Είναι ξεκάθαρο πως η ΑΕΛ έχει μειώσει την ποιότητά της με τις αποχωρήσεις-πωλήσεις παικτών. Αυτό για να προσπαθήσεις να το ισορροπήσεις κάπως (δεν γίνεται στον απόλυτο βαθμό εννοείται) πρέπει να βγάλεις πάθος, ψυχή, τσαμπουκά, δυναμισμό.
Ε, ειδικά σε ένα παιχνίδι που γνώριζες πως ο αντίπαλος είναι η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος και θα έβγαζε «λύσσα» για να πάρει το τρίποντο ήταν επιβεβλημένο να το κάνεις. Όχι απλά το πέτυχαν οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ, αλλά έβλεπες να είναι καλύτεροι και δυνατότεροι σε αυτούς τους τομείς.
Και είναι αλήθεια ότι βγάζει μαγκιά η ΑΕΛ του Κέρκεζ και αυτό δεν περνά απαρατήρητο από τον φίλαθλο κόσμο και πολύ περισσότερο από τον κόσμο της ομάδας της Λεμεσού.
Αυτό που μετράει είναι ο τρόπος, η διάθεση, το πάθος. Με αυτά μπορείς να πετύχεις κάτι. Όποιο κι αν είναι αυτό. Κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο, όχι βαθμολογικό. Σε γενικές γραμμές αυτό έδειξαν οι ποδοσφαιριστές του Ντούσαν Κέρκεζ στο χθεσινό παιχνίδι. Μπορεί να μην πανηγύρισαν στο τέλος της βραδιάς την νίκη και να δέχθηκαν την ήττα με 2-0, αλλά αυτό που ξεχώρισε ήταν πως πάλεψαν για το σήμα στην φανέλα που φορούν και αυτό το εισέπραξε ο κόσμος.
Είδαμε μία ΑΕΛ η οποία έδειχνε πως είχε πλάνο επιθετικά, έβγαλε κάποιους καλούς αυτοματισμούς και σε πολλές περιπτώσεις έβγαζε πολλούς παίχτες στην αντίπαλη περιοχή (8 τελικές)!
Ο Βόσνιος κόουτς κατάφερε να γίνει κυρίαρχος των αποδυτηρίων, να επιβάλλει τους κανόνες του και αυτό το εισέπραξε με την απόδοσή της ομάδας στα παιχνίδια.
Δείχνει να βάζει το λιθαράκι του σε αυτή την ΑΕΛ και αν συνεχίσει έτσι μέχρι το τέλος της χρονιάς, η λογική λέει ότι θα τον δούμε να… μονιμοποιείται στο Λεμεσιανό πάγκο.
