Ήταν τότε 13 Μαΐου 2010 όταν ήρθαν τα δυσάρεστα νέα ότι δεν είσαι πια μαζί μας, έφυγες για ταξίδι μακρινό.
Πάλεψες σκληρά Μάριε μου όμως στο τέλος νικήθηκες.
Τα λόγια στερεύουν, ότι και να γράψει ότι και να πει κανείς δεν είναι αρκετό για να αποδώσει πλήρως το τι παιδί-μάλαμα ήσουν.
Ήσουν πάντα δίπλα στη μεγάλη σου αγάπη, την ΑΕΛ με τα αδέρφια σου το Γιώργο και το Φοίβο, σε κάθε παιχνίδι εκεί στην Ανατολική με το χαμόγελο στα χείλη.
Περίμενες πως και πως να δείξεις το ταλέντο σου αγωνιζόμενος στην πρώτη ομάδα όμως αυτή η καταραμένη αρρώστια δεν σε άφησε... Την πρώτη φορά που αρρώστησες το πάλεψες και πάντα χαμογελαστός έλεγες θα βγω νικητής από αυτή τη δοκιμασία και τα κατάφερες. Η δεύτερη φορά όμως, παρά τη σκληρή μάχη που έδωσες σε νίκησε και σε πήρε μακριά από τους φίλους και την οικογένεια σου.
Ακριβώς έξι χρόνια μετά και ο πόνος από την απουσία σου δε λέει να φύγει, όσοι σε γνώριζαν έχουν να λένε για το πλατύ χαμόγελο και την καλή καρδιά σου. Η αγαπημένη σου φράση «Γειά σου ρε φίλε» θα μείνει για πάντα χαραγμένη στο μυαλό όσων είχαν τη χαρά να σε γνωρίσουν από κοντά.
Ακόμη και αν έφυγες πάντα θα είσαι εδώ, και όπως λέει το σύνθημα της αγαπημένης σου ομάδας... «Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ μικρέ Παλάλα αρχηγέ»...
