Ήμουν παιδάκι όταν πρωτοείδα μια πρώτη του Απρίλη, τον Χριστοφή Μάτση να ξεπροβάλλει από τη βόρεια είσοδο του Δημητριάδειου σταδίου του Γυμναστικού συλλόγου Πράξανδρος.
Με τη βράκα και το μαύρο πουκάμισο… Με τη λευκή γενειάδα και το χαμόγελο να αγκαλιάζει όλους μας καθώς βάδιζε λεβέντικα μπροστά από την κεντρική εξέδρα προς το κέντρο του γηπέδου για να μεταφέρει τη φλόγα στο βωμό … Έτσι άρχιζαν τα Μάτσεια, αγώνες αφιερωμένοι στη μνήμη του γιου του, Κυριάκου Μάτση…… Και με συγκλόνισε… Κι από τότε κάθε πρώτη του Απρίλη έβρισκα τρόπο να πηγαίνω από τον Καραβά στον Πράξανδρο… Με την προσδοκία να δω, να κοινωνήσω τη μορφή του Χριστοφή Μάτση… Ήταν πολύ παράξενο…
Ένιωθα ότι, όσο πιο κοντά του μπορούσα να φτάσω, τόσο πιο πολύ μάθαινα τον Κυριάκο Μάτση… Πιότερο από όσα μας μάθαιναν για τον ήρωα, οι δάσκαλοι στα θρανία… Κι όσο πιο πολύ γάντζωνα τη ματιά μου στη δική του λεβέντικη θωριά και το γλυκύτατο χαμόγελό του κάτω από τη λευκή γενειάδα, μπορούσα να υπολογίσω, να καταλάβω, να μάθω τι σήμαιναν οι λέξεις περηφάνια και λεβεντιά…
Λέξεις που πρέπει να ξαναμάθουμε σήμερα, στους δύστροπους καιρούς…
Σάββας Κοσιάρης
