Γράφει ο Ανδρέας Βεντούρης/ Υπάρχουν νίκες και… νίκες. Αυτές που προσφέρουν τους τρεις βαθμούς και πας με ευκολία παρακάτω κι αυτές που σου προσδίδουν το κάτι παραπάνω. Στη… δεύτερη κατηγορία ανήκει η επιτυχία της ΑΕΚ επί της Ομόνοιας.
Δεν ήταν καλύτερη από τους «πράσινους», δεν εντυπωσίασε, έκανε όμως αυτό που απαιτεί ο πρωταθλητισμός: να πάρει μία τέτοια νίκη που την ανεβάζει (μόνη) στην κορυφή, της αλλάζει τη ψυχολογία και επαναφέρει την πίστη στις τάξεις του κόσμου της. Μ’ ένα σμπάρο… τρία τρυγόνια.
Η ΑΕΚ παρατάχθηκε με τριάδα στα στόπερ (Σαμπορίτ-Μιλίτσεβιτς-Εκπολό, με μπακ χαφ τους Μιραμόν και Λαγιούνι) και χρειάστηκε χρόνο να προσαρμοστεί στο σύστημα του Σεγιές. Γι’ αυτό και στο πρώτο 35λεπτο παρουσίασε προβλήματα σε όλες τις γραμμές, δέχθηκε φάσεις (στο πρώτο 10λεπτο κυρίως, ακολούθως περιόρισε την επιθετικότητα της Ομόνοιας) και ήταν εντελώς ακίνδυνη επιθετικά.
Στο δεύτερο ημίχρονο όμως εμφανίστηκε καλύτερη, ανεβάζοντας την απόδοσή της. Βοήθησε προφανώς το γρήγορο γκολ του Μπάγιτς, αλλά γενικά είχε περισσότερη ένταση στο παιχνίδι της, έβγαλε πάθος και βεβαίως, είχε (ή μάλλον… έχει) έναν τερματοφύλακα που δείχνει σε κάθε αγωνιστική ότι ομάδα που θέλει να κατακτήσει τον τίτλο, ξεκινάει από τον «άσο».
Η ΑΕΚ διαθέτει έναν τέτοιο στα δοκάρια της. Ο Αλμπέρτο Παλεάρι ήταν για μία ακόμη φορά κομβικός, πραγματοποιώντας σωτήριες επεμβάσεις και δικαιολογημένα δέχθηκε την αποθέωση μετά το τέλος του αγώνα.
Απ’ εκεί και πέρα, συνολικά η ομάδα της Λάρνακας δεν ήταν τρομερά δημιουργική, ήταν όμως κυνική. Στις πρώτες δύο φάσεις, δύο γκολ. On the spot. Με τη συμβολή του Παλεάρι κράτησε το μηδέν και πήρε την σπουδαιότερη νίκη της σεζόν, μέχρι την επόμενη.
Προφανώς έχει ακόμη πολλή δουλειά κι αρκετά πράγματα να βελτιώσει. Καλύτερα όμως να το ‘χεις μπροστά σου βρισκόμενος στην κορυφή, έστω με το πέρας της 7ης αγωνιστικής, παρά να κυνηγάς, όπως συνέβαινε τα προηγούμενα χρόνια. Οι διαφορές είναι τόσο λεπτές στη βαθμολογία που η νίκη επί της Ομόνοιας δεν επιτρέπει διθυράμβους, δεν παύει όμως να προσφέρει στην ΑΕΚ τα επιπλέον στοιχεία που τόσο πολύ είχε ανάγκη ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος.
Υ.Γ. Ανεβασμένοι στο β’ ημίχρονο οι Σαμπορίτ, Εκπολό, Κέλερ. Ο τελευταίος έκανε μακράν το καλύτερο του παιχνίδι με τη φανέλα της ΑΕΚ, με την παρουσία του στο δεύτερο μέρος.
Υ.Γ 1. MVP No.2 ο Χόρχε Μιραμόν. Εξαιρετικός.
Υ.Γ.2. Στο γκολ του Μπάγιτς, ο Παλεάρι έτρεξε (πάλι) όλο το γήπεδο για να αγκαλιάσει τον σκόρερ (δείτε τη φωτογραφία). Στην-κομβική-απόκρουση στο τετ α τετ με τον Ντιονί, γυρίζει τρελαμένος στην εξέδρα. Τρομερό πάθος, πραγματικός… Ιταλός.
