Τέταρτο επεισόδιο σήμερα και θα ασχοληθούμε με τους ποδοσφαιριστές… μια κατηγορία μόνοι τους. Αυτούς που στο άκουσμα τους οι Παραλιμνίτες αποκτούν συναισθήματα ανάλογα ενός 10χρονου που βλέπει για πρώτη φορά το «Saw» ή το «Hostel». Μιλάμε για τους ποδοσφαιριστές – πατάτες που πέρασαν όχι μόνο δεν ακούμπησαν, αλλά φρόντισαν να προσθέσουν τα ονόματά τους στην λίστα με τους χειρότερους όλων. Δείτε ΕΔΩ το πρώτο, ΕΔΩ το δεύτερο και ΕΔΩ το τρίτο επεισόδιο της σειράς.
«Transfer Horror Story» επεισόδιο τέταρτο:
Τίτλος επεισοδίου: «Πατάτες... με το κιλό».
Νίκολα Τόλιμιρ
Είναι από τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι αν κάποιος παραποίησε τα βιντεάκια του στο Youtube. Ή αν όπως όταν κάναμε (όλοι) μικροί παίζοντας ηλεκτρονικά παιχνίδια, μπήκε στο edit και… πείραξε (προς το πολύ χειρότερο) τα στατιστικά του. Όταν την σεζόν 2013-14 η ΕΝΠ απέκτησε τον Νίκολα Τόλιμιρ, όσοι έσπευσαν να δουν το βιογραφικό και το προφίλ του, έμειναν ικανοποιημένοι. Αμυντικό χαφ… σκυλί, με τρεξίματα, αλληλοκαλύψεις, πολύ καλό μακρινό σουτ και κατά μέτωπο επιθέσεις. Είχε μαζεμένες χρονιές στην Α’ Κατηγορία της Σλοβενίας με την Rudar Velenje, έχοντας γύρω στις 150 συμμετοχές και 12 γκολ. Όλο αυτό το πακέτο που είδαμε στο διαδίκτυο, το κράτησε στην Σλοβενία. Τι είδαμε όταν ήρθε στην Κύπρο; Έναν χαφ κακόκεφο, μουτρωμένο, συνέχεια το κεφάλι κάτι, σχεδόν καμπουρωμένο, που δεν έπαιρνε τα πόδια του να τρέξει, που η πιο μακρινή του πάσα ήταν στα δύο μέτρα και αυτή ήταν λανθασμένη και που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν ήρθε ο σωστός Τόλιμιρ ή αν υπήρξε κανένα μπέρδεμα με καμία συνωνυμία. Στις προπονήσεις και τα φιλικά η παρουσία του θύμιζε αρχαία τραγωδία, ο τότε τεχνικός Σάσα Γιοβάνοβιτς προσπάθησε να τον στηρίξει και τον χρησιμοποίησε σε δύο παιχνίδια. Στο δεύτερο κατάφερε να αποβληθεί για φτύσιμο σε αντίπαλο, κάτι που φυσιολογικά του απέφερε την κόκκινη κάρτα και την… καμπάνα πέντε αγωνιστικών. Αποχώρησε τον Ιανουάριο, επέστρεψε στην Rudar Velenje και συνεχίζει απ’ εκεί που έμεινε. Φέτος έχει αγωνιστεί σε 28 παιχνίδια.
Luís Miguel Assunção Joaquim, ALHANDRA
Ο παίκτης για τον οποίο ακούστηκαν οι περισσότερες ιστορίες και ο μύθος του ξεπερνά ακόμα και τον Τσακ Νόρις. Την σεζόν 2008-09, η Ένωση ξεκίνησε με προσδοκίες για μεγάλα πράγματα και προχώρησε σε μεταγραφές που παρουσιάστηκαν ως… βόμβες. Μια τέτοια ήταν και αυτή του Αλάντρα, ο οποίος ήρθε με τον… ταμπέλα του νέου Ρικάρντο Φερνάντες. Τουλάχιστον έτσι παρουσιάστηκε από αυτούς που τον πρότειναν στην ομάδα. Μπροστά σε τέτοιο κελεπούρι, χαλάλι και τα πολλά λεφτά που δόθηκαν, με τον Πορτογάλο να είναι από τους ακριβοπληρωμένους της χρονιάς (και πιθανότατα της δεκαετίας). Πάμε στην πράξη, να δούμε τι πρόσφερε ο παίκτης. Αρχικά, να πούμε ότι όταν αποκτήθηκε, παρουσιάστηκε σαν δεκάρι (εξού και το νέος Φερνάντες), ξεκίνησε την σεζόν ως… βασικούρα ωστόσο οι εμφανίσεις προκαλούσαν ενδοιασμό. Να γελάσεις ή να κλάψεις; Μηδενική προσφορά, ανούσιο κράτημα μπάλας και πάσες στα δύο μέτρα, κανένα κάθετο παιχνίδι ενώ για γκολ ούτε λόγος. Φυσικά αυτό δεν το λες και έκπληξη αφού όταν ήρθε στην Ένωση μετρούσε δύο σερί χρονιές χωρίς να… συνδεθεί με τα αντίπαλα δίκτυα. Αφού είδαν και αποείδαν στο Παραλίμνι, αποφάσισαν να τον μετακινήσουν θέσεις χρησιμοποιώντας τον και στα αριστερά, πότε μπακ και πότε χαφ. Εκεί είχε συμπαθητικές παρουσίες (όχι τέτοιες για να δικαιολογούν τα λεφτά του και φυσικά την φήμη (;) του), πρόσφερε ελαφρώς περισσότερα από τα… μηδέν του πρώτου μισού της σεζόν και με την ολοκλήρωσή της περιόδου, φυσικά αποχώρησε. Απ’ εκεί και πέρα κυκλοφόρησαν διάφορες φήμες γύρω από το όνομα του, με αρκετούς καλά δικτυωμένους στην Πορτογαλία να επιμένουν ότι έμαθαν από δικούς τους ανθρώπους ότι ο Αλάντρα στην πατρίδα του αγωνιζόταν αριστερό μπακ και όχι δεκάρι! Αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να διασταυρωθεί εύκολα, ωστόσο το γεγονός ότι σχεδόν από εκείνο το σημείο… κόπηκε ο δίαυλος επικοινωνίας με τον μάνατζερ που τον έφερε στην Ένωση, ίσως να σημαίνει πολλά. Ίσως και τίποτα…
Ιβάν Πέσιτς
Σεζόν 2010-11 και η Ένωση βγήκε στην αγορά για την αναζήτηση ενός δεξιού και ενός αριστερού εξτρέμ. Στο τέλος της ημέρας, απέκτησε έναν Βραζιλιάνο και έναν Σέρβο οι οποίοι πιθανότητα είναι ο καλύτερος και ο χειρότερος αντίστοιχα, που μπορούσαν να βρούν. Όπου Βραζιλιάνος και καλύτερος, προφανώς και εννοούμε τον μοναδικό Άλεξ Ντα Σίλβα. Όπου χειρότερος, τον κύριο Ιβάν Πέσιτς. Αν και προερχόταν από μια διετία στην οποία πέτυχε ένα μόλις γκολ, ο Γιανέφσκι τον εμπιστεύτηκε κυρίως λόγω της προηγούμενης τετραετίας του στα Σκόπια, εκεί που με την Ραμποτνίσκι πραγματοποίησε πολύ καλές εμφανίσεις. Τι κατάφερε στο Παραλίμνι; Το ακατόρθωτο. Ήταν τόσο κακός, που κρίθηκε απαραίτητος και εντεκάδας ο Ταρούμπα! Αν και εξτρέμ, ζήτημα να έτρεχε πάνω από πέντε μέτρα με την μπάλα. Ήταν ο ορισμός του παίκτη «κοντρόλ και πάσα προς τα πίσω για να μην κάνω λάθος» και δεν μας άφησε τίποτα για ανάμνηση. Ούτε ένα γκολ, ούτε μια ασίστ, ούτε μια ωραία κάθετη, ούτε έστω μια ντρίμπλα ρε παιδί μου. Έπαιζε τόσο φοβισμένα, που σου έδειχνε την εντύπωση ότι σαν επιτίθεται αν του πετάξεις τενεκεδάκι αναψυκτικού θα το βάλει στα πόδια (ατάκα κλεμμένη από τον… δάσκαλο Αλέφαντο). Τον Ιανουάριο αποχώρησε (φυσιολογικά) μετά από 12 εμφανίσεις και 0 – 0 σε γκολ και ασίστ. Η συνέχεια της καριέρας του δείχνει ότι δεν ήταν τόσο κακός παίκτης ωστόσο το εξάμηνο που έπαιξε στο Παραλίμνι, τον χρίζει δικαιωματικά ως μία από τις πέντε μεγαλύτερες πατάτες των «βυσσινί».
Όμπι Ταρούμπα
Όμπι Ταρούμπα, ένα όνομα μία (πολλές) ιστορία. Κλασικός ταχύτατος Αφρικανός, αλλά με τεχνική που οριακά ξεπερνούσε το 1 με μέγιστο το 20. Ο Τσέντομιρ Γιανέφσκι για κάππιο ανεξήγητο λόγο τον εμπιστευόταν τυφλά, ίσως του ότι με την ταχύτητα του έδινε βοήθειες στους ακραίους μπακ. Φυσικά σαν εξτρέμ που ήταν, θα περίμενε κανείς γκολ, ασίστ, σέντρες, ντρίμπλες και ατομικές προσπάθειες. Ακόμα περιμένει ο κόσμος. 47 συμμετοχές, 2 μόλις γκολ (το ένα στην νίκη 1-0 κόντρα στο ΑΠΟΕΛ) και αμέτρητες… βλασφημίες που ξεστομίστηκαν στις κερκίδες λόγω των ανεκδιήγητων ενεργειών του. Το πιο… κουλό όλων είναι ότι την δεύτερη σεζόν του, υπήρχαν περιπτώσεις που ο Γιανέφκσι τον προτιμούσε παρά του Άλεξ Ντα Σίλβα! Το… κερασάκι στην τούρτα, ήρθε με την αποχώρηση του από την ομάδα. Σε μια επικών διαστάσεων συνέντευξη του, ο συμπαθής Όμπι τόνισε ότι ήταν επιλογή του να φύγει από την Ένωση διότι θα πήγαινε σε μεγαλύτερη ομάδα στην Κύπρο. Και εκεί που το ποδοσφαιρικό κοινό περίμενε με αγωνία να δει ποια θα είναι η τυχερή ομάδα (ΑΠΟΕΛ; Ομόνοια; Ανόρθωση;), τελικά ο Ταρούμπα υπέγραψε στην Πέγεια, παίζοντας στην Β’ Κατηγορία! Τελευταίο καταγραμμένο νέο του, είναι η μεταγραφή του στην University of Pretoria την σεζόν 2013-14 (9 συμμετοχές και φυσικά κανένα γκολ). Από τότε αγνοείται η τύχη του 30χρονου σήμερα (δεν περιγράφω άλλο!!!!!!) Ταρούμπα.
Σεντρίκ Μουκουρί
Η παρουσία του στην σχετική λίστα άφηνε χαμηλότερη απόδοση κι απ’ το να ανατείλει ο ήλιος απ’ την ανατολή. Ήταν το… στανταράκι της εν λόγω κατηγορίας, ο άνθρωπος που πέρασε στην σφαίρα της μυθολογίας. Τουλάχιστον σε ότι αφορά το βιογραφικό του, δηλωνόταν ως σέντερ φορ. Την καριέρα του την ξεκίνησε σε μια κανονική ομάδα, την Strasbourg όπου για μια διετία είχε 13 συμμετοχές, όλες σαν αλλαγή έχοντας γκολ μόνο στις προπονήσεις (κι αυτό ελεγχόμενο). Ακολούθησε μια διετία σε κάποια Cherbourg (αγνώστων λοιπών στοιχείων), έχοντας γεμάτες σεζόν με 69 συμμετοχές και 5 γκολάκια. Στην συνέχεια αποφάσισε να ξενιτευτεί, αφού το ταλέντο του ήταν υπερβολικά μεγάλο για να χωρέσει στα στενά όρια του Σιαμπιονά. Επόμενος σταθμός: Πορτογαλία. Marítimo 13 συμμετοχές και 1 γκολ, Trofense 10 συμμετοχές 2 γκολ. Ακολούθησε το μεγάλο βήμα στην καριέρα του, με την μεταγραφή στην… ποδοσφαιρομάνα, το Λουξεμβούργο. Λογικά εκεί θα… ξετίναξε τα δίκτυα, ωστόσο δεν υπάρχουν πουθενά στο διαδίκτυο καταγεγραμμένα τα επιτεύγματά του. Επιστροφή στα πάτρια εδάφη, αλλά όχι όπου κι όπου. Έπαιξε στην 5η κατά σειρά κατηγορία της Γαλλικής λίγκας, με την φανέλα της JA Drancy εκεί όπου και έκανε… παπάδες, σκοράροντας 12 φορές. Άλλα 7 γκολ την επόμενη σεζόν με την UJA Maccabi Paris και ακολούθησε η… αποφράδα ημέρα. Μάλλον καλύτερα, το δεκαπενθήμερο αφού το πολυβόλο εκ Παρισίου δοκιμάστηκε για δύο ολόκληρες εβδομάδες από τον Νικόδημο Παπαβασιλείου, πριν ο Κύπριος τεχνικός… ανάψει το πράσινο φως για την απόκτησή του. Η σεζόν του στο Παραλίμνι (2011-12) θα μνημονεύεται για χρόνια. Μιλάμε για έναν σέντερ φορ που στην καλή του μέρα έκανε κοντρόλ στο κέντρο του «Τάσος Μάρκου» και η μπάλα σταματούσε στην πύλη του απέναντι νεκροταφείου. Έναν επιθετικό που σε 26 παιχνίδια πέτυχε ένα γκολ, αστόχησε καμιά δεκαριά τετ α τετ φάτσα με τον αντίπαλο γκολκίπερ, έχασε ακόμα 20-30 καλές ευκαιρίες και κατάφερε το απίστευτο. Αν και σέντερ φορ, είχε διπλάσιες κίτρινες (2) απ’ ότι γκολ και ίσες κόκκινες (1) από τα γκολ του. Προφανώς και δεν συνέχισε στην ΕΝΠ, ενώ η επόμενη είναι και η μοναδική χρονιά (2012-13) που υπάρχουν τα ίχνη του, όταν υπέγραψε στην πατρίδα του και σε κάποια Saint-Pauloise, χωρίς να έχει καταγεγραμμένη κάποια συμμετοχή. Λογικά το… έκοψε στα 32. Αξέχαστες θα μείνουν οι περιγραφές κάποιων που βλέποντας τον στις προπονήσεις όταν περνούσε από δοκιμαστικά, σχολίαζαν ότι «στις αντεπιθέσεις, ο τρόπος που ξεχύνεται θυμίζει Τζιμπρίλ Σισέ». Αν δεν το έπραξαν, ποτέ δεν είναι αργά μια επίσκεψη στον Πάτερ Ηράκλη για εξομολόγηση και άφεση αμαρτιών.
