Ένα άρθρο του Ανδρέα Μουσκάλλη...
Διαβάζω καθημερινά όλες τις έντυπες εφημερίδες του τόπου μας. Μιλούν για την Κούβα και τα τεράστια προβλήματα της, από το εμπάργκο της Αμερικής. Η Αμερική από το 1960 κήρυξε τον οικονομικό και πολιτικό πόλεμο στην Κούβα, η οποία με απαράμιλλο θάρρος και επαναστατικότητα απέκτησε την ελευθερία της από τον δικτάτορα Μπατίστα. Για 66 χρόνια, η Αμερική διεξάγει ένα ανελέητο, βάναυσο, ανέντιμο, βάρβαρο πόλεμο εναντίον μιας χώρας γειτονικής, μιας χώρας που δίδαξε την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη, μιας χώρας που γέννησε ήρωες οι οποίοι κοσμούν τις Παγκόσμιες κοινωνίες.
Η Αμερική , η παγκόσμια υπερδύναμη με την δύναμη που κατέχει προσπαθεί με όλους τους τρόπους να καθυποτάξει αν είναι δυνατόν όλες τις χώρες και να κλέψει τον πλούτο τους. Αυτή η συμπεριφορά δεν είναι δεξιά ή αριστερή ή κεντρώα. Είναι συμπεριφορά, άδικη, παράνομη, βίαιη, καταστροφική, ληστρική, αντικοινωνική και δίδει ένα μήνυμα ισχυρό. Ο πιο δυνατός δικαιούται να επιβάλλεται στον πιο αδύνατο, να τον καταπατεί και να παίρνει τις περιουσίους του και να τον υποδουλώνει. Τι είναι αυτή η μοντέρνα ιδεολογία και νοοτροπία; Τι είναι αυτή η απαράδεκτη αντιχριστιανική συμπεριφορά των Αμερικανών και της ηγεσίας τους.
Για όνομα του Θεού. Διαβάζουμε και διαισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε στο τέλος του κόσμου. Τι διαφορά έχουν οι Αμερικανοί ηγέτες από τον Χίτλερ. Τουναντίον φέρνουν τον Χίτλερ πιο κοντά και τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις και ορέξεις του και τις συνήθειες του και την ρητορική του. Η αλήθεια είναι ότι στην καθημερινότητα μου, πολλοί λεγόμενοι δεξιοί, εγώ δεν διαχωρίζω τους ανθρώπους, μιλούσαν και μιλούν για την Κούβα με τα καλύτερα λόγια. Ηταν για την Κύπρο και τους Κύπριους μια πολύ συμπαθής χώρα, διαχρονικά φιλική προς την Κύπρο και τον λαό της, με αλληλεγγύη σ’ όλα τα επίπεδα.
Πολλοί Κύπριοι είναι αναστατωμένοι και θυμωμένοι , με τον διαρκή πόλεμο της ηγεσίας της Αμερικής του προέδρου Ντόναλτ Τράμπ, εναντίον της Κούβας . Διεξάγει η Αμερική γενοκτονία, εναντίον των Κουβανών, των παιδιών, των ηλικιωμένων , γενικά όλων των ανθρώπων στην Κούβα. Είναι αδιανόητο αυτό που γίνεται εδώ και 66 χρόνια, τα δε τελευταία χρόνια μετά την κρίση της Βενεζουέλας, η κατάσταση είναι αφόρητη. Παρομοιάζω την κατάσταση, σαν μιας οικογένειας να της διακόπτεται το ρεύμα, λόγω πετρελαίου και να πεθαίνει από το κρύο. Όλοι, νέοι , γέροι, παιδιά. Για ποιο λόγο;
Επειδη η Κούβα είναι Σοσιαλιστική. Τι ακολουθεί η Κούβα είναι δικαίωμα της. Η κάθε χώρα δημοκρατικά επιλέγει τον δικό της δρόμο. Ο Ντόναλτ Τράμπ, ενοχλείται επειδή η Κούβα είναι Σοσιαλιστική, ή επειδή βλέπει την Κούβα για καθαρά οικονομικά, συμφεροντολογικά. Πριν ο Τράμπ φοβόταν γιατί ήταν σύμμαχος της Κούβας και η Ρωσσία. Τώρα γιατί;
Μου δημιουργεί προβληματισμό και δυστυχία όταν απουσιάζει η ανθρωπιά από τους ανθρώπους. Η αλληλεγγύη, η φιλία, η καλοσύνη, η συνεννόηση, η ευαισθησία, η κατανόηση.
Που οδηγούμαστε σαν παγκόσμια κοινωνία; Οι ηγέτες των δύο πανίσχυρων κρατών του κόσμου, η Αμερική και η Ρωσία , μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, δημιουργούν πολέμους με την δύναμη των όπλων. Ο κόσμος δεν θέλει πολέμους και δυστυχία.
Επιζητά ειρήνη, ευτυχία για τα παιδιά τους, συνύπαρξη , αλληλοβοήθεια, συνεργασία , φιλία, ανθρωπιά. Όταν δύο από τα ισχυρότερα κράτη του πλανήτη και ισχυρά μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, συμπεριφέρονται με αλαζονεία και επίδειξη δύναμης έναντι των άλλων μελών του ΟΗΕ, πιο αδυνάτων, στην ουσία καταργούν τον ΟΗΕ, τον οποίο δημιούργησε η ανθρωπότητα μετά τον καταστροφικό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να μην υπάρξει πλέον πόλεμος και δυστυχία. Επικρατεί πλέον ο νόμος του ισχυρού και της ζούγκλας και οι μεγάλες δυνάμεις προχωρούν σε νέα δόγματα που επαναφέρουν τους πολέμους και την δυστυχία. Προσπαθούν να ξαναμοιράσουν τον κόσμο, σε στρατόπεδα, τα οποία τόση δυστυχία πρόσφεραν στους λαούς.
Διάβασα στις εφημερίδες τις μαρτυρίες δύο Ελλήνων οι οποίοι για πολλά χρόνια ζουν μόνιμα στην Κούβα. Καταγράφω: « Βλέπω μια κουβανέζικη κοινωνία που ήταν μέσα στην χαρά, στο χορό και το τραγούδι να σβήνει δυσκολεύομαι να ζήσω εκεί», λέγει ο Στέφανος Μακάσας επιχειρηματίας στην Κούβα.
Ο ιεροκήρυκας Γεώργιος Κανάκης λέγει « έχει ρεύμα μόνο δύο ώρες την ημέρα». Η κλιμάκωση των πιέσεων της Αμερικής στην Κούβα με τον πετρελαϊκό αποκλεισμό, δημιούργησε τεράστια προβλήματα σε 10 εκ. κατοίκους της Koύβας που ισοδυναμεί με θάνατο όλων όσων διαμένουν στην χώρα. Μέσα από την Χριστιανική μου ηθική αντιλαμβάνομαι που έχει φθάσει η ανθρωπότητα . Μακριά από Αρχές και Αξίες και μακριά από μια ιδεολογία ανθρωπισμού, κινείται η ανθρωπότητα.
Υπάρχει κατά την άποψη μου, ένας Παγκόσμιος Πόλεμος σ’ όλα τα πλάτη και μήκη του κόσμου. Ψηλαφώ και τον κόσμο στον τόπο μας και θεωρώ ότι έχουν την ίδια άποψη. Ο κόσμος έχασε τον προσανατολισμό του. Το κακό υπερίσχυσε του καλού.
Αναρωτιέμαι πολλές φορές, οι Ηγέτες του κόσμου, αντιλαμβάνονται τον κατήφορο που οδηγούν την ανθρωπότητα; Οι δηλώσεις για τα συμφέροντα τους, δεν αρκούν για να δικαιολογήσουν τις απεχθείς αυτές πράξεις τους. Οι δικαιολογίες δεν αρκούν να ακυρώσουν τις κατάρες των μανάδων όλου του κόσμου. Οι ηγέτες του κόσμου, ιδιαίτερα οι πιο ισχυροί , να ξανασκεφθούν τις πράξεις και ενέργειες τους. Να αντιληφθούν ότι τα οικονομικά συμφέροντα δεν δικαιολογούν πολέμους και συρράξεις , θανάτους και βία. Υπάρχουν χρήματα για όλους τους ανθρώπους.
Υπάρχει τεράστιος πλούτος , μεγάλη ανάπτυξη της τεχνολογίας και των ανακαλύψεων , που μαρτυρούν ότι μόνο με την αγάπη, συμφιλίωση, συνεργασία , φιλία και ανθρωπιά μπορούν να υπηρετήσουν την ανθρωπότητα θετικά.
Οι ηγέτες του κόσμου, ξεχνούν ότι έχουν παιδιά και εγγόνια και ότι πρέπει να κτίσουν ένα παράδεισο για αυτούς. Διαισθάνονται ότι κάθε παιδί στον κόσμο που σκοτώνεται στους πολέμους και τις συρράξεις είναι και δικό τους παιδί, δικό τους εγγονάκι. Η πολιτική δεν είναι απαραίτητα να δημιουργεί πολέμους και βία, αλλά η πολιτική είναι μια διαδικασία, μια πράξη δημιουργίας ενός καλύτερου, ομορφότερου , ασφαλέστερου κόσμου.
Το Ποδόσφαιρο, ο Αθλητισμός με δίδαξε πολλά. Μας δίδαξε την ευγένεια , τον σεβασμό, την αλληλεγγύη, την φιλία , την ανθρωπιά, την συνεννόηση,. Μας έδειξε τον δρόμο της πάλης, σεβόμενοι τους αντιπάλους μας. Να συμπαρασταθούμε σ’ αυτούς στις δύσκολες στιγμές τους όχι να τους κατατροπώσουμε και να τους εξευτελίσουμε.
Ο Αθλητισμός μας γαλούχησε με τις Αθάνατες Αρχές και Αξίες του. Αντιλαμβάνομαι τις διαφορές και τις επιδιώξεις κάθε χώρας, κάθε κράτους και τα οικονομικά συμφέροντα και τις διάφορες πολιτικές τους. Αυτό που δεν αντιλαμβάνομαι όμως είναι η συμπεριφορά των ηγεσιών των χωρών αυτών ιδιαίτερα των ισχυρών. Δεν είναι πιο ωφέλιμο γι’ αυτούς και τους λαούς τους, η εμπέδωση της ειρήνης, της ασφάλειας, της συνεννόησης, της ανθρωπιάς και η αποφυγή των πολέμων της βίας και του καταναγκασμού και της ποδηγέτησης των δικαιωμάτων και της χαράς άλλων ανθρώπων ανεξαρτήτως φυγής , ιδεολογίας , θρησκείας και χρώματος.
Εχω την άποψη εάν δεν συνέλθουν σύντομα οι ηγέτες των ισχυρών κρατών του κόσμου και ακολουθήσουν τον δρόμο της αρετής και της ανθρωπιάς, η ανθρωπότητα θα οδηγηθεί στην καταστροφή. Στην σημερινή εποχή δεν πρέπει να υπάρχουν εχθροί, αλλά φίλοι και συνεργάτες, συνέταιροι σε ένα κόσμο χαράς και ευτυχίας.
Ο φανατισμός και η βία ανήκει στον Μεσαίωνα. Η σύγχρονη εποχή επιζητά ειρήνη, ασφάλεια, αγάπη, χαρά, συνεννόηση, συνεργασία, φιλία. Η καθοδική πορεία μπορεί να αναστραφεί. Έχουν όλοι καθήκον να ξανασκεφθούν τις πράξεις και τις αποφάσεις τους.
Η Ιστορία παρακολουθεί και καταγράφει. Κατά την άποψη μου ένας κοινός εχθρός της ανθρωπότητας, ένας ισχυρός αντίπαλος ο οποίος χρειάζεται κοινό χειρισμό, κοινή πανανθρώπινη δράση είναι η κλιματική αλλαγή και οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι. Ηδη η φύση κτυπά καμπανάκι και εμείς αδιαφορούμε. Αν δεν συνετιστούμε η φύση θα μας τιμωρήσει βαριά……
Ανδρέας Μουσκάλλης
Προπονητής Ποδοσφαίρου
Υ.Γ. Οι δηλώσεις των δύο Ελλήνων που ζουν και εργάζονται στην Κούβα με συγκλόνισαν και με παρακίνησαν να γράψω το παρόν άρθρο.
