Ο Αλέξης Βιρβίλης γράφει στο blog του στο gazzetta.gr για τον Ζότα Σίλβα που αντιλήφθηκε και ο ίδιος με δύο χρόνια καθυστέρηση ποια ομάδα ήταν η καλύτερη επιλογή για την καριέρα του. Ο Ολυμπιακός τον ήθελε από το καλοκαίρι του 2024, εκείνος είχε όνειρο την Premier League και πήγε στη Νότιγχαμ.
Έναν χρόνο αργότερα κατέληξε στην Μπεσίκτας ως δανεικός. Τελικά, το καλοκαίρι του 2026 φόρεσε τα ερυθρόλευκα και με το χατ τρικ στο 5-0 επί της Καλαμάτας έδωσε ακόμη μία γεύση από αυτό που μπορεί να προσφέρει. Πάνω απ' όλα, όμως, δείχνει να έχει καταλάβει τι σημαίνει να παίζεις για τον Ολυμπιακό.
Ο Ζότα Σίλβα άργησε δύο χρόνια να πάει στον Ολυμπιακό. Όχι επειδή δεν τον ήθελαν οι «ερυθρόλευκοι», αλλά επειδή εκείνος είχε επιλέξει διαφορετικό δρόμο. Όπως αναφέραμε και παραπάνω, το καλοκαίρι του 2024, όταν αγωνιζόταν στην Γκιμαράες, το όνομά του βρισκόταν ήδη στη μεταγραφική ατζέντα των Πειραιωτών. Η συνέχεια, όμως, τον έφερε στη Νότιγχαμ Φόρεστ. Έναν χρόνο αργότερα, το όνομά του συνδέθηκε ξανά με τον Ολυμπιακό, αλλά η διαδρομή του πέρασε από την Κωνσταντινούπολη για λογαριασμό των «μαυραετών».
Τώρα, ήρθε η σειρά του Ολυμπιακού. Και αυτήν τη φορά ο Πορτογάλος δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι έχει έρθει στη χώρα μας με την καρδιά του. Γιατί έχει σημασία και ο τρόπος με τον οποίο έγινε η μεταγραφή. Αρχικά, η συμφωνία είχε τη μορφή δανεισμού, όμως ο ίδιος δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για να συμφωνήσει στην αλλαγή του καθεστώτος της μετακίνησής του λίγες εβδομάδες αργότερα, ώστε να αποκτηθεί με κανονική μεταγραφή. Ήθελε να έρθει και να γίνει κανονικό μέλος της ομάδας, όχι να περάσει από τον Πειραιά για μία σεζόν και βλέπουμε.
Και τώρα που έχει πατήσει για τα καλά το χορτάρι, καταλαβαίνει ο κόσμος γιατί μπορεί να εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερη περίπτωση. Το χατ τρικ στο 5-0 επί της Καλαμάτας είναι ασφαλώς η είδηση της βραδιάς. Τρία γκολ, μια γεμάτη εμφάνιση και μια παρουσία που έδωσε στον Ολυμπιακό αυτό που ζητά από κάθε επιθετικό του. Όμως όποιος σταθεί μόνο στα τρία γκολ θα χάσει ένα μεγάλο μέρος της εικόνας.
Γιατί αυτό που γουστάρει ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν είναι απλώς να βλέπει έναν ποδοσφαιριστή να σκοράρει. Είναι να βλέπει έναν παίκτη που του πετάγεται η φλέβα στον λαιμό, που γυαλίζει το μάτι του, που μπαίνει στο γήπεδο αποφασισμένος να κερδίσει και να καταθέσει την ψυχή του. Έναν ποδοσφαιριστή που δεν αντιμετωπίζει μια χαμένη ευκαιρία σαν κάτι που πέρασε και τελείωσε, αλλά αντιδρά, θυμώνει με τον εαυτό του και θέλει αμέσως να επανορθώσει.
Αυτές οι αντιδράσεις έχουν τη δική τους σημασία. Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνει την απογοήτευσή του όταν δεν του βγαίνει μια φάση, τα ξεσπάσματα όταν σκοράρει, οι πανηγυρισμοί του, η ένταση με την οποία ζει κάθε στιγμή του αγώνα. Είναι εικόνες που ο κόσμος αναγνωρίζει και εκτιμά, επειδή βλέπει έναν ποδοσφαιριστή που δεν βρίσκεται απλώς εκεί για να κάνει τη δουλειά του, αλλά δείχνει να βιώνει το παιχνίδι με όλο του το είναι.
Και ο Ζότα δεν χρειάστηκε να περιμένει πολλά παιχνίδια για να δώσει το στίγμα του. Μετά το τέλος του 5-0 επί της Καλαμάτας, ενώ θα μπορούσε να αποχωρήσει όπως όλοι οι υπόλοιποι, αποφάσισε να διασχίσει το γήπεδο από τη μία άκρη στην άλλη για να χειροκροτήσει τον κόσμο του Ολυμπιακού, που φώναζε το όνομά του. Μια κίνηση που μπορεί να μοιάζει απλή, αλλά λέει πράγματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη σχέση του με την εξέδρα.
Ο Ολυμπιακός δεν είναι ένας σύλλογος στον οποίο αρκεί να κάνεις μια καλή εμφάνιση και να φύγεις από το γήπεδο. Ο κόσμος του θέλει να αισθάνεται ότι ο ποδοσφαιριστής του συμμερίζεται την αγωνία του, τον ενθουσιασμό του, την απαίτησή του για νίκες. Θέλει να βλέπει ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι η ερυθρόλευκη φανέλα συνοδεύεται από μια συγκεκριμένη ευθύνη. Και ο Ζότα, τουλάχιστον από τα πρώτα δείγματα, μοιάζει να έχει πιάσει το νόημα.
Φυσικά, ένα χατ τρικ απέναντι στην Καλαμάτα δεν αρκεί για να βγουν οριστικά συμπεράσματα. Οι πραγματικές εξετάσεις έρχονται στα δύσκολα παιχνίδια, απέναντι σε αντιπάλους που δεν θα του αφήνουν χώρους και χρόνο, όταν θα χρειαστεί να αποδείξει ότι μπορεί να έχει την ίδια επιρροή και σε συνθήκες πολύ μεγαλύτερης πίεσης. Εκεί θα φανεί η συνολική του αξία, η αποτελεσματικότητά του και η συνέπειά του.
Υπάρχει, ωστόσο, κάτι που δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς μήνες για να το αξιολογήσει. Η διάθεση! Η ένταση. Η επιθυμία να πετύχει. Το πάθος που βγάζει στις αντιδράσεις του και ο τρόπος με τον οποίο αναζητά την επαφή με τον κόσμο. Αυτά είναι στοιχεία που μπορούν να κερδίσουν την εξέδρα πριν ακόμη ένας ποδοσφαιριστής προλάβει να γράψει τη δική του ιστορία.
Ο Ζότα Σίλβα άργησε, λοιπόν, δύο χρόνια να έρθει στον Ολυμπιακό. Το σημαντικό για τους Πειραιώτες είναι ότι τελικά ήρθε, ότι ήρθε με διάθεση να δεθεί με την ομάδα και ότι οι πρώτες του εμφανίσεις, από τον Ιούλιο κιόλας στα φιλικά, συνοδεύονται από πράξεις που δεν περνούν απαρατήρητες. Το χατ τρικ στην Καλαμάτα ήταν η αγωνιστική υπογραφή του. Η διαδρομή μέχρι την απέναντι πλευρά του γηπέδου για να χειροκροτήσει τον κόσμο ήταν μια διαφορετική υπογραφή, πιο ανθρώπινη, αλλά εξίσου χαρακτηριστική.
Και κάπως έτσι αρχίζει να χτίζεται η σχέση. Με γκολ, με πάθος, με αντιδράσεις που δείχνουν ότι ο παίκτης θέλει να νικήσει και με την αίσθηση ότι δεν ήρθε στον Πειραιά για να περάσει απαρατήρητος. Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν ζητά από κανέναν να είναι τέλειος. Ζητά να τα δίνει όλα. Και ο Ζότα, σε αυτό το πρώτο του τρίμηνο, έδειξε ότι έχει διάθεση να ανταποκριθεί σε αυτήν την απαίτηση.
Σε ό,τι έχει να κάνει με το 5-0 κόντρα στην Καλαμάτα, απολαύσαμε έναν Ολυμπιακό που είχαμε αρκετούς μήνες να δούμε. Με κάμποσους πρωταγωνιστές και άπαντες λυσσασμένους από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό. Ο Αλγκουαθίλ μίλησε για αποτελεσματικότητα. Εμείς θα μιλήσουμε για τη διάρκεια που είχαν οι παίκτες του στο 90% του αγ΄να και για τα κενά διαστήματα που αυτή τη φορά δεν είδαμε. Από εκεί και πέρα, κανένας δεν υστέρησε.
