Μια πολύ όμορφη ιστορία από τα παιδικά χρόνια ενός Κύπριου ποδοσφαιριστή που αγωνίζεται στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ, περιγράφοντας πως μπήκε το ποδόσφαιρο μέσα στη ζωή του και τι σημαίνει για αυτόν.
Μια ιστορία που αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα από τις ζωές πολλών νεαρών ποδοσφαιριστών, τις δυσκολίες, τα όνειρα...
"Η μάνα μου λέει σπουδές, τα πόδια μου ΜΠΑΛΑ"
"Παίζω γιατί αγαπώ αυτό το άθλημα, όχι γιατί θα πάρω πολλά χρήματα!"
"Θέλω να παίξω ξανά μπάλα"
Διαβάστε το γράμμα του νεαρού που έστειλε στην ιστοσελίδα μας www.kerkida.net και στο οποίο ξεδιπλώνει μέσα από τα λόγια του την μεγάλη του αγάπη για την μπάλα καθώς και το παράπονο που πλέον δεν παίζεται ποδόσφαιρο στην κατηγορία του.
"Στα πέντε μου, έπιασα το ωραιότερο δώρο που μπορούσα να πιάσω, μια μπάλα! Στα οκτώ μου, ερωτεύτηκα με μια ποδοσφαιρική φανέλα της αγαπημένης μου ομάδας. Μέχρι τα 10 και αφού δεν «έμειναν» πόδια από τα κτυπήματα στις αλάνες οι γονείς μου αποφάσισαν να με πάρουν για πρώτη φορά σε ποδοσφαιρική ακαδημία, απίστευτο συναίσθημα χαράς, με ένα χαμόγελο που έλαμπε.
Στα 14 μου, ήμουν σίγουρος πως μια μέρα θα φορώ την φανέλα της αγαπημένης μου ομάδας και θα πανηγυρίζω μπροστά από τους οπαδούς μας το νικητήριο γκολ στο 90’. Φτάνοντας στα 16 μου, μου είπαν πως πρέπει να διαβάζω αν θέλω προκόψω σε αυτή την ζωή, αλλά εγώ εκεί ακόμη κολλημένος με την μπάλα, να μην παρατάω το παιδικό μου όνειρο. Στα 17.5 μου και αφού τελείωσα το Λύκειο έπειτα από πολλές φωνές της μάνας μου αφού έτρεχε να με μαζέψει από τα γήπεδα για να πάω σπίτι να διαβάσω, έρχεται το γράμμα από το στρατό.
Ζορίζουν τα πράγματα, αλλάζω ομάδα, μειώνονται οι προπονήσεις μου, σβήνει σιγά σιγά αυτή η φλόγα για το όνειρο, όμως η αγάπη και η τρέλα συνεχίζουν να είναι μέσα μου. Αναφορές, σκοπιές, αγγαρείες και προπόνηση, έτσι κυλούσε η ζωή μου μέχρι τα 19.5. Τελειώνοντας το στρατό, το μυαλό μου λέει ξεκούραση, η καρδιά μου λέει ΜΠΑΛΑ! Η μάνα μου λέει σπουδές, τα πόδια μου ΜΠΑΛΑ
Ο πατέρας μου λέει δουλειά, εγώ λέω ΜΠΑΛΑ! Έτσι λοιπόν, στα 20 μου πλέον, δουλειά πανεπιστήμιο και μπάλα πάνε μαζί. Βέβαια η μεγάλη μου αγάπη δεν είναι άλλη από την μπάλα, το όνειρο συνεχίζει στα πιο «χαμηλά». Κάθε βράδυ Παρασκευής ένας μεγάλος κόμπος στο στομάχι, άγχος για το σαββατιάτικο παιχνίδι, θα παίξω; Θα νικήσουμε; Θα έρθει κόσμος να μας χειροκροτήσει; Φτάνοντας πλέον στα 25 μου όλα έχουν «μπει» στο «πάγο». Ούτε προπονήσεις, ούτε παιχνίδια, ούτε τίποτα.
Μόνο άγχος και σκέψεις, γιατί να σταματήσει το πρωτάθλημα; Αφού τόσα χρόνια μας έλεγαν πως η άθληση είναι υγεία, τι άλλαξε τώρα; Γιατί μου στερούν αυτό που αγαπώ; Γιατί δεν είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ να παίξω στην «αλάνα»; Θέλω να γυρίσω στα παλιά, θέλω να παίξω ξανά μπάλα! Παίζω γιατί αγαπώ αυτό το άθλημα, όχι γιατί θα πάρω πολλά χρήματα! Παίζω γιατί μου δίνει χαρά αυτό το άθλημα, δεν πρόκειται να αρρωστήσω! Παίζω γιατί έμαθα να νικώ. Παίζω γιατί έμαθα να χάνω, αλλά όχι με αυτό τον τρόπο! Δεν θέλω να χάσω την αγάπη μου. Δώστε μας πίσω την αγάπη μας, δώστε μας πίσω τη ζωή μας. Εγώ είμαι 25, κάποιοι άλλοι είναι 34, 35...ίσως να είναι η τελευταία χρονιά τους στα γήπεδα! Μην τους το στερήσετε! Παίζουμε όλοι για αυτό το ΠΑΙΔΙΚΟ ΟΝΕΙΡΟ!
Με πόνο και πίκρα, ένας άνθρωπος που δεν παράτησε ποτέ το παιδικό του όνειρο και ούτε τώρα θα το κάνει!"
