Ο Μάρκο Νίκολιτς έχει βρει έναν τακτικό σχηματισμό που του προσφέρει ασφάλεια, σταθερότητα και έλεγχο του παιχνιδιού και τον παραλλάσσει ελαφρώς αναλόγως με τις απαιτήσεις του αγώνα.
Αυτό συνέβη και με τον Λεβαδειακό. Ίδιο τρικ, άλλοι πρωταγωνιστές και ακόμα ένα τρίποντο προϊόν της τέλειας τακτικής προσέγγισης…
Ο Σέρβος τεχνικός, παρ’ ότι είχε στη διάθεση του παίκτες όπως: ο Γκατσίνοβιτς, ο Ζοάο Μάριο, ο Ελίασον και ο Κουτέσα που είναι πιο συμβατοί με την θέση του αριστερού μεσοεπιθετικού, επέλεξε να πάει σε μια επιλογή - έκπηξη (για εμάς) χρησιμοποιώντας τον Πέτρο Μάνταλο σε έναν σύνθετο ρόλο.
Ο αρχηγός της ΑΕΚ, σε φάση άμυνας κάλυπτε τον χώρο αριστερά μπροστά από τον Πήλιο αλλά σε φάση επίθεσης, είχε το ελεύθερο να συγκλίνει εσωτερικά και να γίνεται ένας επιπλέον χαφ κινούμενος περισσότερο πίσω από τη δυάδα της επίθεσης, Γιόβιτς-Βάργκα.
Είναι ένα τρικ που ο Νίκολιτς το κάνει πλέον σε σταθερή βάση να φέρνει τους δυο ακραίους του προς τα μέσα και συνήθως εκεί χρησιμοποιεί καλούς χειριστές της μπάλας.
Στην Τούμπα για παράδειγμα, αυτόν τον ρόλο αριστερά τον ανέλαβε ο Κοϊτά που ήταν και ο πιο επικίνδυνος παίκτης για την άμυνα του ΠΑΟΚ έχοντας το δοκάρι (μεταξύ άλλων) δημιουργώντας στο σύνολο πολλά ρήγματα με την κάθετη κίνηση του ερχόμενος στο «10».
