Με τα πιο κάτω λόγια καρδιάς, οι συμπαίκτες του αδικοχαμένου Άρη, στο ΘΟΪ αποχαιρέτησαν τον αγαπημένο τους φίλο, μέσα από τη φωνή του επιστήθιου φίλου και συμπαίκτη του, Αντρέα.
🕊️💔 Με αυτά τα λίγα λόγια καρδιάς, οι συμπαίκτες του αποχαιρέτησαν τον αγαπημένο μας Άρη, μέσα από τη φωνή του επιστήθιου φίλου και συμπαίκτη του, Αντρέα. 🙏
Αρούη μου…
Αυτή είναι μία από εκείνες τις στιγμές που εύχεσαι με όλη σου την καρδιά να είναι απλώς ένα κακό όνειρο.
Κι όμως, σήμερα βρίσκομαι εδώ, στην κηδεία του φίλου μου, προσπαθώντας ακόμα να πιστέψω ότι πρέπει να του πω αντίο.
Θυμάμαι ακόμα την πρώτη προπόνηση του Άρη, πριν από δύο χρόνια. Εκείνη τη μέρα δεν μπορούσα να ξέρω ότι ξεκινούσε μία από τις πιο όμορφες φιλίες της ζωής μου.
Ο Άρης δέθηκε αμέσως μαζί μου, αλλά και με ολόκληρη την ομάδα. Μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια έκανε πραγματικές και δυνατές φιλίες στο Θ.Ο.Ι. Και αυτό μπορώ να το πω εκ μέρους όλων των συμπαικτών του.
Γιατί όσο περνούσε ο καιρός, ο Άρης δεν ήταν πια απλώς ένας συμπαίκτης μας.
Ήταν φίλος μας. Ήταν αδελφός μας.
Πού να ξέραμε τότε ότι κάθε πάσα, κάθε σουτ, κάθε προπόνηση, κάθε γκολ και κάθε φορά που πανηγυρίζαμε μαζί του, θα γίνονταν σήμερα τόσο πολύτιμες αναμνήσεις.
Αγαπιόμασταν, τσακωνόμασταν, γελούσαμε, πειράζαμε ο ένας τον άλλο… όπως συμβαίνει σε κάθε ομάδα. Αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ήμασταν μια οικογένεια.
Δεν θα ξεχάσω τα γέλια σου μετά από κάθε προπόνηση.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη φωνή σου όταν ζητούσες την μπάλα.
Δεν θα ξεχάσω τις συμβουλές που μου έδινες, μέσα και έξω από το γήπεδο.
Αλλά υπάρχουν και κάποιες δικές μας στιγμές, Άρη, που θα τις κουβαλώ μαζί μου για πάντα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις διαδρομές μας από και προς την προπόνηση, μαζί με τον Σταύρο και τον Πέτρο. Τις κουβέντες μας, τα αστεία μας, τα γέλια μας για πράγματα που μπορεί τότε να μας φαίνονταν ασήμαντα, αλλά σήμερα καταλαβαίνω πόσο πολύτιμα ήταν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πρωινές προπονήσεις μας στο σχολείο. Εκείνες τις στιγμές που απλώς κάναμε αυτό που αγαπούσαμε, χωρίς να μπορούμε να φανταστούμε πόσο πολύ θα θέλαμε κάποτε να μπορούσαμε να τις ζήσουμε άλλη μία φορά.
Και σίγουρα δεν θα ξεχάσω ποτέ τις εκδρομές μας, μαζί με τον θείο σου, για να πάμε να δούμε τους εκτός έδρας αγώνες του ΑΠΟΕΛ μας.
Όλα αυτά που τότε ήταν απλώς η καθημερινότητά μας, σήμερα είναι αναμνήσεις που δεν θα αντάλλαζα με τίποτα.
Και ξέρεις κάτι, ρε Αρούη;
Θα έδινα τα πάντα για ακόμα μία τέτοια διαδρομή.
Ακόμα μία προπόνηση μαζί σου.
Ακόμα έναν αγώνα να δούμε μαζί.
Ακόμα ένα γέλιο.
Δεν θα ξεχάσω εσένα.
Άρη, έφυγες από κοντά μας πολύ νωρίς. Πολύ πιο νωρίς απ’ όσο μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε.
Όμως όλα όσα ζήσαμε μαζί σου δεν μπορούν να φύγουν. Οι στιγμές μας, τα γέλια μας, οι προπονήσεις μας, οι αγώνες μας, οι χαρές και οι στενοχώριες μας θα μείνουν για πάντα μέσα μας.
Και σήμερα, εκ μέρους όλων των συμπαικτών σου, θέλω να σου δώσω μία υπόσχεση:
Δεν θα σε ξεχάσουμε.
Θα μπαίνουμε στο γήπεδο και θα είσαι μαζί μας.
Κάθε γκολ, κάθε νίκη, κάθε όμορφη στιγμή αυτής της ομάδας θα έχει και κάτι από εσένα.
Και η φανέλα σου θα σηκώνεται ψηλά, για να βλέπεις κι εσύ από εκεί πάνω το νούμερο 11.
Το δικό σου 11.
Άρη μας, μπορεί να μην είσαι πια δίπλα μας στο γήπεδο, αλλά θα είσαι για πάντα μέλος αυτής της ομάδας.
Για πάντα συμπαίκτης μας.
Για πάντα αδελφός μας.
Για πάντα στις καρδιές μας.
Καλό ταξίδι, Άρη μας.
Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ
