Ο πρόωρος ευρωπαϊκός αποκλεισμός της Ομόνοιας δεν κατέδειξε τις αδυναμίες ή ελλείψεις του ρόστερ όμως σίγουρα τις επιβεβαίωσε.
Στην επόμενη μέρα μπορούν ν’ ανευρεθούν πολλοί «αποδιοπομπαίοι τράγοι» και σαφώς αιτίες για να επωμιστούν το βάρος της αποτυχίας (βρέθηκαν και στο παρελθόν και τίποτα δεν έγινε). Eτσι, το διακύβευμα τη δεδομένη στιγμή είναι τι πρέπει να γίνει με άμεσες ουσιαστικές κινήσεις ώστε η ομάδα να εισέλθει στο νέο πρωτάθλημα με βάσεις τέτοιες που να είναι ικανές να μην οδηγήσουν σε μια ολοκληρωτικά αποτυχημένη αγωνιστική σεζόν.
Παρότι είναι αυτονόητος ο πρωταθλητισμός αφού το προστάζει το εκτόπισμα του συλλόγου και η βαριά φανέλα, είναι κοινό μυστικό (το παραδέχεται εξάλλου εμμέσως και η διοίκηση) πως με τα υπάρχοντα δεδομένα μοιάζει περισσότερο ως ουτοπική προσδοκία παρά στόχος.
Την ίδια στιγμή, να φύγουν παίχτες φαντάζει κομματάκι δύσκολο τόσο οικονομικά όσο και επικοινωνιακά καθώς θα είναι λες… και οι ίδιοι άνθρωποι που έκτισαν το πλάνο δεν πιστεύουν σε αυτό.
Επομένως δυο πράγματα μπορούν να γίνουν. Δουλειά μέχρι την έναρξη του πρωταθλήματος και κάλυψη των δυο διαθέσιμων μεταγραφικών κινήσεων με όσο το δυνατό πιο ποιοτικούς ποδοσφαιριστές.
Τα υπόλοιπα είναι χιλιοειπωμένα και μόνο ο χρόνος μπορεί να δείξει που θα βγει η νέα προσπάθεια…
