Υπάρχουν αυτοί που θεωρούν πιο σημαντικό ποιοι έντεκα θα παίξουν, υπάρχουν και οι υπόλοιποι που θεωρούν (και δικαίως) ότι σημαντικότερο απ' τα πρόσωπα που θα αγωνιστούν, είναι η τακτική που θα ακολουθηθεί.
Όχι ότι είναι ασήμαντο για μια ομάδα να έχει όλους τους παίκτες διαθέσιμους και τους καλύτερους εντεκαδάτους, ωστόσο αν το τακτικό πλάνο δεν εξυπηρετεί τα χαρακτηριστικά τους, τότε θα είναι... δώρο - άδωρο.
Παράδειγμα:
Στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Καρμιώτισσα, η Ομόνοια ξεκίνησε με τον Ασάντε στην κορυφή. Έναν παίκτη με ύψος 1.71 αλλά και με ταχύτητα που πιθανόν να μην έχει άλλος στο πρωτάθλημα μας. Αν λοιπόν οι "πράσινοι" στις πλαγιοκοπήσεις τους σέντραραν, τότε οι Μπαράνοφ και Πέρεζ θα είχαν ένα απ' τα πιο ξεκούραστα βράδια της καριέρας τους.
Ωστόσο, μαζί με την επιλογή του Ασάντε στην κορυφή, ο Χένινγκ Μπεργκ έδωσε και τις κατάλληλες οδηγίες. Η μπάλα ελάχιστες φορές σηκώθηκε απ' το έδαφος, οι ακραίοι μπακ ακόμα και όταν ανέβαιναν σε θέση εξτρέμ δεν είχαν την σέντρα στο μυαλό τους αλλά είτε το συρτό γύρισμα είτε την πάσα προς τα πίσω για να συνεχιστεί η επίθεση και το κυριότερο όλων: Οι μέσοι είχαν συνέχεια στο μυαλό τους το κάθετο παιχνίδι και την πάσα στην πλάτη της άμυνας.
Ο Ασάντε με την ταχύτητα του δημιούργησε μπόλικους μπελάδες στην αντίπαλη αμυντική γραμμή αφού στο σπριντ δεν είχε αντίπαλο. Κάπως έτσι ήρθε το πρώτο γκολ που απλοποίησε τα δεδομένα, αλλά και οι περισσότερες καλές στιγμές της ομάδας του.
