Όπως πέρυσι, έτσι και φέτος η ομάδα όταν δέχεται πρώτη γκολ παρουσιάζει το νόσημα της συθέμελης κατάρρευσης. Ενώ όλα βαίνουν καλώς διεκδικώντας με αξιώσεις θετικό αποτέλεσμα ξαφνικά λόγω νοοτροπίας, επιπολαιότητας, αδυναμίας, υπερβολικού άγχους ή άγνωστων αιτιών χαλάει ολόκληρη εικόνα με μια βαριά σε έκταση ήττα.
Πρόκειται για ένα «επικίνδυνο» χαρακτηριστικό που συνοδεύει τους «ερυθρόλευκους» τα τελευταία χρόνια ειδικά κόντρα στους μεγάλους του κυπριακού ποδοσφαίρου. Αυτό εάν δεν περιοριστεί ή βελτιωθεί σίγουρα δεν μπορεί να υπομένει αύξηση του αγωνιστικού επιπέδου.
Κάκιστος απολογισμός…
Μηδέν γκολ υπέρ, εφτά κατά, ένας βαθμός σε τρεις αγώνες. Αυτός ο απολογισμός κάθε άλλο παρά αφήνει ικανοποιημένους τους φίλους της Νέας Σαλαμίνας σε μια χρονιά με υψηλές προσδοκίες.
Μολονότι η ομάδα είχε μπροστά της ένα εξαιρετικά δύσκολο πρόγραμμα καταδεικνύεται ότι τόσο επιθετικά, όσο και αμυντικά υστερεί σε σχέση με τις επιλογές του ρόστερ.
Πλέον, θέλοντας και μη, το ερχόμενο παιχνίδι με τον Άρη φαντάζει ως κομβικό για την μετέπειτα πορεία της.
Πάλι τζάμπα γκολ και πλασματικό το 0-4!
Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση! Το εύρος του σκορ κάθε άλλο παρά αποτυπώνει την πραγματικότητα αφού η ομάδα μέχρι το 78’ στεκόταν καλά στο γήπεδο.
Δεχόμενη τζάμπα γκολ πάλι από τραγικό αμυντικό λάθος, από εκείνο το σημείο και έπειτα ήταν χαμένη. Εν ολίγοις, αδίκησε τον ίδιο της τον εαυτό.
Κάτι πάει λάθος!
Όταν όλοι συμφωνούν ότι το ρόστερ της ομάδας είναι το ποιοτικότερο των τελευταίων χρόνων και στους αγώνες η εικόνα να μην ανάλογη τότε κάτι πάει λάθος. Αιτίες μπορούν να αποδοθούν πολλές, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως κάτι δεν δουλεύει σωστά.
Τόσο δημιουργικά, όσο και αμυντικά δεν υπάρχει η απαιτούμενη ομοιογένεια με τους πλείστους ποδοσφαιριστές να δείχνουν χαμένοι να εφαρμόσουν τον αγωνιστικό τους ρόλο.
