Ακόμα και σε ντέρμπι που έχουμε λίγα ή και καθόλου γκολ, δημιουργείται η εντύπωση ότι φέτος βλέπουμε ωραία παιχνίδια.
Ντέρμπι ανοικτά, με γρήγορο ρυθμό, την μπάλα να πηγαίνει πάνω κάτω και τις εκάστοτε ομάδες να φτιάχνουν συχνά προϋποθέσεις και φάσεις για γκολ. Ως ένα βαθμό, αυτό σχετίζεται και με την αλλαγή φιλοσοφίας που δείχνουν οι περισσότεροι προπονητές, επιστρέφοντας μετά από πολλά χρόνια στο 4-4-2.
Ένα σύστημα που εν πολλοίς θεωρείτο απαρχαιωμένο, ωστόσο διαθέτει συγκεκριμένα χαρίσματα τα οποία αν αξιοποιηθούν σωστά μπορούν να κάνουν άκρως επιθετική ομάδα. Για παράδειγμα, ένα 4-4-2 με τέσσερις μέσους στην ευθεία, εύκολα γίνεται 4-2-4 όταν η ομάδα είναι σε φάση επίθεσης, με τα ακραία χαφ να γίνονται τρίτος και τέταρτος επιθετικός αντίστοιχα.
Ο Τόμας Κρίστιανσεν στο ΑΠΟΕΛ το εφάρμοσε στα τελευταία παιχνίδια ενώ το είχε δοκιμάσει και σε μεμονωμένα παιχνίδια στο παρελθόν, όταν η ομάδα του έψαχνε το γκολ στο φινάλε (πχ Αστάνα εντός).
Ο Τζον Κάρβερ στην Ομόνοια το είχε απ’ την πρώτη στιγμή στο μυαλό του, δοκιμάζοντας το επίσης με τέσσερις μέσους στην ευθεία. Η είσοδος του Κλέιτον στην εντεκάδα τον ανάγκασε να τροποποιήσει σε μικρό διάστημα το πλάνο του, ωστόσο τον τελευταίο καιρό επανήλθε με 4-4-2, αυτή την φορά με ρόμβο και τον Βραζιλιάνο σε ρόλο δεκαριού.
Ο Πέδρο Εμάνουελ στον Απόλλωνα έδειξε από πέρσι τον Ιανουάριο την συμπάθεια του στο εν λόγω σχήμα. Το άλλαζε με το 4-3-3, ωστόσο στα τελευταία του παιχνίδια στον πάγκο και πριν εμφανιστούν οι απουσίες των Γκιέ – Μάγκλιτσα, το 4-4-2 ήταν… κλειδωμένο.
Ιμανόλ Ιντιάκεθ, Πάμπος Χριστοδούλου και Αντόνιο Πούτσε (όταν ήταν στην Ανόρθωση) το έχουν δοκιμάσει σε συνθήκες αγώνα, κυρίως όταν βρίσκονται με την πίεση του χρόνου και ψάχνουν γκολ. Ο πρώτος όταν φεύγει από το 4-3-3, προτιμά περισσότερο 3-5-2 ωστόσο υπήρχαν παιχνίδια που ο Τρισκόφσκι έπαιξε πλάι στον Άλβες στην επίθεση ενώ οι φίλοι της Ανόρθωσης ένα από τα ελάχιστα θετικά που έχουν αν θυμούνται φέτος, είναι η ανατροπή με τον Άρη στο «Τσίρειο» την στιγμή που ο Πούτσε έκανε αλλαγή και έπαιξε με Καμπρέρα – Κολούνγκα στην επίθεση, Καρλίτος από αριστερά και Ράγιος σε ελεύθερο ρόλο.
Ιδίως όταν δύο ομάδες παίζουν το συγκεκριμένο σύστημα, τότε οι πιθανότητες να γίνει… ροντέο είναι αυξημένες. Σκεφτείτε απλά ότι μέχρι πέρσι ήταν… κανόνας στα ντέρμπι οι εκάστοτε ομάδες να παίζουν με τρεις κεντρικούς χαφ. Τρεις από την μία, τρεις από την άλλη, έξι στο σύνολο με τους χώρους να κλείνουν και να είναι εξαιρετικά δύσκολο να διασπαστούν οι γραμμές.
Πλέον, με το 4-4-2 οι δύο ομάδες έχουν από δύο, οι έξι στον κεντρικό άξονα γίνονται τέσσερις και έτσι ποιοτικοί ποδοσφαιριστές που… θρέφονται με το ένας εναντίον ενός όπως για παράδειγμα οι Άλεξ, Μπερντόλιο, Κλέιτον έχουν μπόλικο χώρο να απλώσουν στον χορτάρι τις ικανότητες του.
