπορεί να προστατευτεί και δικαιούται, που και που μια βραδιά αφλογιστίας.
Μπορεί στην συνείδηση των οπαδών του Άρη να είναι σημαντικό να διαθέτουν τον κορυφαίο σκόρερ στο πρωτάθλημα, μπορεί και ο ίδιος ο παίκτης να κυνηγά λυσσαλέα τα γκολ, όπως και χθες, όμως κατά βάθος η ηρεμία των πολλών σκόρερ χτίζει χαρακτήρα στην ομάδα.
Τα προηγούμενα χρόνια σκόραραν τα εξτρέμ και υστερούσαν οι φορ. Στην αρχή της σεζόν σκόραρε ο φορ και ψάχναμε με το ...τουφέκι γκολ από τους υπόλοιπους. Πλέον ο Άρης συνδυάζει και τα δύο. Ίσως για πρώτη φορά μετά από καιρό.
Στα 8 παιχνίδια πρωταθλήματος και στο 1 του κυπέλλου ο Μορόν θα έχει την ευκαιρία να ξεκολλήσει από τα 16 τέρματα. Ας συνεχίσουν να βάζουν όμως πλάτη και οι υπόλοιποι.
