Νέα αρθρογραφία από τον Ανδρέα Μουσκάλλη....
Διάβασα την Παγκύπρια έρευνα της ΠΟΕΔ με μια συμμετοχή 1017 εκπαιδευτικών και ανησύχησα για τα ευρήματα της. Για να είμαστε ειλικρινείς όμως, επιβεβαιώνουν το φαινόμενο της παραβατικής συμπεριφοράς ως συστημικό και όχι ως εξαίρεση. Η έρευνα καταγράφει και τους βασικούς παράγοντες που σύμφωνα με τους δασκάλους ενισχύουν την σχολική βία και παραβατικότητα. Η έλλειψη υποστήριξης από την οικογένεια καταγράφεται από το 83%. Ακολουθεί η χρήση της τεχνολογίας στο σπίτι 78%, η απουσία δυνατότητας λήψης ουσιαστικών μέτρων αντιμετώπισης της παραβατικότητας 76% και τα οικογενειακά και οικονομικά προβλήματα 75%.
Επηρεάζουν τα παιδιά μας από μια τρυφερή ηλικία τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και του διαδικτύου και καταγράφεται από το 69% των εκπαιδευτικών. Επίσης αναφέρεται στην έρευνα της ΠΟΕΔ, κατά 54% η έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού όπως ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών . Οι εκπαιδευτικοί μεταξύ των άλλων προτάσεων αναφέρουν ότι η αντιμετώπιση της σχολικής βίας δεν μπορεί να βασίζεται σε αποσπασματικές ενέργειες αλλά απαιτεί ολιστική και συστηματική προσέγγιση, με συντονισμένη δράση όλων των εμπλεκομένων φορέων.
Είναι γεγονός ότι τα προβλήματα της σχολικής βίας, όλων των βαθμίδων , είναι η αντανάκλαση της κοινωνίας. Σε ποια κοινωνία ζουν και εργάζονται ο μαθητές μας; Ποιο οικογενειακό περιβάλλον τους προστατεύει και τους κατευθύνει, τους διαπαιδαγωγεί και τους δείχνει τον σωστό, τίμιο δρόμο; Ποια είναι τα πρότυπα τα οποία πρέπει να ακολουθήσουν; Μήπως η λέξη πειθαρχία ή και τιμωρία έφυγαν από το λεξιλόγιο μας; Ακολουθώντας τις νέες μεθόδους καθοδήγησης, των παραβατικών παιδιών. Η έρευνα και τα ευρήματα της ΠΟΕΔ, κατευθύνει το μυαλό μου, στα παιδικά μας χρόνια και ιδιαίτερα στο δημοτικό σχολείο. Ασφαλώς και δεν υπήρχαν οι πειρασμοί, οι προκλήσεις και το ψυχοφθόρο περιβάλλον. Οι εικόνες ασφαλώς τελείως διαφορετικές. Αλλά τα ίδια παιδιά, μιας συγκεκριμένης ηλικίας. Μήπως εμείς είχαμε γονική, οικογενειακή φροντίδα; Μήπως εμείς είχαμε πλούτο; Μήπως εμείς είμαστε παιδιά μιας ανώτερης κοινωνικής τάξης;
Μήπως εμείς δεν είχαμε τα διάφορα σύνδρομα μας; Μήπως εμείς είχαμε τους ειδικούς και τους ψυχολόγους μας; Μήπως εμείς είχαμε γονιούς μορφωμένους; Επειδή θεωρώ ότι είναι άδεια τα παιδιά μας από αισθήματα, εν συναίσθηση, σεβασμό, ευγένεια , υπευθυνότητα. Γιατί οι τωρινές γενιές των παιδιών μας, παρουσιάζονται με παραβατική και βίαιη συμπεριφορά.
Εμείς μπορεί να μην είχαμε να φάμε, αλλά είμαστε γεμάτοι, από ρομαντισμό, όνειρα, ελπίδες, χαρά. Μπορεί να υπήρχε φτώχεια και ανέχεια , όμως το περιβάλλον, η ατμόσφαιρα ήταν καθαρή γεμάτη μυρωδιές και ελευθερία, γεμάτη, αλληλεγγύη και ανθρωπιά.
Οι παλιές γενιές είχαν πρότυπα , αλλά θεωρώ και πολύ καλούς δασκάλους. Υπομονετικούς, δουλευταράδες, υπεύθυνους και υπερήφανους με ανθρωποκεντρική προσέγγιση. Η φτώχεια μας δίδαξε πολλά και μας προβλημάτισε και μας έσπρωξε στην πρόοδο και στην προκοπή.
Συμφωνώ ότι σίγουρα οι εποχές άλλαξαν δραματικά. Όμως θεωρώ ότι ιδιαίτερα ένα παιδί του δημοτικού είναι το ίδιο φυσιολογικά με ένα παιδί από το παρελθόν. Μήπως είναι καιρός να αντιγράψουμε και μεθόδους διαπαιδαγώγησης του παρελθόντος; Γνωρίζω ότι οι σύγχρονοι ειδικοί, υποτιμούν τέτοιες συγκρίσεις. Αλλά πιστεύω ότι είναι λάθος η έλλειψη αυστηρότητας, πειθαρχίας και τιμωρίας ως μέσα παιδαγωγικής.
Θεωρώ ότι είναι μια διαχρονική σωστή και αναντικατάστατη μέθοδος διαπαιδαγώγησης. Και αυτή η μέθοδος θα κάνει τα παιδιά μας με τάση παραβατικής συμπεριφοράς να συνετιστούν και προβληματιστούν και τα υπόλοιπα παιδιά καλύτερους και πληρέστερους.
Παιδαγωγικά θεωρώ ότι το τρίπτυχο, αυστηρότητα με σωστό τρόπο, η πειθαρχία με το σωστό περιεχόμενο και η τιμωρία, η βελούδινη, μπορούν να βοηθήσουν τα μέγιστα στο κτίσιμο ενός καλύτερου χαρακτήρα και προσωπικότητες στα παιδιά μας. Οι σύγχρονοι ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, ας μην υποτιμούν μεθόδους του παρελθόντος, οι οποίες πέτυχαν τους σκοπούς τους σε δύσκολα μάλιστα περιόδους.
Για να είμαστε ειλικρινείς και σωστοί, η καταπληκτική πλειοψηφία των παιδιών μας, δεν έχουν παραβατικές και βίαιες συμπεριφορές. Δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να τα ισοπεδώνουμε όλα.
Όμως τα παραβατικά παιδιά μας, έστω και λίγα , πρέπει να τα βοηθήσουμε να βρουν τον δρόμο τους. Το εγκληματογόνο περιβάλλον που βιώνουν από την γέννηση τους , πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με σωφροσύνη, σοβαρότητα, υπομονή , φαντασία και αποφασιστικότητα.
«Η εκπαίδευση δεν είναι το γέμισμα ενός κουβά, αλλά το άναμμα μιας φλόγας» Ουίλιαμ Μπάτλερ, Ιρλανδός ποιητής.
Να φωτίσουμε τα παιδιά, να τα σπρώξουμε, να ονειρευτούν, να αγαπήσουν τους ανθρώπους, να τους εμπνεύσουμε για Ιδανικά και Αξίες, να τα αγκαλιάσουμε, να τα στηρίξουμε και να τα οδηγήσουμε ασφαλή στην κοινωνία.
Η έρευνα της ΠΟΕΔ πρέπει να μας προβληματίσει όλους στην κοινωνία και όχι να μας πανικοβάλει. Πρέπει να δοθούν στους δασκάλους όλες οι απαραίτητες στηρίξεις και υποστηρίξεις , να νοιώσουν την απαιτούμενη ασφάλεια και βοήθεια στο λειτούργημα τους.
Το λειτούργημα του δασκάλου είναι ομολογουμένως πολύ δύσκολο και απαιτητικό. Η υποστήριξη , ενθάρρυνση , σεβασμός, αναγνώριση του έργου του, αποτελούν και αναγκαιότητα και ανάδειξη της σπουδαιότητας του έργου του.
Η τακτική επικοινωνία των γονιών, με τους δασκάλους, πρέπει να είναι απαραίτητη αλλά και ουσιαστική. Προτεραιότητα έχουν τα παιδιά πάντοτε. Ανεξάρτητα από τις δουλειές μας και τις ασχολίες μας.
Η αγαστή συνεργασία δασκάλων και γονέων θεωρώ ότι ένας μεγάλος θεμέλιός και ανάχωμα, στην παραβατική συμπεριφορά των παιδιών μας. Γονείς που δεν ανταποκρίνονται στα μέγιστα, σημαντικά αυτά καθήκοντα τους, με σεβασμό, επιμέλεια και ευγένεια, προς τους δασκάλους, δημιουργώντας προβλήματα στην επικοινωνία και στα διάφορα ζητήματα, οφείλουν να ξανασκεφθούν τις συμπεριφορές τους και να αναλογισθούν τις ευθύνες τους.
Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Να μην περιμένουν μόνο από τους άλλους να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και αυτοί μόνο να παραμένουν στην αδιαφορία.
Πρώτοι αυτοί οι γονείς, πρέπει να ενδιαφέρονται και να προσπαθούν για τα μέγιστα για τα παιδιά τους , την πρόοδο και την ευημερία τους. Η οικογένεια αποτελεί τον αναντικατάστατο άξονα για τα παιδιά μας, την προκοπή και την ευημερία τους. Η δημιουργία από τους γονείς, ενός περιβάλλοντος αγάπης, ηρεμίας, χαράς , ελπίδας , εν συναίσθησης, φροντίδας και προτεραιότητας, είναι και ευθύνη και ισχυρή υποχρέωση.
Τα παιδιά μας, ιδιαίτερα στα πρώτα τους βήματα χρειάζονται την απόλυτη στήριξη, αγάπη και βοήθεια μας. Είναι η μέγιστη υποχρέωση μας.
Δάσκαλοι του τόπου μας, της πατρίδας μας, αναγνωρίζουμε την τεράστια προσφορά σας και ευθύνη σας, στην εκπαίδευση των παιδιών μας. Σας εκτιμούμε και σας σεβόμαστε. Οι δυσκολίες είναι δεδομένες, όμως τις αντιλαμβανόμαστε και όλοι μαζί αγαπημένοι και ενωμένοι, κτίζουμε τις προσωπικότητες και τους χαρακτήρες των παιδιών μας, δημιουργώντας μια κοινωνία καλύτερη, ποιοτικότερη, πνευματικά και ψυχολογικά ανώτερη. Ο δάσκαλος ποτέ μα ποτέ δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τις μηχανές και το διαδίκτυο.
Ανδρέας Μουσκάλλης
Προπονητής Ποδοσφαίρου
