Ο προπονητής της Αργεντινής, Λιονέλ Σκαλόνι, προχώρησε σε μια συγκινητική συνέντευξη, μιλώντας για τα παιδικά του χρόνια μέχρι την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου ως προπονητής της «Αλμπισελέστε».
Ωστόσο, η «ιστορία» του Λιονέλ Σκαλόνι δεν ήταν πάντα τόσο «αγγελικά πλασμένη», καθώς ο 48χρονος, προχωρώντας σε μια συνέντευξη αποκάλυψε τις θυσίες του πατέρα του για να γίνει ποδοσφαιριστής και για το γήπεδο του που ήταν ένα… γκαράζ.
«Ο πατέρας μου γύριζε έπειτα από δέκα ώρες οδήγησης ενός φορτηγού φορτωμένου με πέτρες και, παρ’ όλα αυτά, μου έλεγε: “Πάμε να προπονηθούμε. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο”.
Ήμουν δεκατριών χρονών και ζούσα στο Πουχάτο, ένα χωριό όπου κανείς δεν μιλούσε για Παγκόσμιο Κύπελλο. Εγώ, όμως, ονειρευόμουν να κατακτήσω ένα. Το γήπεδό μου ήταν ένα γκαράζ. Η φανέλα που φορούσα ήταν της Αργεντινής, παρόλο που αγωνιζόμουν στη Νιούελς.
Ο πατέρας μου δεν ξεκουραζόταν ποτέ. Με πήγαινε στην προπόνηση, με περίμενε να τελειώσω και ύστερα επέστρεφε στη δουλειά. Είχε μεγαλύτερη δίψα για το ποδόσφαιρο ακόμη κι από εμένα.
Στα δεκαεπτά μου έκανα το επαγγελματικό μου ντεμπούτο. Στα είκοσι εννέα συμμετείχα σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Στα σαράντα τέσσερά μου κατέκτησα ένα ως προπονητής.
Και εκείνη την ημέρα, όταν ο Μοντιέλ ευστόχησε στο πέναλτι, δεν σκέφτηκα το τρόπαιο. Σκέφτηκα τον πατέρα μου, το γκαράζ, εκείνο το παιδί που ταξίδευε με ωτοστόπ για να κυνηγήσει το όνειρό του.
Από τότε που κατακτήσαμε το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν θυμάμαι να έχω πληρώσει ούτε ένα γεύμα στην Αργεντινή. Ο κόσμος με αγκαλιάζει, συγκινείται και μου λέει: «Μας έκανες ευτυχισμένους».
Και κάθε φορά που ακούω αυτά τα λόγια, λέω μέσα μου πως άξιζε τον κόπο. Κάθε χιλιόμετρο, κάθε πέτρα, κάθε προπόνηση στο σκοτάδι», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Σκαλόνι.
