Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/ Όταν η ΑΕΚ αποκτούσε τον Κέναν Πίριτς, κύμα ενθουσιασμού δεν υπήρξε. Αντιθέτως, η παρουσία του σε ένα φιλικό με το ΑΠΟΕΛ στο ΓΣΠ, πριν την έναρξη των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων και η λανθασμένη έξοδός του στο γκολ της ισοφάρισης της Μίντιλαντ, στο πρώτο παιχνίδι που διεξήχθη στη Δανία για τον Β’ Προκριματικό Γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ, είχαν δημιουργήσει προβληματισμό. Η συνέχεια βέβαια είναι γνωστή. Ο Βόσνιος θεωρήθηκε ως ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες που πέρασαν ποτέ από την ΑΕΚ, για κάποιους ίσως ο καλύτερος.
Όταν η ΑΕΚ αποκτούσε τον Ζλάταν Αλομέροβιτς, πάνω-κάτω το σκηνικό ήταν το ίδιο. Μπορεί να προερχόταν από το νταμπλ στην Πολωνία, αλλά η… ατμόσφαιρα δεν ήταν η καλύτερη κι έγινε πολύ χειρότερη στα πρώτα παιχνίδια της σεζόν και δη στα δύο με την Πάκσι. Εξ ου και ήταν αμφίβολο αν θα παρέμεινε, ενώ ο Τσάβι Ρόκα είχε φέρει ακολούθως τον Γιώργο Αθανασιάδη.
Η συνέχεια, εξίσου γνωστή. Ο Σέρβος έγινε ένα από τα αγαπημένα παιδιά της εξέδρας, είχε τεράστια συμβολή στην κατάκτηση του κυπέλλου και στην ευρωπαϊκή πορεία, με την αποχώρησή του να δημιουργεί απογοήτευση.
Η συνέχεια τώρα δίνεται με τον Βένταντ Μούφτιτς. Προφανώς με έναν άγνωστο τερματοφύλακα, αλλά αυτό δεν λέει κάτι. Κατ’ ακρίβεια, δεν λέει απολύτως τίποτα. Είναι εντελώς λανθασμένο να κριθεί εκ των προτέρων από το… ύψος του, την ηλικία του, από το ότι αγωνίστηκε μόνο σε μια ομάδα στην καριέρα του ή από το ότι θα βγει για πρώτη φορά εκτός της πατρίδας του.
Ο Βόσνιος θα (πρέπει να) κριθεί αποκλειστικά και μόνο από την απόδοσή του. Το ορθό είναι να αξιολογηθεί στο γήπεδο και δεν είναι… κλισέ, αλλά η πραγματικότητα και ο σωστός τρόπος κριτικής.
Στην προκειμένη περίπτωση, τα παραδείγματα των Πίριτς και Αλομέροβιτς θα πρέπει να λειτουργήσουν ως μαθήματα. Είναι στοίχημα; Είναι. Ας τον δούμε πρωτίστως κι ακολούθως, στο σωστό χρόνο, ας τον κρίνουμε.
