Η χθεσινή ήττα της Ομόνοιας στο Ισραήλ μπορεί να την δει κάποιος με την θετική αλλά και την αρνητική της μεριά. Οι απόψεις μηδενισμού δεν υφίστανται γιατί η Ομόνοια χθες πάλεψε , έβγαλε ενέργεια στο γήπεδο… αλλά είχε και αδυναμίες.
Καταρχήν μπορεί κάποιος να πιστώσει τους ποδοσφαιριστές για τον χλοοτάπητα και τον άσχημο αγωνιστικό χώρο, κατά δεύτερον αυτό ήταν το πρώτο σοβαρό παιχνίδι για τους πράσινους χωρίς να είναι καν στο 60-70% ομοιογένειας.
Η ομάδα τώρα προσπαθεί να στηθεί και ο Κάρβερ αναγκαστικά κάνει κινήσεις και αλλαγές που σπάνια θα δούμε όταν η Ομόνοια συμπληρώσει το φετινό της ρόστερ. Η Ομόνοια δεν ήταν άσχημη χθες, είχε ρυθμό και κατάφερε να προσγειώσει το πάθος των αντιπάλων, αυτό που δεν κατάφερε ήταν να επικρατήσει στις λεπτομέρειες .
Λάθη στην άμυνα έγιναν όμως αν η Ομόνοια είχε σκοράρει έστω σε μια από τις κλασσικές της ευκαιρίες, δύο δοκάρια ή την φάση του Αγκάγιεφ τα δεδομένα πρόκρισης θα ήταν διαφορετικά.
Η αρνητική όψη της χθεσινής ήττας είναι πως για ακόμη ένα Ευρωπαϊκό παιχνίδι η κακοδαιμονία έκανε την εμφάνισή της. Τα λάθη στην άμυνα ήταν εμφανέστατα και από την στιγμή όπου η ομάδα δεν είχε αντοχές και την ετοιμότητα για τρεξίματα μέχρι τέλους θα μπορούσε να πάρει βοήθειες από τον πάγκο.
Ο κος Κάρβερ έκανε μόλις μια αλλαγή-ντεμπούτο του νεαρού Τουρέ επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τους επιθετικούς του.
Το must do για τον επόμενο αγώνα πρέπει να είναι καταρχήν η συγκέντρωση στην άμυνα –το γκολ θα είναι καταστροφικό σενάριο για τους πράσινους- και παράλληλα η υπομονή ώστε να έρθουν τα γκολ πρόκρισης.
Η Μπείταρ δεν είναι ούτε κανένα μεγαθήριο ούτε όμως και μια ομάδα που θα έρθει στη Λευκωσία να χάσει με κάτω τα χέρια. Όμως μια καλή Ομόνοια μπορεί να ανατρέψει τα εις βάρος της δεδομένα και να πάει αυτή στον επόμενο γύρο!
