Πέντε αγώνες - πέντε ήττες για την Ένωση. Χειρότερη επίθεση με μόλις δύο γκολ (ένα από πέναλτι και ένα από κόντρα) και μαζί με τον Ερμή χειρότερες άμυνες (δέκα γκολ). Προφανώς και για να υπάρχει αυτό το ξεκίνημα, οι... παραφωνίες είναι πολλές. Έχοντας ένα σημαντικό δείγμα, πάμε να δούμε τους πέντε ποδοσφαιριστές που η αγωνιστική τους παρουσία (ή και απουσία) στοιχίζει στην ΕΝΠ...
Βαν Άνχολντ:
Από βιογραφικό, σκίζει. Από προσφορά, ακόμη να καταμετρηθεί η πρώτη του καλή εμφάνιση. Ούτε καν η πρώτη υποφερτή. Δεξί μπακ χωρίς ανεβάσματα, χωρίς overlap, χωρίς σέντρες, χωρίς παράλληλα γυρίσματα, χωρίς σουτ, χωρίς σωτήρια τάκλιν. Άχρωμος και άοσμος μέχρι στιγμής, με την σύγκριση με τον προκάτοχό του (Αμπαρτζουμιάν) να προκαλεί κατάθλιψη.
Κέλι Ιρέπ:
Αποκτήθηκε ως η αναβάθμιση της θέσης, με την αντικατάσταση του Βαλλιάνου. Κάθε άλλο παρά δικαιώνει τις προσδοκίες. Στα θετικά του είναι η δύναμη με την οποία πάει στις μονομαχίες και στα περισσότερα ένας με έναν βγήκε νικητής. Και κάπου εδώ τελείωσαν τα θετικά. Ελάχιστες φορές ανέβηκε ψηλά και είχε συμμετοχή σε επιθετική δραστηριότητα κι όσες φορές συνέβη αυτό, είχε αργοπορημένες επιστροφές. Μάλιστα τα σχεδόν καθόλου ανεβάσματά του, έχουν αντίκτυπο και στον μπροστινό του (Θεοδώρου) αφού όταν γίνεται κάτοχος της μπάλας είναι σχεδόν ανάμεσα σε δύο. Αν είχε τα ανεβάσματα ενός κανονικού ακραίου μπακ, θα τράβαγε παίκτη μαζί του και ο Θεοδώρου θα μπορούσε να συγκλίνει και να δοκιμάσει το ένας με έναν.
Ντιέγκο Μπαρμπόσα:
Από τις ανεξήγητες περιπτώσεις. Ο Ουρουγουανός στόπερ αποκτήθηκε πέρσι τον Ιανουάριο και μαζί με τον Μπάλαζιτς μετέτρεψαν μια προβληματική άμυνα σε... φρούριο. Κέρδισε τις εντυπώσεις με το παθιασμένο του παιχνίδι και την αυταπάρνηση, γι' αυτό και απολύτως ορθά η παραμονή του ήταν στις προτεραιότητες της ΕΝΠ. Φέτος ωστόσο, παρουσιάζεται αγνώριστος. Στα περισσότερα γκολ έχει έμμεση ή άμεση ευθύνη ενώ και με την μπάλα στα πόδια έχει αρκετές λάθος επιλογές.
Αντριάν Λουσέρο:
Σε ατομικά χαρακτηριστικά, δεν απογοητεύει. Έχει καλό κράτημα μπάλας, καλή τεχνική, ηρεμία στο παιχνίδι του αλλά ως εκεί. Έχοντας τον ρόλο του οκταριού, του παίκτη που συνδέει τον κόφτη με το δεκάρι, ο 36χρονος άσος δεν έχει καταφέρει να ανταποκριθεί και αυτό έχει αντίκτυπο στην συνολική λειτουργία της ομάδας. Απ' την στιγμή που ο Λουσέρο δεν ανεβάζει σωστά την μπάλα έξω από τα αντίπαλα τετράγωνα και να την δώσει στον Φελίπε, ο Βραζιλιάνος αναγκάζεται να επιστρέφει πολύ πίσω. Να παίρνει μπάλες κοντά στην μεσαία γραμμή και οι εμπνεύσεις του να είναι άνευ ουσίας. Παράλληλα ο Λουσερο... πληρώνει και την σύγκριση με τον προκάτοχό του στην θέση του οκταριού την τελευταία διετία, Σίτο Ριέρα...
Εμάνουελ Ντένινγκ:
Ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση, σε σχέση με τις προσδοκίες που υπήρχαν (και υπάρχουν). Μεγάλο όνομα, με σπουδαία καριέρα, παίκτης που πριν από μερικά χρόνια είχε αξία κοντά στο ένα εκατομμύριο που ωστόσο σε αυτές τις πέντε πρώτες αγωνιστικές δεν... ακούμπησε. Ζήτημα να είδαμε μια επιτυχημένη ντρίμπλα, μια καλή τελική προσπάθεια, μια κερδισμένη μονομαχία. Κάθε επαφή του με την μπάλα... μυρίζει λάθος, αν και έχει το ελαφρυντικό ότι στα δύο πρώτα ματς έπαιξε ως σέντερ φορ αντί δεξιά που είναι η φυσική του θέση. Στα άλλα δύο όμως που έπαιξε στην θέση του, το σκηνικό δεν άλλαξε γι' αυτό και δικαιολογημένα κόντρα στην Καρμιώτισσα έμεινε εκτός εντεκάδας και δεν έπαιξε ούτε αλλαγή.
***Οι τρεις από τους πέντε έχουν το ελαφρυντικό ότι αποκτήθηκαν αργοπορημένα (Βαν Άνχολντ, Ιρέπ, Λουσέρο), δεν συμμετείχαν στην προετοιμασία, απουσίασαν από τα περισσότερα φιλικά και είναι λογικό να είναι αρκετά πίσω από πλευράς φυσικής κατάστασης. Αυτό δεν είναι δική τους ευθύνη, αλλά όλων όσων ασχολήθηκαν με τον μεταγραφικό σχεδιασμό. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.
