Για τέταρτο συνεχόμενο παιχνίδι, η εστία της Ομόνοιας παραβιάζεται.
Αυτό σε συνδυασμό με την ευκολία που δημιούργησαν φάσεις οι αντίπαλοι της (Μπάναντς, Μπεϊτάρ δις και Ερμής), έχει προβληματίσει άπαντες στο… στρατόπεδο των «πρασίνων» που περιμένουν πώς και πώς την απόκτηση κεντρικού αμυντικού για να… σουλουπωθεί η εικόνα.
Διαβάζοντας πιο προσεκτικά τα παιχνίδια της Ομόνοιας, είναι εύκολο να γίνει κατανοητό ότι και ο καλύτερος στόπερ (στο μέτρο του δυνατού) να αποκτηθεί, από μόνος του δεν μπορεί να αλλάξει πολλά. Αν δηλαδή βγει εκτός εντεκάδας πχ ο Νασιμέντο και πάρει την θέση του ο Χ που θα αποκτηθεί, αυτό από μόνο του δεν μπορεί να εγγυηθεί το παραμικρό.
Το βασικό είναι να υπάρχει γενικότερη βελτίωση στο ανασταλτικό κομμάτι. Πάνε χρόνια (ή και δεκαετίες) που… τερματίστηκε η λογική ότι για την άμυνα ευθύνονται οι αμυντικοί. Εν έτη 2016, έντεκα αμύνονται και έντεκα επιτίθενται.
Ναι, η δουλειά του Νίκου Νταμπίζα είναι να φέρει στην ομάδα έναν στόπερ – ηγέτη, ωστόσο υπάρχει και η δουλειά του Τζον Κάρβερ για να… προστατέψει καλύτερα την αμυντική γραμμή. Η ευκολία με την οποία… σπάει το κέντρο και δημιουργούνται φάσεις είναι επικίνδυνη και πάνω σε αυτό θα πρέπει να ρίξει το βάρος ο Άγγλος τεχνικός.
Η έλλειψη κόφτη που να… δαγκώνει, ίσως να διορθώνεται εκ των έσω. Ο Μαργκάσα να φύγει από αριστερό μπακ και να προωθηθεί στα αμυντικά χαφ και η θέση στο αριστερό άκρο να καλυφθεί αφού λύσεις υπάρχουν (Παντελιάδης – Σοϊλέδης).
