Σήμερα ο Ρενάτο Μαργκάσα έκλεισε τα 31χρόνια ζωής. Με αφορμή λοιπόν την γενέθλια του μέρα δίνεται η τέλεια ευκαιρία για άλλη μια φορά να γίνει αναφορά για το ήθος και την αξία του ως ποδοσφαιριστής.
Δίχως υπερβολή αποτελεί κόσμημα για τα κυπριακά γήπεδα και τον ορισμό του φιλότιμου ποδοσφαιριστή που κάθε ομάδα θέλει ή χρειάζεται στο ρόστερ της.
Κάπου εδώ έρχεται και στην συζήτηση το πόσο σημαντικός είναι για την Ομόνοια αφού από το 2011 αποτελεί το πρόσωπο που η κάθε εξέδρα αρέσκεται να βλέπει. Δηλαδή, να σέβεται τον κόσμο, να δίνει σε κάθε αγώνα το απόλυτο των δυνατοτήτων του και φυσικά αυτοσκοπός του να μην είναι χρήματα αλλά η αγάπη-δέσιμο με τον σύλλογο.
Γεμάτες σεζόν, ενίοτε παίχτης πολυεργαλείο (αφού ούτε ο ίδιος δεν θα θυμάται το σε πόσες θέσεις κλήθηκε να καλύψει τα κενά), αρχηγός, εμψυχωτής και άλλα τόσα χαρακτηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια.
Ίσως για να αγγίζει το όριο του λαϊκισμού, ωστόσο δεν ουδείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είπε ή δεν του πέρασε από το μυαλό ότι αν η Ομόνοια είχε ακόμη ένα-δυο ακόμη με τα χαρακτηριστικά του Πορτογάλου (πλέον Κύπριου) όλα θα ήταν αλλιώς…
