ΣΧΟΛΙΟ για τον ψεσινό αγώνα-Γράφει ο Θωμάς Φραντζής/Μεγάλος αριθμός οργανωμένων φιλάθλων στο πέταλο του σταδίου Gradski. Περίπου 8 χιλιάδες κόσμος ήταν στις εξέδρες και στήριξε με κάθε τρόπο το Μαυροβούνιο. Τραγούδια, συνθήματα και φωνές από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Ένα γήπεδο στο οποίο το κοινό δεν σταμάτησε να δίνει παλμό σε όλη τη διάρκεια του αγώνα. Η Bet on Alfa δίπλα στο Kerkida και την Εθνική μας
Και το έκανε ακόμη και όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν όπως τα ήθελαν. Όταν προηγηθήκαμε 1-0 υπήρχε, όπως ήταν φυσιολογικό, απογοήτευση για την εξέλιξη του αγώνα. Δεν υπήρξε όμως παραίτηση. Οι φίλαθλοι συνέχισαν να τραγουδούν, να φωνάζουν και να σπρώχνουν τους ποδοσφαιριστές τους. Το πίστευαν. Και όταν ήρθε η ισοφάριση, το γήπεδο ξαναπήρε φωτιά. Η εξέδρα έγινε ξανά «καυτή», έδωσε ακόμη μεγαλύτερη ώθηση στην ομάδα και συνέχισε μέχρι το τελευταίο λεπτό. Μέχρι το 2-1 και τη νίκη του Μαυροβουνίου.
Ήταν μια εικόνα που, ομολογουμένως, τη ζηλέψαμε. Όχι επειδή το Μαυροβούνιο έχει μια εθνική ομάδα γεμάτη διακρίσεις και μεγάλες επιτυχίες. Κάθε άλλο. Όπως και η Κύπρος είναι χωρίς συμμετοχή μέχρι σήμερα σε τελική φάση EURO ή Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Οι φίλαθλοι, όμως, ήταν εκεί για την πατρίδα τους. Και δεν πήγαν γιατί έπαιζαν με κάποιο μεγαθήριο για να σουν από κοντά τον... Yamal ή τον Haaland! Πήγαν στο γήπεδο, στάθηκαν στο πλευρό της εθνικής τους και λειτούργησαν ως πιστοί οπαδοί της. Και δεν περίμεναν να έρθει το αποτέλεσμα για να εκδηλωθούν. Δεν περίμεναν το γκολ για να τραγουδήσουν. Ήταν εκεί για να σπρώξουν την ομάδα τους.
Και κάπου εδώ έρχεται η σύγκριση που δύσκολα αποφεύγεται. Στην Κύπρο αυτή η εικόνα έχει χαθεί εδώ και χρόνια. Η μαζική παρουσία του κόσμου στο γήπεδο για την Εθνική, η οργανωμένη εξέδρα, το τραγούδι είναι εικόνες που σπανίζουν πλέον.
Στο Μαυροβούνιο, ψες, τις είδαμε ξανά μπροστά μας. Και ναι, ζηλέψαμε.
Γιατί το ποδόσφαιρο της Εθνικής δεν είναι μόνο οι παίκτες, ο προπονητής και το αποτέλεσμα. Είναι και η σχέση της ομάδας με τον κόσμο της. Και χθες στην Ποντγκόριτσα, αυτή η σχέση ήταν ζωντανή.
